ความไม่เที่ยงของสังขาร

            ช่วงนี้ในตอนเย็น  ถ้าผมไม่ติดภารกิจใด  ผมก็จะออกไปวิ่งออกกำลังเพื่อลดพุง

            มีอยู่เย็นหนึ่ง  ขณะที่ผมกำลังวิ่งอยู่  ก็มีท่าน ส.ว. กลุ่มหนึ่ง ประมาณ 4 -5 ท่าน  วิ่งตามผมมา   หนึ่งใน ส.ว. ในกลุ่มคนหนึ่ง พูดว่า

           “พวกเราแก่แล้ว  จะให้ไปวิ่งเร็วอย่างคนหนุ่มๆ  เขาไม่ได้  เราวิ่งเหยาะๆ ไปอย่างนี้ดีกว่า"

             เมื่อพูดจบ  ท่าน ส.ว.ทั้งคณะก็วิ่งแซงหน้าผมไปอย่างไม่มีเยื่อใยอาลัยไมตรี

            ในวินาทีนั้น ผมรู้ซึ้งถึงสัจธรรมว่าด้วยหลัก “อนิจจัง” ขึ้นมาทันทีทันใดครับ

            เพราะท่าน ส.ว. ที่ภายนอกดูอ่อนล้า โรยแรง  แต่กลับมาวิ่งแซง  ชายหนุ่มอย่างผมที่ภายนอกดูแกร่งกล้าไปเสียได้

            อนิจจัง  ครับ     อนิจจัง

           บันทึกนี้  จึงขอชื่นชมยินดี ท่าน ส.ว. ทั้ง 5 ท่าน ที่เป็นคนแข็งแรง  ไม่มีโรคภัยเบียดเบียน

          ขณะเดียวกัน  เมื่อหันมามองตัวเอง

          “ เป็นคนแข็ง      แรงไม่มี       โรคภัยเบียดเบียน”

                                           ขอบคุณครับ