กำพล มีสวัสดิ์
กำ จรจากสิ้นแสง อัคนี
พล กำลังความดี สร้างไว้
มี สุขทุกพิภพ พรชัย
สวัสดิ์ สถิตในดวงใจ ตลอดกาล
แด่อาจารย์
1 คนชอบ
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
องค์กรพยาบาล-ศูนย์8 · 3 ก.ค. 2551
สารนิเทศ · 3 ก.ค. 2551
กาแล็กซี่ผืนน้อย · 3 ก.ค. 2551
บรรจง ผอ.ไอซีที · 3 ก.ค. 2551
ชัยพิสิษฐ์ · 3 ก.ค. 2551
ตันติราพันธ์ · 3 ก.ค. 2551
จดหมายถึงพ่อนก
เป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว ที่พ่อเจ็บ แรกทีเดียวลูกหวาดหวั่นใจยิ่งนัก กลัวว่าสักวันหนึ่งวันนี้จะมาถึง
นับว่ายังดี ที่ลูกได้มีโอกาสดูแลพ่อยามเจ็บป่วย แม้จะเล็กๆน้อยๆ แต่ก็เป็นสิ่งดีๆ ที่ลูกได้ทำให้พ่อบ้าง
หลังจากนั้นมาเราไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ต้นไม้และรังของเรา ใต้เงาปีกของพ่อ ก็ยังคงคุ้มแดด คุ้มฝน ให้ความอบอุ่น แก่พวกเราได้เสมอ
วันนี้ พ่อจากไปแล้ว ไม่มีอีกแล้ว รังของเรา ต้นไม้ของเรา ไร้เงาปีกของพ่อ ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีอีกแล้ว พี่ๆออกบินสู่โลกกว้าง รังของเราว่างเปล่า อ้างว้างเหลือเกิน
.
.
.
แต่ไม่ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ตาม สักวันหนึ่งลูกจะออกบิน
ลูกนกกำพร้า
ถึงป๊าและน้องๆ
เวลาที่เหลือสำหรับลูกศิษย์อย่างเราคือต้องทำสิ่งที่ป๊าตั้งใจไว้ให้สำเร็จ เมื่อต้องโบยบินสู่โลกกว้าง ประสบการณ์ที่ป๊าเคยสอนจะช่วยให้เราเดินในเส้นทางที่ถูกที่ควร และประสบความสำเร็จ งานไม่ได้อยู่ที่เม็ดเงินเสมอไป เราตามหลังป๊ามาหลายปี วันนี้ถึงเวลาต้องเดินด้วยลำแข้งตัวเอง
สู้ต่อไป พี่ขอบินดูน้องอยู่ห่างๆตามที่ป๊าสั่งไว้ จนกว่าน้องจะแข็งแรงพอ
พี่
ยังประทับใจความเป็นอาจารย์ที่น่ายกย่อง และเป็นพ่อที่รักคนหนึ่งของลูกศิษย์ตัวเล็กๆ คนนี้
ความทรงจำที่ดีจะยังคงอยู่ในหัวใจตลอดไป
ลูกศิษย์ตัวเล็กๆ
เกินกว่าจะบรรยายได้ ถึงความอาลัยต่อการสูญเสียไม้ใหญ่ในป่าที่เคยให้ร่มเงาแก่เราตลอดมา
เบื้องแรกคือ ความเป็นห่วงลูกไม้ที่กำลังงอกงามใต้ร่มเงานั้น แต่เมื่อนึกถึงการเพาะบ่มอย่างเอาใจใส่ ตั้งแต่ในระยะที่ยังเป็นเมล็ดพันธุ์จนถึงวันที่เป็นกล้าไม้ เราเชื่อว่าลูกไม้เหล่านี้ยังคงสามารถเติบโตเป็นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาแก่สรรพชีวิต ตามแบบอย่างที่พวกเขาเคยเห็นไม้ใหญ่ต้นนั้นเคยเป็น และส่งต่อไปยังรุ่นต่อรุ่น
อาจารย์เป็นแบบอย่างในใจแก่พวกเราเสมอ แม้วันนี้ เราอาจแตกสานซ่านเซ็นไป แต่ทุกคน ยังมีเงาและปณิธานของอาจารย์ติดตรึงอยู่ในใจพวกเราเสมอ เพื่อกระจายพันธุ์ไม้นั้นให้กว้างไกลออกไป
เราจะยังอยู่ครับ เพื่อติดตามดูต้นไม้ต้นใหม่ที่จะเติบโตไปในทั่วทุกที่
Wilson
ถึง ป๊า อาจารย์ที่รักและเคารพของศิษย์
วันที่พวกเราไม่อยากให้มาถึงก็มาถึงจนได้ เรารู้ว่าป๊าไม่สามารถอยู่ดูแลพวกเราไปตลอด แต่พวกเราก็ยังทำใจไม่ได้กับการจากไปของป๊า เรารู้ว่าป๊าเหนื่อยกับพวกเรามามากแล้ว ต่อไปนี้ป๊าจะได้พักผ่อน พวกเราจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด สืบทอดเจตนารมณ์ของป๊าต่อไป
ลูกนกตัวนี้จะไม่ทำให้พ่อนกผิดหวัง สักวันหนึ่งเราจะบินสู่โลกกว้างอย่างแข็งแกร่งตามที่พ่อสอน
ถึงป๊า...
