ความทรงจำในวัยเด็ก


มีคำถาม ถึง เรื่องราวของความทรงจำในชีวิต มีเรื่องราวบางสิ่งอย่าง ท่ามกลางรอยทางของชีวิต ที่ทำให้วันหนึ่งต้องนั่งคิด ว่าชีวิตที่ผ่านมานั้น เราคิดฝัน ล้มลง มีรอยยิ้ม และมีบาดแผลของชีวิตใดบ้าง ที่ทิ้งร่องรอยให้ชีวิตได้คอยจดจำ หรือ ชีวิตได้หลงลืมความทรงจำเหล่านั้น ไปมากน้อยเพียงใด

ความทรงจำในวัยเด็ก

อ้างอิง - ภาพ Kati1789

มีใครคนหนึ่ง

เคยอธิบายให้ผมฟังว่า

หากเราสามารถรวบรวมเรื่อง

จากความทรงจำของชีวิต เราอาจจะได้ภาพยนตร์เรื่องเยี่ยมมากมาย ไว้คอยถ่ายทอดบอกกล่าว คอยแลกเปลี่ยนความเข้าใจร่วมกัน บ่อยครั้งที่ใครคนนั้นอธิบายเรื่องราว เหมือนงานแห่งความรักในชีวิตของเขา เขาหลงรักงานภาพยนตร์ และหลงใหลชื่นชมกับงานศิลปะบนแผ่นฟิล์ม

ผมจดจำคำพูดของเขาเอาไว้

จนบ่อยครั้งที่นึกทบทวน

ถึงความจริงในชีวิต

หลายครั้งที่นั่งมองเรื่องราว ซึ่งผ่านมาผ่านไปในชีวิตของคนเรา ผมนึกถึงคำกล่าวว่า หากมนุษย์มีเครื่องมือสำคัญ เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวจากความทรงจำ เราจะสร้างประโยชน์กับผู้อื่น หรือสร้างโทษภัยให้ผู้อื่นกันแน่ ระหว่างความจริงที่แอบซ่อนในเบื้องลึกจิตใจ กับการเปิดเผย

สำหรับคำถาม

เพื่อถ่ายทอดเรื่องราว

จากความทรงจำสู่การบอกกล่าว

ใครหลายคนเคยเตือนผมให้ระมัดระวังเสมอ ยามจะบอกกล่าวคลี่คลาย หรือกระตุ้นเตือนให้ใครต่อใครพูดออกมา ทั้งเรื่องราวที่เขามีความสุขอยากพูดบอกกล่าว หรือเรื่องราวที่เขาไม่แน่ใจ แต่เราถามขึ้นในระหว่างความช่างสงสัย อยากรู้ ใครหลายคนเหล่านั้นอาจเปิดแผล

เขาอาจหลงลืมจนเผลอเปิดบาดแผล

เปิดเผยร่องรอยอันหลงลืมนั้น

เพื่อทวนความเจ็บปวด

จากความพลั้งเผลอของตัวเราเอง ที่คิดว่าเรื่องราวมากมายในโลกนี้ ช่างเป็นสิ่งล้ำค่า แต่สำหรับใครหลายคนแล้ว คำตอบของชีวิตจากความทรงจำในอดีต ช่างโหดร้ายเจ็บปวดและรุนแรง จนไม่อยากแม้แต่จะคิด หรือหากให้เลือกได้ เขาเหล่านั้นคงอยากตัดปมแห่งความทรงจำทิ้ง

สำหรับใครหลายคน

ความทรงจำจึงไม่ใช่ความดีงาม

และความทรงจำในอดีตคือความเลวร้าย

สำหรับหัวใจอันบอบบางของเด็ก สำหรับเรื่องราวความทรงจำในเยาว์วัย ใครหลายคนเคยอมยิ้มไปด้วย หัวเราะไปพลาง ระหว่างที่นั่งเล่าเรื่องราวขำขันในวัยเด็ก ให้ผู้คนรอบข้างได้ยิ้มแย้ม กระทั่งอดชื่นใจไม่ได้ ยามที่ใครมีความทรงจำอันงดงาม ให้ชีวิตได้คอยทบทวนในยามโต

ในท่ามกลางความยิ่งใหญ่ของผู้คนวันนี้

มีคำจำกัดความถึงรากฐานสำคัญ

ยืนยันถึงชีวิตวัยเด็ก

ว่าเป็นรากฐานอันสำคัญและยิ่งใหญ่ของมนุษย์ ที่จะก่อร่างสร้างวีรบุรุษ หรือก่อร่างสร้างทรราชย์ในวันพรุ่งได้ทั้งนั้น ความฝังใจและการเติบโต ในแต่ละโมงยามของชีวิต ล้วนหล่อหลอมคำตอบในอนาคต ในแต่ละวันคืนที่เราตื่นและเราหลับ กระทั่งคอยปลุกปลอบใจในทุกครั้งที่เรากำลังย่างก้าว จากวันคืนของปัจจุบันสู่คำตอบของอนาคต

 

 

