ซ่อมได้

สวัสดีครับ ตอนที่ สอง มาแล้วครับขอเล่าเลยล่ะกัน ผมเข้าอเมริกาด้วยจุดประสงค์หลักก็คือต้องการเรียนหนังสือให้จบปริญญาเอกเป็นด็อกเตอร์กลับเมืองไทยและต้องการทำธุรกิจสร้างเนื้อสร้างตัวให้มีฐานะพอมีอันจะกินเหมือนชาวบ้านชาวช่องกะเขามั่ง แต่ท่านเชื่อมั๊ยครับผมลงจากเครื่องบินมีเงินติดตัวไม่ถึง ๑๐๐ ดอลล่าร์.....คำว่าไปตายเอาดาบหน้ามันน้อยไปสำหรับผม ใครจะไปรู้ผมอาจจะตายคา สนามบินก็ได้ เอาละซี แล้วจะทำยังไง เพราะฉะนั้นสิ่งแรกที่ผมจะต้องทำหลังจากหลุดออกมาจากสนามบินเข้าอเมริกาได้ก็คือการหางานพอให้มีเงินติดตัว ก่อนที่จะคิดทำอย่างอื่นต่อไป เรื่องหาสถานที่เรียนหนังสือนั้นพับเอาไว้ก่อน มีเงินแค่นี้..เจ้าอย่าหวัง..งานแรกที่ผมได้ทำในอเมริกาก็คือเป็นช่างซ่อมหลังคาบ้านครับ หลังคาบ้านใครรั่ว ผุพัง อยากเปลี่ยนใหม่เอาสีสวยๆ...ซ่อมได้...เกิดมาในชีวิตไม่เคยปีนหลังคาบ้านใครก็ต้องมาปีนในอเมริกานี่ล่ะครับ...(แต่ แอบปีนเข้าทางหน้าต่าง จำไม่ได้ว่าเคยรึเปล่า ฮิฮิ) หลังคาบ้านในอเมริกาส่วนใหญ่เขาจะปูพื้นด้วยไม้อัดก่อนนะครับ ปูติดกันตลอดทั้งแนวหลังคาชนิดเดินได้ไม่ต้องกลัวทะลุตกลงมา หลังจากนั้นก็ใช้แผ่นยางกันซึมปูทับลงไปอีกที แล้วจึงนำแผ่นหลังคาสีสวยๆแล้วแต่จะเลือกปูลงไป แต่เจ้าของบ้านส่วนใหญ่จะเลือกสีดำครับ แผ่นยางกันซึมและแผ่นหลังคานี้ผมเข้าใจว่าเขาคงทำมาจากยางมะตอยหรือไม่ก็มีส่วนผสมของยางมะตอย เพราะลักษณะเป็นเช่นนั้น ลูกค้าซ่อมหลังคาส่วนใหญ่ก็เป็นบ้านของคนไทยใน ลอสแองเจลิส นั่นแหละครับ แดดจะร้อนแค่ ไหนอุณหภูมิจะสูงเพียงใด ก็จำใจต้องทำล่ะครับ อยู่เมืองไทยตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยทำงานแบบใช้แรงงานอย่างหนักแบบนี้มาก่อน นึกประหลาดใจตัวเองอยู่เหมือนกัน...นี่กูทำเข้าไปได้ยังไงวะเนี่ย...ก่อนจะทำการซ่อมหลังคาบ้านนะครับ ผมต้องใช้บันไดปีนขึ้นไป แกะเอาแผ่นหลังคาที่ชำรุดออก แล้วก็ปีนลงมาแบกเอาแผ่นกันซึมที่เป็นม้วนใหญ่ๆนะครับ ปีนบันไดขึ้นไปทีละขั้น ทีละขั้น เกือบจะพลัดตกลงมาคอหักตายก็หลายที หนักก็หนัก เหนื่อยก็เหนื่อย ตอนเป็นผู้สื่อข่าวอยู่สถานีโทรทัศน์ ช่อง ๓ อย่างมากก็แค่ถือไมค์ เผลอๆไม่ถือให้ผู้ช่วยช่างภาพถือแทน พอมาอยู่อเมริกาผมต้องเป็นกรรมกร แบกของหนักยิ่งกว่าช่างภาพ ที วี แบกกล้องหลายเท่า พอปูแผ่นกันซึมเสร็จก็ต้องลงมาแบกเอาแผ่นหลังคาอีกล่ะครับ ผมใช้วิธีเอาขึ้นไปทีละ สอง สาม แผ่น เพราะขืนแบกขึ้นไปคราวละมากๆ รับรองตายหยังเขียด...งานซ่อมหลังคาบ้านนี่นะครับ ผมได้ค่าจ้างจากผู้รับเหมาวันละเท่าไหร่รู้มั๊ยครับ เอ้า..ให้ทาย วันละ ๕๐ ดอลล่าร์ครับ....โอ๊ย..โอ๊ย ทำไมกูต้องมาลำบากอย่างนี้วะ เป็นผู้สื่อข่าว ออก ที วี งานดีๆ ที่คนหลายคนใฝ่ฝันอยากจะทำไม่ชอบ กลับแส่ลาออกมาเป็นกรรมกรในอเมริกา...โว๊ย..โว๊ย..โว๊ย..ขอกลับไปเป็นเด็กล้างส้วมในฝ่ายข่าว ที วี ช่อง๓ ได้มั๊ยเนี่ย..ฮือๆๆๆ..