ไม่รู้จะไหวไหม ถ้าเป็นแบบนี้

คงไม่มีอะไรมากมายแค่อยากระบายก่อนนอนผ่านบล๊อก หลังเสร็จภารกิจ

 

เรื่องมีอยู่ว่า...เทอมนี้ผมรู้สึ กว่างานที่เรียนเยอะมาก นี่ก็เพิ่งให้อ่านวิจัย  5 เล่มแล้วให้วิเคราะห์ สรุป เพื่อนำเสนอ ผมก็เห็นข้อดีอยู่ แต่ เวลาหนึ่งสัปดาห์ ทำเอาแทบล้มหมอนนอนเสื่อ กว่าจะอ่าน จะวิเคราะห์ จะสรุป เป็นสถาบันที่สั่งงานเยอะมากๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่เนื้อหาวิชาการ(.........) ผมรู้สึกว่าผมอ่านเองจะได้มากกว่า นี่ถ้าไม่ทำงานด้วย สอนด้วย เรื่องเรียนผมถึงไหนถึงกันแน่ แต่แหม เล่นเอาเรียนก็เรียน สอนก็เยอะ งานราษฎร์ งานหลวง ไม่ปฏิเสธ ทำเอามานั่งคิดไหม คงต้องท่องคำว่า "ไม่" ให้เป็นซะแล้ว เพราะถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ไม่รู้จะไหวไหม

อยากพัก รักษาร่างกาย ให้หาย ฟื้นแรงและพลกำลังกลับมา ทำหน้าที่งานที่อยากทำและรักมันตังแต่เด็กนั่นคือ การได้สอนคนอื่นในหนทางของผู้สร้างเรามา ขอทิ้งท้ายด้วยสิ่งนี้แล้วกัน ง่วงแล้ว

"การเดินทางขวากหนามที่ขวางกั้น

ตัวฉันนั้นจะฝ่าฟันมันต่อไป

จะหนักเบาหนทางอีกยาวไกล

ด้วยหัวใจ ศรัทธา ค่าของคน"

(ออกมาได้ไงเนี๊ยะ....ดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย)