ถึงป๊า...

พวกเรารักป๊า และบัดนี้ยังทำใจไม่ค่อยได้เมื่อกลับมาบ้านของเรา ความดีของป๊ามีมากนัก ป๊าตามใจเราจนเกินไป เรารู้เพราะป๊ารักพวกเรา ป๊าทำงานหนักมาก หนักมากว่าที่ใครคาดคิด... เรารู้กันดี แม้ว่างานป๊าจะมากแค่ไหน ป๊าพยายามใช้เวลาที่ว่างให้กับเรา ครอบครัวของเรา ชมพูยังทำใจไม่ได้ ไม่อยากเที่ยวถ้าไม่มีป๊า... เพราะเราใช้เวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดทุกปี เท่าที่เวลาอำนวย จนระยะหลังเรารู้ว่าป๊าเหนื่อยมาก.. ป๊าทุ่มเวลากับงานมาก ในสายตาของเราคิดว่ามากเกินไปแล้ว ...จนบางครั้งชมพูเงียบไป ป๊าก็จะชวนไปดูหนัง เรารู้ว่าป๊าก็รู้ว่าบางครั้งพวกเราก็เหงา...

ครอบครัวเราเที่ยวกันครั้งสุดท้ายในต่างจังหวัดคือการไปอยุธยา..ตามที่ชมพูต้องการ ...แต่ความฝันของป๊าที่อยากพาเราไปเที่ยวคือภาคอีสาน... แต่เราก็ไม่ได้ไป เพราะป๊าป่วยหนัก...

หากย้อนเวลากลับมาได้ จะไม่ให้ป๊าทำงานหนักอย่างที่เป็นอยู่ ... เราจะบอกป๊าว่า..พักผ่อนให้มากเถิด เอาเวลามาอยู่กับครอบครัวให้มากกว่านี้...ให้เวลากับครอบครัวของเราให้มากขึ้น สุดท้ายเมื่เราเป็นอะไรขึ้นมาไม่มีใครมาเจ็บ มาปวดแทนเราได้ สุขภาพก็สำคัญ... แต่เราก็ดีใจที่ได้ดูแลป๊าตลอดเวลา ...

เรายังจำได้ว่าวันที่เราสูญเสียป๊าไปนั้น....เป็นเหตุการณ์ที่เกิดเพียงพริบตาเดียว เท่านั้นจริงๆ....แทบทำใจไม่ได้

แต่หมอและพยาบาลที่นั้นดีมากๆๆ ได้พยายามบอกไว้นานแล้วแต่บางครั้งเราไม่อยากฟังมากกว่า ไม่อยากรับรู้ใดๆ และความหวังของเราคืออยากให้ป๊ากลับมาพักที่บ้านอีกสักครั้ง...บัดนี้ชมพูก็ยังเชื่อว่าเขารู้สึกว่ามีป๊าอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา ชมพูเข้มแข็งมาก...

ชมพูบอกว่า ... คนเราเกิดมาต้องตายทุกคน จะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับกรรม... ตอนนี้ป๊าได้เปลี่ยนเสื้อไปอยู่ในที่ใหม่แล้ว หลวงตาบอกว่าป๊าไปที่ดีมากๆแล้ว ทำให้เราคลายความทุกข์ลงมาก สักวันหนึ่งเราคงตามป๊าไป แต่ไม่รู้เมื่อไหร่เท่านั้น..

แต่บทเรียนหนึ่งที่ได้มาคือ

เราต้องปฏิบัติต่อตนเองและผู้อื่น เหมือนกับว่าเราจะตายในวันรุ่งขึ้น ทำให้เราได้ทำแต่กรรมดีกับเพื่อนมนุษย์ทุกคน เราจะไม่คิดเบียดเบียน ไม่คิดร้ายกับใครทั้งสิ้น หากคิดได้ให้ละเอียดต้องคิดเหมือนว่าเราจะตายในวินาทีข้างหน้านี้แล้ว...

สิ่งที่ดีใจคือได้ดูแลป๊าตลอดเวลา...และทำให้ป๊ามีความสุขตลอดเวลาที่ได้ดูแล... ตอนนี้บ้านเราเงียบจัง... ไม่มีเสียงป๊า บ่น งึมงำแล้ว..ไม่มีเสียงเรอพิศดาร...เสียงดนตรี...กีตาร์ที่ป๊าเล่นให้เราฟัง ตลอดถึงเพลงที่ป๊าแต่งเองและหนูก็ชอบมาก อีกแล้ว

ขอให้ป๊าอยูในภพที่เสวยสุข และมีความสุขตลอดกาลนานเทอญ

เมื่อหนูสบายใจขึ้นเมื่อไหร่ หนูจะไปออกทุกข์กับหลวงตาที่วัด ตอนนี้ยังบอกไม่ถูกว่าสบายใจหรือยัง...

อยากบอกว่าพวกเรารักและคิดถึงป๊าเสมอ....