แรกเริ่มเดิมทีกว่าจะมี is คาราโอเกะ 

ขอบอกให้รู้สมาชิกในกลุ่มทุกคน ใช่ว่าจะเป็นนักร้องดังมาจากไหน..ส่งไมค์ให้ยังผวา..ดูหน้าดูตาแล้วคงมีน้อยคนเดียวมั้งทั้งกลุ่มที่น่าจะขึ้นเวทีบ่อยสุด ส่วนตัวข้าน้อย..ขึ้นเวทีก็ต้องมีเพลงประจำตัว หรือไม่ก็ขอคาราโอเกะด้วยไม่งั้นไม่OKด้วยแน่ๆ สยองไมค์ที่สุด ใช่ว่าจะมาเป็นนักร้องเมื่อไหร่..ไม่เคยคิดแบบนี้เลย มาเรียนเทคโน..ก้อยากเป็นนักเทคโนที่ดี..เก่ง..มีความฝันนะแต่ไม่กล้าบอกใครกลัวเขาเย้ย..โธ่เอ่ยไม่ดูความสามารถตัว..ที่บ้านเรียกไม่ส่องกระจกดูเงาตัว..เล่าความฝันเมื่อแรกเริ่มเดิมทีที่โรงเรียนมีเครื่องคอมไม่กี่เครื่องใครจะใช้ก็ต้องต่อคิวยาวถึงขอนแก่น..โรงเรียนอยู่ร่องคำห่างประมาณ100 กว่ากิโล ช่วงนั้นใครๆก็ยังไม่ซื้อเครื่องคอมแพงไม่มีปัญญา พอเริ่มถูกลงตัดสินใจซื้อซะเลยด้วยเงินสดที่ยืมสหกรณ์มา 38,000 บาท ภาคภูมิใจมากมีเครื่องคอมรุ่นแรกของโรงเรียน ..ครูที่โรงเรียนมี 85 คน บอกสมาชิกว่าซื้อไว้เดี๋ยวไปเรียนต่อ..มีความฝัน..แล้วก็หอบสังขารมาเรียนถึง มน.เอกเทคโนโลยีการสึกษา..ตามบันทึกแรก

ว่าด้วย IS ต่อ

อาจารย์ให้หาเรื่องส่งก่อนปิดเทอมปี 2 จำได้เดินหาเรื่องกันให้วุ่นกับเพื่อนทั้งกลุ่ม ก่อนหน้านี้เราว่าจะทำเว็บกันตามความฝันของเทคโน ศึกษาเอกสารกันมาเพียบ กรอบแนวคิสารพัด ขั้นตอนการทำ ใครอ่านหนังสือเล่มไหนเจอทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจถ่ายเอกสารกันสนั่น เอาไว้ใช้ในอนาคต เพื่อสมาชิกเราสอนคอมกันทั้งนั้น..เราจะสร้างเว็บกัน และคิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องที่ทันสมัยนะเข้ายุคพอดี..ปี 2 ทำงานทุกชิ้นไม่ลืมเป้าหมาย เราทำเว็บผ้าไทยกัน..ไม่รู้จะทำเรื่องอะไร..ที่บ้านมีผ้าไหมแพรวาผ้าพื้นเมืองที่ขึ้นชื่อน่าจะเอามาใช้ประโยชน์ได้บ้าง เรื่องคอมก็มีเยอะแล้วกลัวทำแล้วไม่ดีเท่าเขา  นำเสนองานผ้าไทยประเมินแล้วพอไปได้ ..เข้าข้างตัวเองบ้างเล็กน้อย..แต่อาจารย์ก็การันต์ตีด้วยนะ (งานผ่านอาจารย์ไม่ส่งคืนถือว่าได้รับการยอมรับ).. แต่ก่อนกลับบ้าน ปี2 ต้องเสนอชื่อเรื่องจะเอาชื่ออะไรดี ที่โรงเรียนใครมีปัญหาอะไรวานบอก คิดไม่ออกจริงๆ ตามหาเรื่องกันอยู่นาน จนอยากมีเรื่อง (เจอใครก็ถามหาเรื่องเขาไปทั่วทั้งเพื่อนทั้ง อาจารย์ หนังสือแต่ไม่มีใครสามารถหาเรื่องให้ได้) ก่อนเสนอเรื่องอาจารย์ผู้สอนภาควิชาเทคโนสะกัดความคิด..พูดประมาณว่า WBI  มีเยอะแล้วนะหาเรื่องใหม่ทำก็ดี อะไรที่มันมีเยอะคุณค่ามันก็น้อยนะ ..อาจารย์พูดยาวนะแต่จับใจความเอาเท่านี้..ยุ่งละสิทีนี้ จั๋งได๋มาเว้าจั๋งซี้หนอ

