วันนี้เป็นวันแรกที่ตัดสินใจว่าจะเขียนบันทึกเรื่องลูกลงเนต เพราะมีหลายคนแนะนำให้เขียนลงสมุด แต่เนื่องจากไม่มีเวลาออกไปหาสมุดสวยๆสักที เวลาผ่านไป3อาทิตย์ เอาล่ะ พิมพ์ลงเนตไปก่อนละกัน
ประสบการณ์ของการเป็นแม่มา 3 อาทิตย์ มีหลายๆความรู้สึก ทั้งเป็นคนดีและคนเลว ทั้งหงุดหงิดและปลาบปลื้มใจ ทั้งดีใจและกังวลใจ
อาการสะอึกและสำลักของน้องภัชน์ ทำให้เราร้องไห้หลายๆครั้ง เราเคยสะอึกจนเจ็บลิ้นปี่ แล้วนี่ลูกตัวนิดเดียว กระบังลมอันนิดเดียว ลูกจะเจ็บแค่ไหนนะ ทำไมอุ้มพาดบ่าลูกก้อไม่หายสักที(ทั้งๆที่ถ้าเราใจเย็นสักหน่อย ลูกก้อหายได้เองจริงๆในเวลาไม่เกิน5นาที)ทฤษฎีที่เรียนมา คำแนะนำที่เราเคยแนะนำคนไข้ไป มาใช้กับตัวเราเองไม่ค่อยได้เล้ยยย เพราะเราใจร้อนอยากให้ลูกหายเร็วๆ เวลาลูกกินนมแล้วสำลักก้อโอ้ยยย....ลูกเรา จะPneumoniaไหมเนี่ย...ก้อเจ้าหล่อนเล่นกินอิ่มแล้วก้อยังคาบหัวนมอยู่ น้ำนมเราก้อไหลดีเหลือเกิน น้องภัชน์ก้อเลยสำลักน่ะสิ วันนึง3-4 ครั้ง แต่ก้อไม่เห็นภัชน์มีไข้ หรือเหนื่อยหอบสักที ทนดีแฮะ ลูกเรา แต่ก้อรู้สึกผิดทุกครั้งที่ลูกสำลัก
ไม่รู้ว่าแม่ที่เขามีPostpartum Blues เขาเกิดจากสาเหตุอะไรกันบ้าง แต่ภาวะหลังคลอดของแม่ เรื่องที่ทำให้รู้สึกเครียด รู้สึกเศร้าใจมีดังต่อไปนี้
1. เรื่องที่ไม่เคยได้นอนเต็มคืนเลย หลังคลอด เนื่องจากต้องตื่นให้นมตลอด (แม่ดูแลลูกคนเดียวในคืนวันอาทิตย์ถึงวันพฤหัส พ่อไปทำงานที่กทม.และกลับมาวันศุกร์) โชคดีที่ลูกภัชน์ ไม่งอแงเลย เลี้ยงง่ายมากกกก ตื่นคืนละ2-3ครั้งเท่านั้น แต่ให้นมลูกก้อครั้งละ 1-2 ชม. ในอาทิตย์แรก และ15-20 นาทีแล้วในช่วงอาทิตย์ที่ 3 น้าโอแนะนำให้แม่ให้นมลูกในท่านอน แต่แม่รู้สึกว่าไม่ปลอดภัยเนื่องจากลูกยังเล็กมากละยังสำลักบ่อยอยู่ ถ้านอนให้มีหวัง Pneumonia หรือไม่แม่ก้อคงนอนทับลูกแบนแต๊ดแต๋
2. เรื่องเมื่อยและเป็นเหน็บเมื่อต้องให้นมลูก ต้องนั่งจนลูกอิ่ม และหลับ และต้องมั่นใจว่าลูกหลับสนิทก่อนจึงจะวางลูกลงได้ ไม่งั้นต้องเริ่มต้นกล่อมกันใหม่ เนื่องจากถ้าลูกตื่น ลูกจะตาสว่าง ลืมตาดำปี๋ แต่โชคดีที่ลูกไม่ร้องไห้
3. เรื่องไปไหนไม่ได้เลย เพราะกลัวว่าลูกจะต้องกินนม ถ้าตื่น อาจจะเป็นความบกพร่องของแม่เองที่ยังไม่ได้เก็บน้ำนมไว้มากนัก ในตู้เย็น เพราะยังไม่ค่อยคล่องในการนำมาอุ่นให้ลูกกิน และยังกลัวการติดขวดนมของลูกอยู่ อีกไม่นานถ้าแม่ต้องไปทำงานก็คงต้องฝึกให้ลูกดูดนมแม่จากขวดแล้วล่ะ
แค่ 3 ข้อนี้ไม่รู้ว่าเพียงพอหรือเปล่าในการเกิดBlues แต่สำหรับแม่ มันทำให้น้ำตาร่วงหลายครั้งเวลาอยู่ลำพังกับลูก แต่เวลาที่แม่ร้องไห้ น้องภัชน์จะสงบและมองหน้าแม่ ฟังเสียงแม่สะอื้นเสมอ ทำให้แม่กลัวว่าน้องจะขี้แยตามแม่ ก้อเลยต้องรีบหยุดร้องไปโดยปริยาย
วันนี้เป็นวันศุกร์แล้ว เดี๋ยวDadก้อกลับมาแล้ว โดยเฉพาะวันนี้ Dad ลาออกมาทำธุระตอนบ่าย2 อีกไม่นานคงได้กลับมาถึงบ้านก่อน3ทุ่ม มาเล่นกับน้อง ในช่วงที่น้องตื่นและไม่ยอมนอนก่อน3ทุ่ม แม่คงมีเวลามากขึ้น เอาหล่ะ ได้เวลาสระผมเสียที หลังจากไม่ได้สระมา3วัน
