ความคิดที่ไม่ค่อยมีใครยอมรับ

ผมเป็นคนที่เมื่อคิดอะไรแล้วไม่ค่อยมั่นใจว่า ความคิดของคนเองจะเป็นที่ยอมรับของเพื่อน ๆ หรือไม่  เพราะรู้สึกว่าหลาย ๆ ครั้งที่คิดออกแล้วนำเสนอความคิดของตนเองออกไปในหน่วยงานไม่ค่อยจะยอมรับกัน  สังเกตจากการไม่มีใครเอาด้วย  และที่สำคัญคืออาจจะถูกหาว่า บ้าหรือขวางโลกเอาง่าย ๆ ผมมีอาชีพเป็นครู จะสังกัดหน่วยไหนก็ช่างเถอะครับ  ผมมองว่าอาชีพนี้ชักจะหลงทางเข้าไปทุกทีแล้วครับ  คือปรกติผมมองว่าอาชีพครูนั้นควรจะมีกรอบหน้าที่การงานที่รับผิดชอบมีขอบเขตจำกัดตามเนื้องานในหน้าที่ คือ ทำหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอน อบรมบ่มนิสัยให้เยาวชนเป็นคนดีมีคุณธรรม มีความรู้ที่จำเป็นต่อการดำรงตนในสังความ  และพัฒนาวิชาชีพที่ตนเองกระทำอยู่ให้เจริญงอกงามและทันต่อกาลสมัยอยู่เสมอ  แต่ที่ว่าอาชีพครูสมัยนี้นั้นกลับกลายเป็นว่าภาระงานชั่งมากมายเสียเหลือเกิน  งานในหน้าที่ไม่ว่ากันแต่งานนอกหน้าที่ก็มีมาไม่ขาดไม่ว่าจะเป็นงานฝากจากเจ้านายหรือหน่วยงานเบื้องบนที่สั่งลงมา  หรือหน่วยงานภายนอกที่ขอความร่วมมือ ก็เอามาเป็นธุระหมด  เคยคิดและแสดงความคิดเห็นต่อผู้ที่อำนาจระดับตั้งแต่หน่วยงานระดับล่างจนถึงระดับบนว่า  คุณภาพของการศึกษาของไทยเรานี้ที่ด้อยอยู่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะครูมีภาระงานภายนอก(ไม่ใช่งานในหน้าที่ที่พึงมีและพึงทำ) มาทับถมจนไม่สามารถที่จะพูดออกหรือไม่(น้ำท่วมปาก ความดีความชอบกดทับอยู่) รวมถึงการที่ครูตกเป็นเหยื่อของของกฎเกณฑ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาล่อคือ ครูดี ครูเด่น ชำนาณการ เชี่ยวชาญสาระพัด  สาระเพ จนครูลืมตัวคิดว่า ไม่เข้าใจว่าชีวิตเกิดมาเพื่ออะไร   ควรหรือยังว่าเราจะกลับมามองว่าอาชีพนี้ควรจะมีและควรจะเป็นอยู่อย่างมีศักดิ์ศรีสมกับเป็นอาชีพที่สร้างคนของโลกครับ