GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ศาลาตกผลึก “ภูมิใจที่ได้เป็น อสม.”

พี่ปรีดา ทิศรอด และเพื่อน อสม. ณ ศาลาตกผลึก เพื่อตกผลึก “ภูมิใจอย่างไรเหรอครับ! ที่ได้เป็น อสม.”

     ศาลาพักร้อนตามรูป (ด้านล่าง) นี้ ผมไปพบเมื่อวันที่ไปเป็นวิทยากรให้กับ สถานีอนามัยเขาปู่ อ.ศรีบรรพต จ.พัทลุง ในโครงการพัฒนาศักยภาพทีมสุขภาพ ณ สถานีพัฒนาอาหารสัตว์ อ.ศรีบรพต เมื่อแรกเห็นในตอนเช้า อยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ในทันที แต่ก็ต้องเข้าไป Small Talk กับทีมงานและผู้ร่วมเวทีที่มาถึงแล้วพลาง ๆ ก่อน ก็พักใจไว้ (เพราะยังไงศาลานี้ก็ไม่หนีไปไหนแน่...ฮา)

     และแล้วในช่วงพักเที่ยงหลังอิ่มหนำสำราญแบบบุพเฟ่แบบชาวชนบท (ข้าวหม้อแกงหม้อ) Dr.Ka-poom และผมได้ตามไปสบทบกับพี่ปรีดา ทิศรอด และเพื่อน อสม. ณ ศาลาตกผลึก เพื่อตกผลึกอาหารที่เพิ่งทานไป พร้อม ๆ กับการได้ตกผลึก “ภูมิใจอย่างไรเหรอครับ! ที่ได้เป็น อสม.”

  

          “อสม.นี่ไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ นะ มีคนอยากเป็นเยอะ แล้วต้องสมัคร เขาก็คัดเลือกเอา ไม่ได้อยากเป็นก็ได้เป็น”

          “ได้ช่วยส่วนรวม ได้ทำงานส่วนรวมแล้วสบายใจ กลับไปบ้านก็สบายใจ เวลาพูดกับลูก พูดกับแฟน ก็พูดไปยิ้มไป เพราะเราพูดกับคนอื่น พูดดีได้ ก็ต้องพูดกับคนที่บ้านดี ๆ ได้ ครอบครัวก็มีความสุข”

          “17 ปี ที่เป็น อสม.(มากกว่าอายุราชการผมเสียอีกครับ) ได้นำสิ่งที่เรียนรู้ไปสอนลูก ไปใช้กับคนที่บ้าน รู้สึกว่าลูกจะทำอะไรผิด ๆ ไม่ดี ก็คงเกรงใจว่าแม่เป็น อสม. เป็นมานานแล้วด้วย”

          “ได้ช่วยแบ่งเบาภาระหมอ เพราะหมอคงเอาไม่ทัน หากเราไม่ได้ช่วยเหลือตัวเอง ช่วยเหลือกันเอง”

          “เป็น อสม.นี่ดีนะ ได้รับเกียรติ และเป็นที่ต้องการของหน่วยงาน (ราชการ) ต่าง ๆ ใคร ๆ ก็ต้องการ คงเพราะเรารักกัน และรวมกลุ่มกันดี”

          “ไม่เคยคิดจะออกจากการเป็น อสม. หากเขาให้ออก คงเสียใจ เป็น อสม.อิสระดี เต็มใจด้วย”

ฯลฯ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 19759
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 12
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (12)

ได้เรียนรู้จากคุณชายชอบไปด้วย สำหรับคำว่า Small talk ประมาณว่าไร้ระเบียบ แต่สมดุล (ไม่เกี่ยวกันเลยนะครับ...)

