สายลมแห่งวัย

พัดผ่านไป

และหอบเอาความเยาว์จากไปด้วย

ผ่านวันคืน

ที่ไม่อาจหวนกลับ

วันเวลาที่มีอยู่

จึงมีค่าเกินกว่าจะปล่อยให้ผ่านไปโดยไร้ประโยชน์

ขอได้โปรดอย่าเติมเต็มมัน

ด้วยความขุ่นเคือง

ความเศร้า

ความเฉยเมยที่ว่างเปล่า

แม้จะเป็นเพียงผ้าห่มเก่าๆ

แต่จงเป็นผ้าผื่นนั้น ณ คืนที่หนาวเหน็บ

แม้จะเป็นเพียงอิฐดินธรรมดาๆก้อนหนึ่ง

แต่จงเป็นอิฐก้อนนั้นที่ทำให้อาคารหลังนั้นเสร็จสมบูรณ์

แม้จะเป็นเพียงเหรียญบาท

แต่จงเป็นเหรียญบาทที่เมื่อมีมันทำให้สามารถซื้อตั่วรถกลับบ้าน

แม้จะเป็นเพียงอาหารราคาถูก

แต่จงเป็นอาหารมื้อนั้นที่ทำให้ผู้หิวโหยอิ่มท้อง

แม้จะเป็นเพียงสะพานไม้เก่าๆ

แต่ก็จงเป็นสะพานนั้นที่คนได้เดินข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

แม้จะเป็นเพียงหนูตัวเล็กๆ

แต่จงเป็นหนูตัวนั้นที่ช่วยราชสีห์พ้นบ่วงนายพราน

แม้จะเป็นอะไรก็ตาม

อย่าดูถูกคุณค่าของตัวท่านเอง

และเติมเต็มวันคืนของท่าน

ด้วยการทำหน้าที่ของท่านอย่างดีที่สุด

และอย่างเต็มความสามารถ

เพื่อว่าวินาทีชีวิตของท่าน

จักเป็นวินาทีที่ดีที่สุดเสมอ