14 มิถุนายน 2551 ก่อนนักศึกษาแพทย์มาถึงสวนป่า ฉันชวนทีมกระบี่ไปชมสถานที่ย้อนทวนรำลึกความหลังคราครั้งที่ได้พา 5 สาวจากกระบี่มาร่วมเฮฮาศาสตร์5 และเล่าให้พวกเขาฟังว่า การมาครั้งนั้น ทีมกระบี่พักกันที่ตูบน้อยข้างบ้านใหญ่ ซึ่งคราวนี้เรามากันจำนวนไม่มาก เลยไม่ขอพักที่ตูบนี้ ชมตูบแล้วก็พาพวกเขา เดินเลยไปคำนับเจ้าที่เจ้าทาง ณ ศาลเพียงตาที่อยู่เยื้องบ้านไปหน่อย แล้วก็พาเดินย้อนทวนไปชมต้นผักหวานป่าที่พากันมาเจี๊ยวจ๊าวปลูกและถ่ายรูปกันสนุกสนาน
บรรยากาศเมื่อเฮฮาศาสตร์๕
เมื่อเดินเข้าไปตรงที่เคยปลูกต้นไม้ก็แปลกใจ เอ๊ะทำไมไม่เห็นเลยเจ้าผักหวานป่าที่เคยช่วยกันปลูก เห็นแต่เจ้าต้นน้ำเต้ายักษ์ที่อาจารย์สร้อยปลูกไว้เติบโตงอกงามดี ฉันไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ที่ต้นผักหวานป่าทุกต้นที่ปลูกมันจะตายไปเสียทั้งหมด เลยเดินลุยไปตามดงหญ้าที่ขึ้นปกคลุมบริเวณนั้นเพื่อหาต้นที่มันรอด แล้วก็ได้พบว่าบางหลุมนั้นมีต้นที่ตายไปหาไม่เจอแล้ว บางหลุมก็ดูเหมือนมันกลัวโลกนี้ขอไม่โตดีกว่า บางหลุมก็ดูเหมือนจะโตดีอยู่ มิน่าพ่อครูจึงปิดเงียบไม่ยอมถ่ายรูปเอาความก้าวหน้ามาเล่าให้ฟังซะที ถ่ายเอาแต่ต้นน้ำเต้ายักษ์แหละมาให้ดูกัน
ในเมื่อไม่ว่าดีหรือไม่ดี สำเร็จหรือไม่สำเร็จ มันก็เกิดจากฝีมือตัวเอง จะอายไปทำไมหากมันไม่สำเร็จ ด้วยคิดอย่างนี้ฉันจึงถ่ายรูปมาฝากให้ชมกัน จะขอบอกว่าจำกันบ่ได้ดอกว่าฝีมือไผเป็นไผนะ ให้รู้กันแต่ว่านี่คือฝีมือที่ช่วยกันฝากไว้ที่สวนป่าในครานั้นค่ะ ใครอยากรู้ว่าฝีมือตัวเองเป็นอย่างไร เอาไว้ไปสวนป่าเพื่อหาพิกัดดูเอาเองนะค่ะในปลายปีนี้
การไปเดินชมครั้งนี้ เลยได้รู้ว่าที่สวนป่ามีต้นอินทผาลัม และต้นมะเฟืองด้วยนะ จึงถ่ายภาพมันมาให้รู้จักด้วยค่ะ
สวัสดีครับ คุณหมอเจ้