พี่ปรีดา ทิศรอด และเพื่อน อสม. ณ ศาลาตกผลึก เพื่อตกผลึก “ภูมิใจอย่างไรเหรอครับ! ที่ได้เป็น อสม.”

     ศาลาพักร้อนตามรูป (ด้านล่าง) นี้ ผมไปพบเมื่อวันที่ไปเป็นวิทยากรให้กับ สถานีอนามัยเขาปู่ อ.ศรีบรรพต จ.พัทลุง ในโครงการพัฒนาศักยภาพทีมสุขภาพ ณ สถานีพัฒนาอาหารสัตว์ อ.ศรีบรพต เมื่อแรกเห็นในตอนเช้า อยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ในทันที แต่ก็ต้องเข้าไป Small Talk กับทีมงานและผู้ร่วมเวทีที่มาถึงแล้วพลาง ๆ ก่อน ก็พักใจไว้ (เพราะยังไงศาลานี้ก็ไม่หนีไปไหนแน่...ฮา)

     และแล้วในช่วงพักเที่ยงหลังอิ่มหนำสำราญแบบบุพเฟ่แบบชาวชนบท (ข้าวหม้อแกงหม้อ) Dr.Ka-poom และผมได้ตามไปสบทบกับพี่ปรีดา ทิศรอด และเพื่อน อสม. ณ ศาลาตกผลึก เพื่อตกผลึกอาหารที่เพิ่งทานไป พร้อม ๆ กับการได้ตกผลึก “ภูมิใจอย่างไรเหรอครับ! ที่ได้เป็น อสม.”

  

          “อสม.นี่ไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ นะ มีคนอยากเป็นเยอะ แล้วต้องสมัคร เขาก็คัดเลือกเอา ไม่ได้อยากเป็นก็ได้เป็น”

          “ได้ช่วยส่วนรวม ได้ทำงานส่วนรวมแล้วสบายใจ กลับไปบ้านก็สบายใจ เวลาพูดกับลูก พูดกับแฟน ก็พูดไปยิ้มไป เพราะเราพูดกับคนอื่น พูดดีได้ ก็ต้องพูดกับคนที่บ้านดี ๆ ได้ ครอบครัวก็มีความสุข”

          “17 ปี ที่เป็น อสม.(มากกว่าอายุราชการผมเสียอีกครับ) ได้นำสิ่งที่เรียนรู้ไปสอนลูก ไปใช้กับคนที่บ้าน รู้สึกว่าลูกจะทำอะไรผิด ๆ ไม่ดี ก็คงเกรงใจว่าแม่เป็น อสม. เป็นมานานแล้วด้วย”

          “ได้ช่วยแบ่งเบาภาระหมอ เพราะหมอคงเอาไม่ทัน หากเราไม่ได้ช่วยเหลือตัวเอง ช่วยเหลือกันเอง”

          “เป็น อสม.นี่ดีนะ ได้รับเกียรติ และเป็นที่ต้องการของหน่วยงาน (ราชการ) ต่าง ๆ ใคร ๆ ก็ต้องการ คงเพราะเรารักกัน และรวมกลุ่มกันดี”

          “ไม่เคยคิดจะออกจากการเป็น อสม. หากเขาให้ออก คงเสียใจ เป็น อสม.อิสระดี เต็มใจด้วย”

ฯลฯ