เมื่อวานนี้บังเอิญได้เปิดดูปฏิทินตั้งโต๊ะอันหนึ่ง ปฏิทินตั้งโต๊ะอันนั้นมีรูปภาพ ภูเขา ทะเล น้ำตก ทำให้จิตนั้นคิดวกไปถึงเรื่องการ “ปล่อยอารมณ์”

ภาพที่สวยงาม บรรยากาศที่แสนดี เสียงอันระรื่น อากาศที่เย็นสบาย กลิ่นหอมอันน่าหลงไหล ล้วนทำให้จิตและใจตกอยู่ในอารมณ์ใคร่ที่เรียกว่า “กาม”

ความลุ่มหลงในสิ่งสวยงามเหล่านั้นทำให้เรายึดติดอยู่กับรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส แต่วันนี้เราอยู่ในเพศที่ต้องสกัดไม่ให้จิตหลงไปตามสิ่งที่มากระทบนั้น

เมื่อวานครั้นเมื่อเห็นทำให้เราได้เข้าใจว่าการกั้นจิตไม่ให้หลงไปตามรูป “แค่รูป” ที่เห็นนั้นเป็นอย่างไร ความหนักและเหน็ดเหนื่อยต่อการเดินทวนกระแสแห่งกิเลสเพียงแค่แต่ให้เห็นรูปนั้นหนักและเหน็ดเหนื่อยปานไหน

เพียงแค่ตาเห็นรูป สัญญาเก่า ๆ เราก็เกิดกำเริบ
คิดถึงความสุข ความสบาย อารมณ์ที่น่าใคร่ กลิ่นที่เคยสัมผัส อารมณ์ต่าง ๆ ที่เคยพาเราให้หลงรัก แต่วันนี้เรามีหน้าที่หักและสู้มิให้อารมณ์นั้นได้เกิดขึ้นมา

ชีวิตที่ต้องเดินทวนกระแสแห่งกิเลส หนักและเหน็ดเหนื่อยไม่ใช่เล่น
เจ้ากิเลสมันก็คอยมาชักชวน มากล่อม มาร่ำร้องว่า “นิดหน่อยน่า” จะทุกข์ไปทำไม เห็นไหมสุขอยู่แค่เอื้อม


จิตของเรามันชอบเล่นเล่ห์เพทุบายมากมายนัก มันชอบหาเหตุผลมาหักล้างความเข้มแข็งที่เพียรสร้าง
แต่ถ้าเราหลงไปตามคำของกิเลสที่มาหลอกล่อ ก็เปรียบได้กับเรากำลังให้อาหารมัน
กิเลสมันกำลังจะตายอยู่แล้ว มันก็หาเหตุผล หาทางทุกทางที่จะหาอาหารมาประทังชีวิต
หากเรายอมมัน ยอมตามเหตุผลของมัน โน่นนิด นี่หน่อย กิเลสมันก็ไม่ตายสักที
อาหารนิดหน่อยก็ทำให้มันมีชีวี มีพลังมาหลอกล่อเราได้อีกหลายหมื่นหลายพันนาที แล้วชีวิตนี้จะพบสุขแท้ได้อย่างไร

 

อันชีวิตที่เดินทวนกระแสแห่งกิเลสแต่เข้มแข็ง
อย่าอ่อนแรงหลงเชื่อกิเลสนั่น
จงใช้สติ เป็นกำแพงไว้ป้องกัน
เพื่อหยุดยั้ง สุขจอมปลอม หลอมดวงใจ

จิตทวนกระแส ไม่แส่ส่าย
ต้องเร่งพาย จับหางเสือ ให้ตรงเผง
มีศีลพร้อม สมาธิมั่น ไม่หวั่นเกรง
ไม่หวั่นเกรง ทุกข์เบื้องหน้า อารมณ์ปอง

ต้องสู้สู้ ทำความดี อารมณ์หาย
อารมณ์วาย จิตกลับมั่น ไม่หวั่นไหว
เสียสละ ทำข้อวัตร ด้วยกายใจ
ปัญญาไซร้ จะนำพา สว่างเอย...