เสียงฝนตก....ฉันนั่งมองดูสายฝน
สายฝนเป็นสีขาวเหมือนม่าน....
ฉันรู้สึกถึงความรุนแรงจากเสียงของเม็ดฝน..ที่ตกกระทบพื้นดิน
ครั้งแล้ว... ครั้งเล่า... เข้าหน้าฝนแล้วซินะ...
ฉันนั่งมองสายฝนอยู่เพียงลำพัง ..คนเดียว
ที่เก่า...ที่เดิม.......เหงาจัง
ทำไมงานเยอะอย่างนี้....
อยากถอดทิ้งทุกสิ่งที่ทุกอย่าง...ที่เป็นเครื่องมัดตัว....ให้อยู่กับงาน
แล้วนอนหลับ...นอนฟังเสียงฝนตก...อย่างมีความสุข
เหมือนคนอื่น ๆ ครอบครัวอื่นๆ
และฝันดีทั้งคืนเหมือนคนอื่น ๆ
มันเหมือนนิยายน้ำเน่า.....ที่ทุกคนเฝ้าดูหลังข่าวสองทุ่มครึ่ง
แต่ฉันไม่เคยได้มีโอกาสได้ดู..คงสนุกนะ..ฉันอยากดูจัง
ฉันเดินไปเปิดทีวี...แล้วก็ปิด...มันไม่ใช่..
หันไปที่โต๊ะทำงาน.....นั่นไง..สิ่งที่ใช่..
ไม่เป็นไร..กลับไปนั่งที่เดิม....กับงานเดิมๆ...ที่ใช่..ต่อไป
บ้านผมก็ฝนตกครับ
ฝนตกเหมือนกันค่ะ สู้ๆ นะคะ
ดิฉันเองในบางครั้งก็เหนื่อยและท้อ
แต่นั้นมันคืองานที่เราจะต้องทำ
เหนื่อยกับงานไม่เท่าไหร่
แต่เหนื่อยกับคนนี้สิ...
หน้ากากล้วนๆๆ.....
นอนฟังเสียงฝนยังสบายใจ
กว่านอนฟังเสียงคนค่ะ...