วันนี้มีเรื่องแปลกเกิดขึ้นกับตัวเอง (ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่านะคะ) คืออยู่ดีๆก็คิดว่า ทำไมเราถึงช่างโชคดีมีความสุขจริงๆ ทั้งๆที่แทบจะไม่มีเวลาให้ตัวเองเลย ชีวิตวุ่นวาย มีเรื่องให้ต้องทำให้เสร็จเยอะแยะไปหมด คนโน้นจะเอาอันนี้ คนนี้จะเอาอันนั้น บางวันก็เนื้อย...เหนื่อย...แต่ก็ไม่เคยคิดจะหยุดทำโน่นทำนี่ ใครขออะไรมา หรือไปเห็นอะไรที่คิดว่าเราทำได้ง่ายกว่าคนอื่น เราช่วยได้ (แม้จะเหนื่อยหน่อย) ก็จะรับไปเสียหมด คิดว่าวันหนึ่งมีตั้งหลายสิบชั่วโมง แบ่งทำได้อยู่แล้ว เวลาทำอะไรเสร็จไปแต่ละอย่างก็รู้สึกมีความสุข ถ้าจะคิดว่าคุ้มไหมกับแรงกายแรงใจที่ลงไปในแต่ละงานก็คงไม่เรียกว่าคุ้ม แต่ก็คิดว่างานแบบนี้แหละที่ไม่มีใครอยากทำ ถ้าเราทำได้ก็ทำเถิด (และถ้าทำเสร็จแล้วยังรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำอยู่ก็ถือเอาเองว่าคุ้มแล้ว)

คิดวิเคราะห์เล่นๆว่า ทำไมตัวเองคิดอย่างนี้นะ...เราถ่ายทอดเทคนิคอะไรที่เราทำออกมาได้ไหมนะ น่าจะเป็นประโยชน์เหมือนกันนะ...ก็ปรากฎว่าเมื่อถึงเวลานั่งเปิดเมล ก็พบกับบทความเรื่องเกี่ยวกับความสุข...แปลกไหมคะ มันมาได้ยังไง วันทั้งวันไม่มีเวลามาเปิดเมลเลย อ่านแล้วเหมือนเขามาวิเคราะห์ความคิดของเราให้เราอ่านเลย เป็นคุณหมอเขียนค่ะ เป็นเหตุเป็นผล เห็นที่มาที่ไป จนอ่านแล้วอยากจะแปล แต่ก็ขี้เกียจเขียนไปขออนุญาต แถมคิดว่าขอไปแล้วเดี๋ยวไม่มีเวลาแปลหมดก็เสียกับเราไปด้วย (ไม่ยาวหรอกค่ะ แต่ต้องทำอย่างอื่นอีกเยอะ...)

ยังค่ะ...ยังมีอีก...เรื่องแปลก มีลิงค์ไปถึงหนังสือแจกฟรีเล่มนี้ค่ะ How to be Happy and Have Fun Changing the World ของคุณ Michael Anthony โหลดมาแล้ว อ่านผ่านๆก็ชอบ แถมอ่านพบแล้วว่าคุณไมเคิลเธออนุญาตให้แปลเป็นภาษาอื่นได้ ไม่ได้คิดจะแปลหรอกค่ะ เพราะหนาตั้ง 90 หน้า แต่คิดไว้ว่าถ้าอ่านแล้วดีๆจริงๆก็จะทำให้เหมือนกันค่ะ ส่วนหนึ่งที่ชอบในคำนำเรื่องของเขาก็คือ เขายกข้อเขียนของ George Bernard Shaw ที่เกี่ยวกับความสุขในชีวิตมาลงไว้ ซึ่งท่อนหนึ่งในนั้นตรงกับความคิดของเราข้างบนมากๆเลยค่ะ

แปลก...ที่เราไม่เคยอ่าน แต่ทุกอย่างมาอธิบายสิ่งที่คิดได้ลงตัวไปหมดและเห็นจริงมากๆอย่างที่เขียนเป็นชื่อบันทึกค่ะ