พวกเรารักป๊า และบัดนี้ยังทำใจไม่ค่อยได้เมื่อกลับมาบ้านของเรา ความดีของป๊ามีมากนัก ป๊าตามใจเราจนเกินไป เรารู้เพราะป๊ารักพวกเรา ป๊าทำงานหนักมาก หนักมากว่าที่ใครคาดคิด... เรารู้กันดี แม้ว่างานป๊าจะมากแค่ไหน ป๊าพยายามใช้เวลาที่ว่างให้กับเรา ครอบครัวของเรา ชมพูยังทำใจไม่ได้ ไม่อยากเที่ยวถ้าไม่มีป๊า... เพราะเราใช้เวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดทุกปี เท่าที่เวลาอำนวย จนระยะหลังเรารู้ว่าป๊าเหนื่อยมาก.. ป๊าทุ่มเวลากับงานมาก ในสายตาของเราคิดว่ามากเกินไปแล้ว ...จนบางครั้งชมพูเงียบไป ป๊าก็จะชวนไปดูหนัง เรารู้ว่าป๊าก็รู้ว่าบางครั้งพวกเราก็เหงา...
ครอบครัวเราเที่ยวกันครั้งสุดท้ายในต่างจังหวัดคือการไปอยุธยา..ตามที่ชมพูต้องการ ...แต่ความฝันของป๊าที่อยากพาเราไปเที่ยวคือภาคอีสาน... แต่เราก็ไม่ได้ไป เพราะป๊าป่วยหนัก...
หากย้อนเวลากลับมาได้ จะไม่ให้ป๊าทำงานหนักอย่างที่เป็นอยู่ ... เราจะบอกป๊าว่า..พักผ่อนให้มากเถิด เอาเวลามาอยู่กับครอบครัวให้มากกว่านี้...ให้เวลากับครอบครัวของเราให้มากขึ้น สุดท้ายเมื่เราเป็นอะไรขึ้นมาไม่มีใครมาเจ็บ มาปวดแทนเราได้ สุขภาพก็สำคัญ... แต่เราก็ดีใจที่ได้ดูแลป๊าตลอดเวลา ...
เรายังจำได้ว่าวันที่เราสูญเสียป๊าไปนั้น....เป็นเหตุการณ์ที่เกิดเพียงพริบตาเดียว เท่านั้นจริงๆ....แทบทำใจไม่ได้
แต่หมอและพยาบาลที่นั้นดีมากๆๆ ได้พยายามบอกไว้นานแล้วแต่บางครั้งเราไม่อยากฟังมากกว่า ไม่อยากรับรู้ใดๆ และความหวังของเราคืออยากให้ป๊ากลับมาพักที่บ้านอีกสักครั้ง...บัดนี้ชมพูก็ยังเชื่อว่าเขารู้สึกว่ามีป๊าอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา ชมพูเข้มแข็งมาก...
ชมพูบอกว่า ... คนเราเกิดมาต้องตายทุกคน จะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับกรรม... ตอนนี้ป๊าได้เปลี่ยนเสื้อไปอยู่ในที่ใหม่แล้ว หลวงตาบอกว่าป๊าไปที่ดีมากๆแล้ว ทำให้เราคลายความทุกข์ลงมาก สักวันหนึ่งเราคงตามป๊าไป แต่ไม่รู้เมื่อไหร่เท่านั้น..
แต่บทเรียนหนึ่งที่ได้มาคือ
เราต้องปฏิบัติต่อตนเองและผู้อื่น เหมือนกับว่าเราจะตายในวันรุ่งขึ้น ทำให้เราได้ทำแต่กรรมดีกับเพื่อนมนุษย์ทุกคน เราจะไม่คิดเบียดเบียน ไม่คิดร้ายกับใครทั้งสิ้น หากคิดได้ให้ละเอียดต้องคิดเหมือนว่าเราจะตายในวินาทีข้างหน้านี้แล้ว...
สิ่งที่ดีใจคือได้ดูแลป๊าตลอดเวลา...และทำให้ป๊ามีความสุขตลอดเวลาที่ได้ดูแล... ตอนนี้บ้านเราเงียบจัง... ไม่มีเสียงป๊า บ่น งึมงำแล้ว..ไม่มีเสียงเรอพิศดาร...เสียงดนตรี...กีตาร์ที่ป๊าเล่นให้เราฟัง ตลอดถึงเพลงที่ป๊าแต่งเองและหนูก็ชอบมาก อีกแล้ว
ขอให้ป๊าอยูในภพที่เสวยสุข และมีความสุขตลอดกาลนานเทอญ
เมื่อหนูสบายใจขึ้นเมื่อไหร่ หนูจะไปออกทุกข์กับหลวงตาที่วัด ตอนนี้ยังบอกไม่ถูกว่าสบายใจหรือยัง...
อยากบอกว่าพวกเรารักและคิดถึงป๊าเสมอ....
ใครคือครู ครูคือใคร ในวันนี้
ใช่อยู่ที่ ปริญญา มหาศาล
ใช่อยู่ที่ เรียกว่า ครูอาจารย์
ใช่อยู่นาน สอนนาน ในโรงเรียน
ครูคือผู้ ชี้นำ ทางความคิด
ให้รู้ถูก รู้ผิด คิดอ่านเขียน
ให้รู้ทุกข์ รู้ยาก รู้พากเพียร
ให้รู้เปลี่ยน แปลงสู้ รู้สร้างงาน
ครูคือผู้ ยกระดับ วิญญานมนุษย์
ให้สูงสุด กว่าสัตว์ เดรัจฉาน
ปลูกสำนึก สั่งสม อุดมการณ์
มีดวงมาน เพื่อมวลชน ใช่ตนเอง
ครูจึงเป็น นักสร้าง ผู้ใหญ่ยิ่ง
สร้างคนจริง สร้างคนกล้า สร้างคนเก่ง
สร้างคนให้ ได้เป็นตัว ของตัวเอง
ขอมอบเพลง นี้มา บูชาครู
บทประพันธ์จากคุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
ขอฝากบทกลอนนี้ แทนความรำลึกและไว้อาลัยถึง ผศ.ดร.กำพล มีสวัสดิ์
และขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวของอาจารย์มาณ.ที่นี้ด้วยค่ะ
ชีวิตนี้มีความหมายหลายหลากนัก
ไม่ประจักษ์แจ้งจริงทุกสิ่งสรรพ์
เราจะอยู่สู้ไปเพื่อใครกัน
เพื่อตัวฉันเท่านั้นหรือคือปลายทาง
เปลวเทียนลุกสุกประกายมลายแท่ง
เพื่อเปล่งแสงสว่างให้แม้ใกล้สาง
ชีวิตกลับดับไปให้เป็นลาง
เพื่อสรรสร้างสิ่งใดทิ้งไว้แทน
แม้ส่วนตัวผมจะเป็นนักศึกษาที่คงไม่ค่อยน่าประทับใจนักสำหรับอาจารย์
และไม่ได้สนิทกับอาจารย์มากนัก
แต่อาจารย์เองก็เป็นอาจารย์คนหนึ่งที่ผมประทับใจเสมอมา
และอาจารย์จะคงอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป
ด้วยอาลัยยิ่ง
คิดถึงป๊า ...
นี่ก็ใกล้จะครบรอบ 49 วันแล้วนะคะ
หนูสวดมนต์ให้ป๊า เช้า-เย็น เลย เพื่อให้ดวงจิตวิญญาณของป๊า ได้อานิสงฆ์แห่งบุญ ตลอดจนบุญที่ป๊าได้เคยทำไว้ จะได้ส่งให้ป๊ามีความสุขยิ่งๆขึ้นในภพต่อๆไป...
ป๊า เป็นคนดีย่อมได้รับผลแห่งความดี หนูเชื่อว่าภาพถ่ายวันงานของป๊า เป็นการบอกว่า
เราทำอะไรนั้น ไม่ว่าดีหรือชั่ว สิ่งศักดิ์สิทธิ์ย่อมเห็นและเป็นพยานเสมอ หนูเชื่อว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริง ดวงจิตมีจริง
ด้วยความเคารพรักเสมอ
เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน
ไม่เป็นไร พวกเรายังรู้สึกว่ามีอาจารย์อยู่ใกล้ๆเสมอ
เราจะทำงานทุกอย่างที่อาจารย์หวังไว้ให้สำเร็จ
เท่าที่กำลังของพวกเราจะทำได้
สัญญา...
