จากการที่ผู้เขียนได้มีโอกาสร่วมในการดำเนินการจัดการกระบวนการการเรียนรู้ที่วัดไร่ขิงในหัวข้อ
เรื่องการบูรณการการวิจัยกับการเรียนการสอน
โดยผู้เข้าร่วมกระบวนการจะเป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยราชภัฏต่าง ๆ
ราชภัฏละประมาณ 2 คน อายุมากสุดกับอายุต่ำสุดน่าจะห่างกันเป็นรอบ ๆ
ทำให้บรรยากาศในการแลกเปลี่ยนกันมีความรู้สึกที่อบอุ่นมาก
เหมือนการถ่ายทอดประสบการณ์ให้ลูก ให้น้อง เป็นประสบการณ์ดี ๆ
ที่คนรุ่นหลังนำไปใช้ได้จริง
มีอาจารย์คนหนึ่งเล่าให้ฟังว่าก่อนที่จะมาเป็นอาจารย์นี่อาจารย์เป็นพยาบาลมาก่อน
พอย้ายโอนมาเป็นอาจารย์ก็สอนในวิชาสาธารณสุขชุมชน สุขภาพทั่วไป
โดยวิธีการสอนอาจารย์จะอธิบายเนื้อหาวิชาที่สอนก่อนแล้วให้นักศึกษาจัดกลุ่มนำเสนอกิจกรรมกลุ่ม
แล้วหยิบกลุ่มที่นำเสนอได้ดีที่สุดให้เป็นกิจกรรมสอน
มีอยู่กลุ่มหนึ่งนำเสนอในการพัฒนาทักษะเด็ก 2-5
ปีซึ่งเป็นเด็กก่อนวัยเรียน
ซึ่งได้เป็นมติที่จะนำหัวข้อนี้มาเป็นกิจกรรมสอน
จึงได้หาหมู่บ้านที่มีเด็กอายุ 2-5 ปีเพื่อทำเป็นศูนย์การเรียน
จนถึงบัดนี้อาจารย์สามารถขยายการเรียนในหัวข้อนี้ได้ประมาณ 2-3
หมู่บ้านซึ่งทุกฝ่ายต่างมีความสุขต่อการทำงานชิ้นนี้
ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษา พ่อแม่ผู้ปกครองเด็ก ผู้นำชุมชน
หรือแม้แต่อาจารย์เอง
แถมอาจารย์ยังบอกว่าอาจารย์คิดว่าจะเอาหลักการต่างๆ ที่ได้รับไปเขียนเป็นหนังสือถ่ายทอดอีก
เพราะบางอย่างอาจารย์เรียนรู้จากนักศึกษา เรียนรู้จากพ่อแม่เด็ก
เทคนิคการสอนเด็กทำจริงมีมากกว่าตำราที่อ่านเจอมากมายนัก
เป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์จริง ๆ เป็นประสบการณ์และความรู้ที่ถ่ายทอดสู่คนอ่านและนำไปใช้ได้จริง
คิดถึงพระอาจารย์ชายน้อยและพระอาจารย์เคโระมากค่ะ