มดที่เดินเป็นแถวเรียงยาวจากที่หนึ่งไปสู่ที่หนึ่ง เจ้าตัวเล็กจำนวนหนึ่งเกาะบนเจ้าตัวใหญ่ไปด้วย เจ้าตัวใหญ่บางตัวเกิดมาช่างตัวใหญ่เกินกว่ามดสัญชาติเดียวกัน เจ้าตัวเล็กบางตัวก็เดินแตกแถวไปที่หนึ่ง ขณะที่บางตัวพยายามรักษาแถว รักษาแนวของตน เด็กคนหนึ่งเห็นมดเดินเป็นย่านไป ก็ไปจับมดบางตัวมาเล่น บ้างเอานิ้วไปแหย่มดบางตัว บ้างใช้นิ้วบี้มดนั้นด้วยความสนุกสนาน แต่มีมดจำนวนหนึ่งที่เด็กน้อยนั้นไม่ใส่ใจ ไม่เล่นด้วย ไม่แหย่ด้วย
สิ่งมีชีวิตโดยเฉพาะคนบนโลกใบนี้หากจะเปรียบเทียบเท่ากับมดก็น่าจะได้ แต่ละคนมีวิถีชีวิตที่ต่างกัน บ้างหาเช้ากินค่ำ หรือหาเช้าตอนค่ำไม่มีกิน เพราะหาไม่ได้ บ้างมีอันจะกิน บ้างต้องตาย บ้างทุกข์ทรมาน บ้างมีความสุข บ้างกำลังหัวเราะร่าเริง ความหลากหลายของกิริยามนุษย์เหล่านี้ และการถูกกระทบให้ชีวิตหนึ่งไม่ปกติเหมือนชีวิตอื่นๆ เกิดจากความสนุกสนานของสิ่งหนึ่งหรือไม่ สิ่งมีชีวิตเหล่านี้เป็นตัวตุ๊กตาที่ถูกปั้นออกมาเป็นรูปร่างก่อนที่จะใส่ปราณไปลงไปให้กลายเป็นตุ๊กตามีชีวิตหรือไม่...ช่างน่าฉงนแท้ ถ้าอย่างนั้น ตัวตุ๊กตามีชีวิตที่ถูกมองข้ามนั่นแหละจะมีชีวิตที่อิสระ ขณะทีตัวตุ๊กตามีชีวิตเป็นตุ๊กตาที่อยู่ในความสนใจ น่าจะเป็นตุ๊กตามีชีวิตที่ไม่อิสระ เหมือนมดที่กลายเป็นสิ่งคลายอารมณ์ของเด็กฉะนั้น
