อดนึกในใจไม่ได้ว่า.... จริงๆมันก็เรื่องของหมานะ จะไปยุ่งอะไรกับมันเนี่ย...

 

เช้าวันก่อนนี้โชคดีที่ได้มีโอกาสเดินกินลม  ชมวิวขณะจะไปทำงาน....

ได้เดินผ่านหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งเคยผ่านมาหลายครั้งแล้ว...

 

มาคราวนี้พอผ่านหน้าบ้านหลังนั้นก็ได้เห็นพฤติกรรมสุนัขตัวหนึ่ง... แปลกดี...

มันเห็นเราก็ลุกขึ้น...แล้วเห่า...  พร้อมทั้งรีบงับลูกเทนนิสที่ขาดวิ่น  ทำท่าฟัดไปฟัดมา  แล้วยืนจังก้าพร้อมกับเห่าๆๆ....

 

ประเมินอากัปกิริยาเบื้องต้นคล้ายดุ  หงุดหงิด  ไม่พอใจ....แต่กระดิกหางด้วย

 

เลยทำให้งง....

 

เดินไป  คิดไปว่า...ตกลงมันอารมณ์ไหนกัน?(วะ)

 

จะว่ามันไม่พอใจที่เราไปเดินผ่านหน้าบ้านมัน.... แล้วมันหงุดหงิดเรา.... เลยเห่าซะเสียงดังปานว่าจะออกมาขย่ำคอ  แล้วมันจะกระดิกหางทำไมกัน?...

 

ก้มหน้าเดินไป  คิดไป  จนเลี้ยวมุมสามแยก  คิดไม่ตก... และเมื่อแหงนหน้าขึ้นมองไปตรงหน้าก็เห็นรถเมล์ที่ต้องการจะขึ้น... วิ่งผ่านไปช้าๆ  ต่อหน้า  ต่อตา....เรียกไม่ทัน...  ได้แต่  เอ้อๆ..อ้าๆ....คล้ายติดอ่าง....

 

อดนึกในใจไม่ได้ว่า.... จริงๆมันก็เรื่องของหมานะ  ช่างมันปะไร  จะไปยุ่งอะไรกับมันเนี่ย...

 

...โชคยังดี...ไม่ถึง5นาที  รถเมล์มาอีกคัน  ค่อยยังชั่วหน่อย

 

ได้แต่บอกตัวเองว่า  เห็นมั้ย....  เรื่องของตัวเองควรที่จะใส่ใจแล้วไม่ทำ... (ดัน)ไปสนใจเรื่องของหมา... คราวนี้เลยพลาดรถเมล์คันที่ควรจะได้เลย....เฮ้อ....

 

 “เป็นไงล่ะแก... สมน้ำหน้า(ตัวเอง) บทเรียนคราวนี้ควรจำไว้...” ฮาๆๆๆ