กว่าจะได้มาซึ่งชื่อเรื่อง

คิดไม่ออกจะทำอะไร ถามกันว่าวิชาที่ครูบ่นมีปัญหาในการเรียนมากที่สุดคือวิชาอะไร คำตอบที่ได้คือคณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ เคมี ฟิสิกส์ ..แล้วแต่ครุผู้สอนที่ชอบบ่นนะ..ว่าแล้วสรุปรวมขอคณิตศาสตร์วิชาที่น่าจะรอดที่สุด เลยได้แนวคิดโครงการจากโรงเรียนเขาให้เด็กท่องสูตรคูณทุกระดับชั้นเพราะนักเรียนจำสูตรคูณไม่ได้ถามพื้นๆยังมีปัญหาให้ท่องซะเลย ปรากฏได้ผลดีขึ้น แต่ไม่เห็นความสุขของเด็กๆให้มันท่องเหมือนจับมันไปทรมานยังไงไม่รู้..ที่โรงเรียนผาบอกครูเขาเอาเพลงมใส่สูตรคูณกันนะเด็กๆท่องกันสนุกสนาน เอาละซิ..ความคิดเกิด..เรามาทำเพลงให้นักเรียนท่องดีว่าดุซิว่าท่องอันไหนมันจะจำได้นานกว่ากัน ว่าแล้วก้ได้ชื่อเรื่องทันที...ศึกษาความคงทนในการจำสูตรคูณของนักเรียนระดับชั้น ป. 3 เขาเรียนกันพอดี ได้เรื่องนำเสนอแล้ว..ถ้ามันไม่เวิร์คค่อยเปลี่ยนทีหลังแล้วกันเสนอที่ปรึกษาท่ปรึกษาบอกเขาไม่ท่องจำกันแล้วคุณจะมาท่องมันขัดกับนโยบายเปลี่ยนชื่อใหม่ดีไหม..ไอ้ที่เราคิดว่าดีกลับไม่ดี..เอาไงละทีนี้..กว่าจะได้มาซึ่งชื่อ..การเปรียบเทียบการเรียนรู้ เรื่องสูตรคูณ โดยใช้คาราโอเกะสูตรคูณที่มีทำนองเพลงแตกต่างกัน..นี่เปลี่ยนมาไม่รู้กี่รอบนะขอบอก

ปี 3 ก่อนกลับบ้านต้องได้ 3 บท

บทที่ 1 เสนอไปก่อน แบบไม่ได้เรื่องคิดย้อนหลังแล้วละอายใจตัวเอง ช่างทำได้ลง ต้องกราบขออภัยท่านอาจารย์อย่างยิ่งที่บังอาจทำ อาจารยืก็ใจดีเหลือให้ข้อเสนอแนะพร้อใกลังใจเป็นเข่ง สมาชิกกะจะถอยแล้วเพราะงานวิจัยที่สนับสนุนไม่มี หาเอกสารก็ไม่เจอจะทำไปทำไม ไม่รอดแน่งานนี้ ทุกคนไม่มีความสุขกับการทำงานชิ้นนี้..เรื่องเอกสารเป็นสำคัญ..ลืมไปซะเถอะว่าเราเสนอเรื่องนี้ไปแล้วขอเปลี่ยนเรื่องดีกว่ายังทันนะ..ก็เรื่องที่ทำกันไม่มีใครถนัดจะทำออกมาได้ดีได้อย่างไร..จะถามใคร..ใครก็ไม่รู้เรื่อง ท้อใจแล้ว แต่อาจารย์ก็หาที่ปรึกษาให้จนได้ ให้กำลังใจน่าดู สู้โว้ยเรา ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ส่งบทที่ 1-3 ให้อาจารย์ก่อนกลับอย่างทุลักทุเล อีกครั้งที่เราประเมินกับในกลุ่มว่าไม่น่าจะรอด

