• ผมเชื่อมาตลอดว่า จิตเดิมของเราทุกคนนั้น ดี บริสุทธิ์ และเป็นพุทธะอยู่แต่เดิมแล้ว เปรียบเหมือนท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้า แต่จิตของมนุษย์จะถูกปกคลุมด้วยอำนาจของกิเลสตัณหาทั้งฝ่ายดีและฝ่ายชั่วบดบังจิตใจอันดีงามนั้นเอาไว้ เปรียบเหมือนท้องฟ้าที่มีเมฆหมอกสีขาวและสีดำปกคลุมไว้มากบ้างน้อยบ้างตามบุญตามกรรมของแต่ละบุคคล แต่ละบุคคลจึงดำเนินชีวิตและกระทำตามอำนาจของกิเลสตัณหาที่มีนั้น
  • เมื่อเราเห็นเช่นนี้แล้ว เราควรพยายามเรียนรู้ ฝึกฝนตนเองให้ตนเองเห็นฟ้าที่เป็นสีฟ้า
  • และควรเข้าใจและเห็นใจคนอื่นด้วยว่า การกระทำของแต่ละคนนั้น ทำไปด้วยอำนาจของกิเลสตัณหาหรือไม่
  • ยิ่งถ้าได้ช่วยให้เขาเข้าใจและเห็นว่า ท้องฟ้าสีฟ้าแล้ว เป็นกุศลยิ่งนัก