ถึงป๊า ที่เคารพรักเสมอ
ไม่ว่าเป็นอย่างไร ลึกๆยังคิดถึงป๊าเสมอ อยากดูแลป๊าอีก แต่ไม่มีโอกาสแล้ว ...
ป๊ายังอยู่ในใจเสมอ ไม่มีวันลืม
ขอร่วมไว้อาลัยต่อการจากไปของอาจารย์กำพล มีสวัสดิ์ นะคะ
ขอความดีงามและบุญกุศลที่อาจารย์สร้างไว้ ส่งให้อาจารย์ได้พบกับความสุข สงบ ในสัมปรายภพหน้าค่ะ
ป๊า
หนูคิดถึงป๊าเหมือนกันนะ เวลาหนูเหงาๆ แต่การใส่บาตรมันช่วยทำให้จิตใจสงบมาก เหมือนกับว่าป๊า ยังอยู่ใกล้เรา อยู่ในใจเราเสมอ...
หนูอยากให้เวลาย้อนกลับเหลือเกินเพื่อที่จะบอกป๊า ในสิ่งที่ป๊ากังวลอยู่...ว่าไม่ต้องกังวลอะไร หนูทำทุกอย่างได้ ดูแลตัวเองได้
หนูเชื่อว่าหากวิญญาณมีจริง ป๊าไม่ได้ไปไหน ป๊าคงดูแลอยู่ห่างๆ....
รักและคิดถึงป๊าจริงๆๆ
ป๊า...
ยังคิดถึงป๊าไม่ลืมเลย ป๊าอยู่ในหัวใจหนูตลอด ...
คิดถึงอาจารย์ที่สุด
ทุกครั้งที่พบกับปัญหา เคยปรึกษาป๊าได้
วันนี้ป๊าไม่อยู่ แล้ว พวกหนูรู้สึกขาดที่พึ่ง
อาจารย์ไก่สู้ๆนะคะ พวกเราเป็นกำลังใจให้
คิดถึงอาจารย์คะ
ตอนนี้ ท้อเหลือเกินคะ...
สิ่งที่ทำได้คือ ระลึกถึงอาจารย์ แล้วนำมาเป็นกำลังใจให้ตัวเอง
....
ถึงป๊า
ปีใหม่แล้ว.. ปีก่อน เวลานี้ เราไปดูรถกันเลยนะ...
คิดถึงป๊าจัง เวลาฟังเพลงที่หนูนำมาเป็นเพลงรอสาย เป็นเพลงของต่ายอรทัย...ได้ยินทุกครั้ง...ร้องไห้ทุกครั้งเลย....เพราะหากป๊าโทรเข้ามาก็จะเป็นเพลงนี้...
ทำไงดีนะ...ลืมไม่ได้จริงๆ...
ด้วยความรักและเคารพเสมอ
หนูกับชมพูจะย้ายไปอยู่บ้านใหม่ของเราในเร็วๆนี้แล้วนะคะ
บ้านเรามีชื่อว่า "บ้านมีสวัสดิ์" เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงป๊าตลอดไป....
ถึง ป๊า ที่รักและเคารพเสมอ
เวลาผ่านไปเร็วมากๆ คงเป็นเพราะว่ามีอะไรที่ต้องรับผิดชอบมากมาย ต้องทำงานแข่งกับเวลา วันนี้มีเรื่องราวที่ทำให้คิดถึงอาจารย์อีกแล้ว...ความจริงอาจารย์ก็อยู่ในใจตลอดเวลา ความรู้สึกบอกว่าอาจารย์ไม่ได้จากไปไหน อาจารย์ยังอยู่ใกล้ๆ ในยามที่เหนื่อย ท้อแท้ ก็จะคิดถึงอาจารย์แล้วทำให้มีกำลังใจ มีแรงฮึดสู้ เพราะคิดว่าต้องไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง
หนูขอสัญญาว่าหนูจะสู้ให้ถึงวันแห่งความสำเร็จให้จงได้ อาจารย์จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงและกังวลอีกต่อไป อาจารย์ช่วยเป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะคะ
รักและเคารพตลอดไป
อาจารย์คะ
หนูทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว ไม่ว่าโอกาส ดวงชะตาจะผ่านมาแบบไหน
ไม่มีอะไรที่เป็นของเรา หนูว่าที่ผ่านมาอาจารย์ได้อดทนถึงที่สุดแล้ว
วันนึงคนที่ไม่ซื่อสัตย์แม้กับตัวเองก็จะแพ้ภัยตัว
ขอให้อาจารย์สบายใจลูกนกของป๊าทุกชีวิตรักเคารพป๊าอย่างจริงใจเสมอมา