น่าถูมิใจแทนเจ้าหน้าที่สาธารณสุขของ อ.ศรีบรรพต นะคะ ที่มีทีมแกนนำด้านสาธารณสุขที่เข้มแข็ง และมีใจรักในงานขนาดนี้

สงสัยจะต้องไปขอเคล็ดลับสักหน่อยแล้วค่ะ ว่าทำอย่างไร ถึงทำได้ดีขนาดนี่ค่ะ

ตกผลึก...(1)

    ตกผลึกจริงๆ..คะ..เพราะระหว่างนั่งพัก..ได้ ลปรร. กับพี่ทรง (พี่เสริมทรง  ศรีทองมา)และกลุ่มเพื่อนระหว่างมื้ออาหารที่เอร็ดอร่อยมาก...กับอาหารใต้...ที่ทานได้อย่างคุ้นชิน (ยิ้ม)..ถึงแม้เผ็ดไปบ้างก็ทานได้เรื่องเล่า...คล้ายกับแกล้ม..ทำให้อาหารอร่อยยิ่งนัก...พี่ทรงและกลุ่มเพื่อนบอกเล่า..เป็นภาษาใต้..ถึงเรื่องที่มา..แห่งการเป็น "อสม."..มาเป็น...ด้วยสมัครใจ..และเป็นมานาน...ด้วยสมัครใจอีกเช่นกัน  ทึ่ง..เมื่อถามว่า.."เป็น อสม. มานานแค่ไหน"..ทึ่งจริงๆคะ...อายุการทำงานการเป็น อสม. มากกว่าอายุราชการของดิฉันเสียอีก...หากเมื่อถามต่อไปอีกว่า "ทำไมถึงเป็น อสม..."..คำตอบที่ได้รับ..ไม่อาจสะกดกั้น..ความชื่นชม..ในความคิดได้..พี่ทรงและผองเพื่อน..บอกเล่าว่า.."ที่ยังคงเป็น..เพราะสุขใจ..ได้ช่วยเหลือตนเอง..ครอบครัว..และเพื่อนบ้านในชุมชน"..ดิฉันถามต่อ..อีกด้วยความใคร่อยากรู้.."ลึก..ลงไปมากกว่านั้น..คืออะไร..ที่ยังทำให้เป็น อสม...อยู่ ณ ทุกวันนี้"..คำตอบที่ได้..ทั้งผู้ตอบและผู้ฟัง..ต่างมีแววตาที่เปื้อนยิ้ม..และน้ำหล่อเลี้ยงตา..ด้วยความสุข นั่นคือ.."รู้สึกว่าตนเองมีค่า..."


 

ตกผลึก...(2)

เมื่อมานั่งพักผ่อน..ณ ศาลา "มุมตกผลึก"...ตามคำชวนของ "คุณชายขอบ"..ได้พบเจอพี่กบ (พี่ปรีดา  ทิศรอด)..นั่งคุยกับเพื่อน อสม. ดิฉัน...และคุณชายขอบ..ได้ ลปรร. ร่วมกับพี่ๆ ...ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นสบาย..ด้วยลมธรรมชาติ...แลกเปลี่ยนความเป็นคนในท้องถิ่น ใต้-อีสาน...ไม่ปิดกั้น..ความอยากรู้ใดใด...สบายใจยิ่งนัก..พี่กบ..เล่า..ถึงที่มาของการเป็น อสม. และความรู้สึก..ที่เป็น อสม...แววตาที่พบเจอ...มีค่ามาก.."มุ่งมาด...ด้วยอุดมการณ์"..แม้บางครั้งการทำงานอาจแลกด้วยค่าใช้จ่ายส่วนตัว..ก็ตามใจ..."พี่เป็นมา 17 ปี..ที่ไม่เคยคิดอยากเลิกเป็น..อสม."..เพราะเหตุใด..พี่กบจึงเป็นได้ไม่เคยเบื่อในงาน..คำตอบคือ.."ความรู้ที่ได้...นำมาใช้ได้จริงในบ้าน..เพื่อคนที่รักในครอบครัว...อีกทั้งเผื่อแผ่..ไปสู่ผู้ใกล้เคียง..อย่างเพื่อนบ้าน" ...อยากเลิกเป็น..หรือจะหยุด..การเป็น อสม. เมื่อไร..คำตอบที่ได้คือ.."ไม่มีคำตอบ ทำไปเรื่อยๆ..จนกว่าชีวิตจะหาไม่.."..ถามว่าเหนื่อยไหม..และได้อะไร..พี่กบตอบ.."ไม่มีคำว่าเหนื่อย..เพราะสิ่งที่ได้..คือ..ความสุข"

ตกผลึก...(3)

...ในวันนั้น..ผ่านไป..ไม่มีเหนื่อย..ในความรู้สึก..รับรู้เพียงว่า "มีสุข"..และ "ปิติ"..ขณะร่วม..แทรกไปในกิจกรรม พบร่องรอยแห่งความสุขไม่มีเงื่อนไขใดใด...ว่าใครเป็นใคร.."ทฤษฎี" ที่มีอยู่ใน.."หัว"..วิ่งวนไปมา..ว่าอะไรเป็นอะไร..เกิดการเชื่อมโยง..และตีความ..สับสลับไปมา..เพื่อสร้างภาพแห่งความเข้าใจ..บทสรุป..สิ่งที่พบ.."ยิ่งใหญ่"..ในปัญญา..ของความเป็น "มนุษย์"..ที่เปี่ยมล้น..ด้วยจิตใจที่ "บริสุทธิ์"..แล้วใครเล่า..มักกล่าว..ว่า "อสม.โง่..เพียงแค่..ตอบแบบสอบถามของ จนท. ไม่ได้.." นั่นไม่ใช่..หากสิ่งวัดได้..ความรู้ที่มีนั้น..ได้นำไปใช้..ได้อย่างไรมากกว่ามิใช่หรือ..คือคำตอบ..


 

     เมื่อได้อ่านครบทั้ง 3 ตอนที่ตกผลึก ยอมรับในความละเมียดละไม ไม่อยากจะสรุปอะไรให้เสียอรรถรสที่ Dr.Ka-poom ได้สรุปไว้ เพียงอยากเน้นย้ำว่า อสม.คือเพชรเม็ดหนึ่งที่ล้ำค่าในชุมชน อย่าได้ตีตรา ตีค่าด้วยแบบสอบถาม เพื่อวัดผลได้ทางคณิตศาสตร์ แล้วไปสรุปตัวตนเขาทั้งคนที่เป็นองค์รวมว่าฉลาดหรือไม่...อีกเลย มันน่าเศร้า! (ฝากไปถึง พี่สาว นวก.จาก สสอ.ควนขนุน ให้ได้ถกคิด) หากเราชวนกันมามองผลลัพธ์เชิง Impact ที่ก่อเกิดจากเขา (อสม.) กันดีกว่า ว่าตลอดช่วงเวลาที่กำเนิด อสม.มานี้ เขา (อสม.) ได้ช่วยพัฒนาสุขภาพชุมชนอย่างไรบ้าง เรา (ที่เป็นหมอเล็ก หมอน้อย หมอใหญ่) จะช่วยกันแต่เราโดยไม่มีเขาได้ไหม เคารพเขา ให้เกียรติเขา และรักเขาให้มากขึ้นดีกว่าไหม มองเขาว่าเป็นผู้ร่วมก่อเกิด ไม่ใช่ผู้รับใช้ให้ก่อเกิดเถอะ ช่วยมองเขาเป็นเพื่อน ไม่ใช่ลูกน้อง ลองช่วยกันมองใหม่ คนละไม้คนละมือ

ขนาดศาลา พี่ยังเห็นเป็นประเด็นได้ ยอม

 

เรียน............  จนลืม..............เรียน

ลืม   ไปว่าเราเริ่มต้นให้เขาก่อกำเนิด

ลืม    ไปว่าที่งานเราได้เกิดก็เพราะเขา

ลืม    ไปว่าที่คิดแล้วผิดนั้นล้วนคือเรา

ลืม    ไปว่าบริบทที่ไม่มีเขามีเราคือชุมชน

     รบกวนพี่หรอยเอา เรียน...จนลืม...เรียน เขียนติดที่ใต้ถุน สอ.ดีไหมครับ แล้วพี่จะว่าไงหากขอนำมาใช้เป็นคำขวัญเพื่อเตือนตน "ทีมน้ำ" ในเครือข่ายไตรภาคีฯ

ดีมาก........น้องรัก

ขอโทษด้วยลืมใส่ชื่อ

ภูมิใจที่แม่ได้เป็น อสม. รักแม่ที่สุด

   กิจกรรมที่ทำกันดีมากคะ  ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