กระทั่งเมื่อชีวิต

เริ่มสะกดคำว่าความสำเร็จ

จนพิสูจน์ให้ใครต่อใครได้รับรู้เข้าใจ

ว่าความสำเร็จเหล่านั้น หล่อหลอมจากวันคืนของอดีตอันยาวนาน พร้อมประกอบเรื่องราวขึ้น จากความพยายาม ฝึกฝน พากเพียร บากบั่น และห่ำหั่นกับความย่อท้ออ่อนแอของหัวใจ ยามเหน็ดเหนื่อยเจ็บปวดเหน็บหนาว หรือในยามที่มองไม่เห็นหนทางแห่งอนาคต ซึ่งมาไม่ถึง

ใครหลายคนที่แต้มความสำเร็จในชีวิตได้

คงรำลึกได้ดีถึงคืนวันแห่งอดีต

จนรู้พลังอันยิ่งใหญ่นั้น

ว่าส่งผลเช่นไรต่อชีวิตในวันนี้ หรือส่งเสริมคำตอบใด ให้ชีวิตได้เข้าใจความหมายอันแอบซ่อน ไว้ในแต่ละคุณประโยชน์ของชีวิต ใครหลายคนในคำตอบของความสำเร็จ คงต้องการเครื่องมือสำคัญ ที่จะสามารถถ่ายทอดความทรงจำในสมอง ให้ฉายภาพดุจเครื่องฉายภาพยนตร์

สำหรับความแปลก

ในแต่ละความประหลาด

ของห้วงขณะแห่งความทรงจำ

ผมเคยไต่ถามกับใครหลายคนที่หลงลืมอดีต ทั้งที่ตั้งใจและที่ไม่ตั้งใจ ใครหลายคนซึ่งต่างประสบพบเห็น ถึงเรื่องราวอันเจ็บปวดอ่อนแอในชีวิต หลายเรื่องราวถูกกระทำจากสิ่งที่ไม่สมควร หลายเรื่องราวฝังลึกเป็นปม และกลายเป็นบาดแผลเป็นของชีวิต สะกิดขึ้นมาคราใดหัวใจก็แทบสลาย ใครหลายเหล่านั้น ต่างเคยอธิบายให้ผมฟัง ถึงสิ่งที่ไม่ควรก้าวล่วง

บ่อยครั้งในความคะนองชีวิต

ผมเคยทำให้คนหลายคน

ได้ร้องไห้ออกมา

เพียงเพราะความสนุกสนาน ในการยั่วแหย่ หรือกระตุกต่อมอันบอบบางในใจ บางครั้งก็เป็นเรื่องพลั้งเผลอ บ่อยครั้งก็นึกไม่ถึงว่า คำพูดเพียงเล็กน้อยของเรา จะกระตุ้นบาดแผลในใจของเขา ให้ปริแตกออกมาเป็นหยาดน้ำตาได้ และบ่อยครั้งผมก็ผิดพลาดพลั้งไป ที่เล่นกับความรู้สึก

โดยเฉพาะความรู้สึก

ของใครบางคนที่อ่อนไหวชีวิต

โหยหวนทวนความกับบาดแผลในอดีต

ไม่หลงลืมแต่ไม่บอกกล่าว พยายามเข้มแข็งในท่ามกลางผู้คน และก็อดหวาดกลัวไม่ได้ ยามเผชิญหน้ากับเรื่องราวใด ที่ใกล้เคียงปมความทรงจำในชีวิต ใครหลายคนในชีวิต จึงเหมือนเป็นครูคอยบอกกล่าวบอกสอน ยามจะยุ่งเกี่ยวกับความทรงจำในวัยเด็กของใครต่อใคร

ครั้งหนึ่งในการสนทนาข้ามคืน

เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นว่า

จดจำความรู้สึก

ในตอนเป็นเด็กครั้งแรกได้หรือไม่ จดจำภาพของวัยเด็กวัยเยาว์ได้เมื่อตอนอายุเท่าไร และภาพเหล่านั้นเป็นเช่นไร หลังนั่งตอบทวนความ ถึงความทรงจำในวัยเด็ก ผมก็เก็บคำถามนี้กลับมาคิด จนต่อเนื่องไปถึงชีวิตว่า บ่อยครั้งที่เรามักพลั้งเผลอเพียงเพราะคิดว่าเด็กจะไม่จดจำ จนหลายครั้งที่ชีวิตเราได้เรียนรู้คำตอบ ในแต่ละบาดแผลที่ได้ทิ้งไว้กับชีวิต

วันนี้ผมเพียงอยากถาม

ถึงมุมมองชีวิตวัยเด็กของตัวเอง

ว่าครั้งแรกของความทรงจำในชีวิตเป็นเช่นไร

ว่าเป็นหยาดน้ำตา หรือ เสียงหัวเราะ

 

 

 

หมายเลขบันทึก: 194305เขียนเมื่อ 15 กรกฎาคม 2008 14:21 น. ()แก้ไขเมื่อ 15 เมษายน 2012 02:12 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี