รักพ่อ

จดหมายฉบับที่ 1 ถึงพ่อผู้จากไกลถึงสวรรค์

      คิดถึงพ่อทุกวัน ก็เลยลุกขึ้นมานั่งเขียนจดหมายถึงพ่อ

     อยากบอกพ่อว่าลูกคนนี้พ่อไม่ต้องเป็นห่วง  ลูกจะเข้มแข็งอดทนเหมือนที่พ่อเคยสอน   และจะไม่ยอมท้อแท้และสิ้นหวังกับปัญหาและอุปสรรค    พ่อช่วยเป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะ  

     พ่อเป็นทหารสวรรค์พ่อคงสุขสบายดีนะค่ะ  ส่วนหนูและครอบครัวสบายดีค่ะ   แม่,ปิ่งปอง อยู่อำนาจก็สบายดี  แอ๋วและจิ๋วก็สบายดี  ส่วนอ๊อดและหลาน ๆ ก็แวะเวียนมาดูแลแม่เป็นประจำ   พ่อไม่ต้องเป็นห่วงแม่นะ    ตอนนี้หนูโทรศัพท์หาแม่ทุกอาทิตย์  ส่งเงินให้แม่ใช้บ้างเป็นบางครั้ง  แต่จะพยายามส่งให้ใช้ทุกเดือน

     พ่อเป็นอย่างไรบ้าง  ตั้งแต่พ่อจากไปพ่อไม่เคยมาหาหนูเลย   ไม่มีแม้แต่ในฝัน   แม่บอกว่าพ่อเป็นทหารอยู่บนสวรรค์  ของที่ทำบุญไปให้ได้รับหรือเปล่าก็ไม่รู้  สวดมนต์แผ่เมตตาให้พ่อได้รับหรือยัง 

     ตอนนี้หลาน ๆ ไม่อยู่ไปราชการกับพนัส..เดี๋ยวก็คงกลับมาแล้ว   หลาน ๆ ถามถึงบ่อย ๆ ว่าตาพจน์อยู่ไหน

น้องดิน,พ่อเคยเห็น  แต่แดนไท   พ่อยังไม่เคยเห็น  เขาจะเป็นคนเจ้าเนื้อ   มีผมจุก   รูปร่างท่าทางเหมือนพ่อ ท่ากินข้าว,ท่านอน,แม้แต่อาหาร ยังชอบเหมือนพ่อทุกอย่าง  และเวลาก่อนกินข้าว   น้องแดนมักจะถามว่า

"ตาพจน์กินเข่าคำใหญ่สำนี่บ่แม่  แล้วตาพจน์อยู่ไส" 

    หนูก็บอกว่าตาพจน์เป็นทหาร อยู่สวรรค์     หลาน ๆ ชอบแต่งตัวเป็นทหาร และชอบเล่นของเล่นทหารทุกอย่าง    ดินอยู่ ป.1/1  สอบได้ ที่ 1   แดนอยู่อนุบาล 2/2  สอบได้ที่ 6   แต่อย่างไรก็ตามจะเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด   ถึงจะสอบไม่ได้ที่ต้น ๆ  ก็ขอให้หลาน ๆ เป็นคนดีก็พอ   

     ความสุขสบาย และความรักที่พ่อและแม่มอบให้มันเปรียบเสมือนสายเลือดที่หล่อเลี้ยงชีวิตหนูให้หนูได้มีชีวิต มีครอบครัว  และอยู่อย่างสุขสบายทุกวันนี้   หนูอยากตอบแทนแต่ก็คงไม่หมด  ขอบคุณพ่อกับแม่ที่ให้ชีวิตและให้ความเป็นคนมาจนถึงทุกวันนี้  ขอบคุณค่ะ

     ฉบับนี้หนูคงพอแค่นี้นะพ่อ   เดี๋ยวหนูจะเขียนมาหาพ่อใหม่นะ  "รักพ่อ"

 

ผู้ส่ง 

นางเยาวภา   ปรีวาสนา

กองกิจการนิสิต  มมส

ต.ขามเรียง  อ.กันทรวิชัย  จ. มหาสารคาม

 

ผู้รับ  

จ.ส.อ. ประพจน์   มณีรัตน์

ค่ายทหารสวรรค์