กว่าจะเป็นคาราโอเกะ

กลับโรงเรียนมาดำเนินการสร้างสื่อไปทดลอง บังเอิญเจอคนใจดีให้คำแนะนำในการทำสื่อเยอะ ตอนเดือนตุลาคมมารายงานความคืบหน้า ..เพลงเราทำเสร็จกันแล้วแต่ยังไม่ได้ทำคาราโอเกะกัน..กะเอามาอวดเพื่อนเต็มที่แต่ได้กลุ่มนำเสนอท้ายๆ เพื่อนเริ่มเบื่อที่จะฟังแล้ว..อดอวดเลย.เสียดายไม่หาย ..ตอนแรกที่ทำคาราโอเกะยังไม่ดีพอ ไม่รู้เป็นงัยประเมินด้วยตัวเองแล้วไม่กล้านำไปทดลองกับเด้กแคตัวเองดุยังขี้เหล่ ..อย่าได้นำเสนอผู้คนให้ขายหน้าตัวเองเชียวนะ งานไม่มืออาชีพ..แล้วสูตรคูณคาราโอเกะก็สำเร็จด้วยมือน้องมุก และผา น้อยไปนอนเฝ้าให้กำลังใจต้องขอบคุณเขตพื้นที่การศึกษาเพชรบูรณ์เขต 3 ที่เอื้อเฟื้อ ไปแอบใช้เครื่องเขาไม่รู้เขารู้หรือเปล่าไม่รู้งานนี้และรู้กันหมด

ได้ทดลองแล้งนะ

ได้ไปทดลองกันซะทีในเทอม2 ทุกคนลาโรงเรียนไปช่วยกันขน TV เครื่องเล่นพร้อมสรรพ เห็นเด็กๆมีความสุขกับการร้องเพลงสูตรคูณก็ชื่นใจ งานนี้ไม่เสียดายเหงื่อ  นักเรียนน่ารักให้ความร่วมมือดี..ตอนไปเก็บข้อมูลวันสุดท้ายไม่ได้ไปช่วยก็น้องมุกอีกแหละกับพี่อ้วน รับผิดชอบ..

สรุปผล ด้วยค่าสถิติ F test

อะไร..อะไรก็มุก เก็บข้อมูลมาได้สรุปอภิปรายผลก็มุก ตอนนั้นผาคู่หูคู่คิดมุกยังไม่มา รู้จักใครที่พอจะรู้เรื่องสถิติถามเขาไปทั่ว ใครที่พอจะถามได้ถามหมด..ก็เราใช้ F test ที่ชาวบ้านเขาไม่ค่อยจะใช้กัน ระหว่างนั้นที่ยังง..งง และงง...งง เราทำบท 3 น้อยทำบรรณานุกรมไปพลาง ให้เวลามุกศึกษาสักหน่อย มีหนังสืออะไรจะให้อ่านเอามากางให้หมด ได้ใช้วิชาวิจัยก็งานนี้แหละ ก่อนจะถามชาวบ้านตัวเองต้องรู้ก่อนว่าจะถามอะไรเขา หนังสือเริ่มมีคุณค่า..กว่าจะได้คำตอบว่าผลออกมาไม่แตกต่างสมองซีกซ้ายมุกทำงานอย่างหนัก สรุปว่าจะร้องหรือไม่ร้องเพลงมันก็ไม่ต่างกัน สรุปเสร็จ..เอาไปนำเสนอโลด..อาจารย์ว่าไงค่อยกลับมาแก้อีกที เรามันนักสู้อยู่แล้วนี่ ว่าแล้วก็อภิปรายผลออกมานำเสนอ  5 บท อ่อนล้ากว่าจะได้มา..

นำเสนออาจารย์

ตอนเอามาให้ดูก็หวั่นๆนะ อาจารย์ก็ให้กำลังใจนะไม่แตกต่างไม่เป็นไร อภิปรายผลให้ด้วยว่าทำไมก็แล้วกัน ได้เปรียบเทียบรายคู่ไหมมันต่างหรือไม่ต่าง.. อันนี้แหละงงกลับหอไปอีก จะถามคืนก็ไม่รู้จะถามว่าไง  แม้แต่ผู้ปราดเปรื่องเรื่องสถิติอย่างมุกยังงง พี่..พี่จ๋าการเรียนรู้คืออะไร คำถามที่ไม่น่าถามเริ่มเข้ามา..แต่คำถามคงไปสะกิดต่อมอะไรสักอย่าง น้องมุกตีโจทย์อีกรอบนำผล Pre กับ Post มาหาความต่าง ตอนนั้นที่ปรึกษาสถิติเริ่มหดหายเพราะไม่มีใครเข้าใจงานเราเท่าเราเอง แล้วผลก็ออกมาก็ซิกตามต้องการ ว่าแล้วก็สรุปผลร่ายยาวด้วยความภาคภูมิใจ..งานนี้แหละโดนชัวร์..ทำไปโลด..ไม่ใช่อาจารย์ก็บอกเอง หวังพึ่งที่ปรึกษาสุดฤทธิ์ นำเสนอรอบ 2 ด้วยความมาดมั่นกว่าเดิม เพราะผลมันออกมาตามต้องการ มันต่าง..อาจารย์บอกไมใช่ผมว่าที่คุณทำรอบแรกนะถูกแล้ว แต่..ผมว่าพวกคุณน่าจะมีที่ปรึกษาทางสถิตินะ อาจารย์ชักเริ่มงง ด้วยลูกสิทธิ์มั่นใจในตัวเองมาก หอบหนังสือมากางให้ดูเล้ย.. หนูดูจากเล่มนี้คะอาจารย์ แล้วอาจารย์ก็โทรหาเพื่อนถามให้ปรากฏว่าอาจารย์ถูก ออกจากห้องอาจารย์หลังจากความมั่นใจที่พกมาเต็มกระเป๋าไม่เหลือสักนิด ..แต่มีทางออกที่ชัดเจน..ไม่ยากที่จะทำต่อข้อมูลเดิมยังไม่ลบทิ้ง..แล้วเอามาให้ดูตอนแรกทำไมไม่บอกว่าถูกแล้ว แอบนินทาอาจารย์ลับหลังเล็กน้อย.. เห็นเฉยเลยนึกว่าผิด สรุปเอง..เออเองหมด ทีหลังถ้าเฉยแสดงว่าถูกนะ..เสียงคนหนึ่งบอก ตอนนี้เริ่มรื่นเริง แล้วก็ทำต่องานนี้หางานมาสนับสนุนเพิ่มเพราะผลมันออกมาไม่แตกต่าง มุกกับผาระดมความคิด บ้านเรียกสุมหัว..อีกรอบ. ใครช่วยอะไรได้ช่วยความสามัคคีมีที่ไหนความสำเร็จย่อมเกิดผล..ข้าวปลาไม่ต้องถามหา เกี๊ยวปูหมูแดงหน้าหออาหารหลัก จะเป็นโรคขาดสารอาหารก็งานนี้แหละ อย่าให้เสร็จ นะจะไปฉลองให้ดู..ไม่เสร็จไม่หลับ สโลแกนน้อย ก่อนวันส่งเอามาให้อาจารย์ดูอีกรอบ แก้ในสิ่งที่เราเห้นว่าควรแก้แม้อาจารย์จะไม่บอกก็ตามที สมองโปร่งเริ่มเห็นข้อผิดพลาดของตัวเอง..อะไรที่ควรเพิ่มก็เพิ่ม  แต่ก็ยังได้แก้อีกก่อนวันส่ง แล้วเราก็ได้ส่งตามกำหนด..ตอนเย็นก็ไปกินข้าวนอกบ้านกันบอกแล้วอย่าให้เสร็จจะฉลอง หลังวันที่ 8 แก้ไม่แก้ค่อยว่ากันอีกที 

ภาระกิจต่อไปอ่านหนังสือเตรียมสอบวันที่ 1