น้อยครั้งที่คนที่เดิมมาหาเราด้วยรอยยิ้มและความสุขสบายแต่อย่างน้อย ตอนเขาเดินจากเราไปคงได้บรรเทาความทุกข์ทางร่างกายและจิตใจ สักนิดหนึ่งก็ยังดี

ตอนนี้ ก็ล่วงเวลาเข้าไป ตี 3 แล้วซินะ....นี้ก็เกือบจะครบ 1 ปีเต็มแล้วอีก 4 เดือนที่เราได้ย้ายสายงานมา ทำงานห้อง อุบัติเหตุและฉุกเฉิน  ซึ่งควรจะเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เราเริ่มบรรจุเข้าทำงานแล้ว  แต่ว่า...เราก็ได้เป็นคนสุดท้ายของฝ่ายส่งเสริมสุขภาพที่ออกมาจากฝ่ายส่งเสริมสุขภาพ คงเหลือแต่เจ้าหน้าที่ใหม่ พี่ๆ น้อง ๆ ...ช่วงเวลา 7 ปี  ทำไป มองไป อะไรหลายอย่างก็เปลี่ยนไป ทั้งคน ทั้งงาน แต่ที่เห็นจากการประเมินของเราเองคือ การพัฒนางานยังอยู่กับที่ ไม่ไปใหนเลย ...แต่ว่าช่างเถอะ เดียวจะเครียดเอง ....ความทรงจำดีมีมากกว่าเยอะ ทั้งความลำบากที่ประทับใจ ความเหนื่อยล้าแต่ว่าเราพอใจ นั่งพักรับความเย็นของลมบนดอยสุงดีกว่านั่งเก้าอี้นุ่มในห้องแอร์  ทำงานกับคนไทย แต่ต้องใช้ล่ามแปลให้ ทำไปทำมา เดี๋ยวนี้ไม่ต้องใช้ พอสื่อสารกันได้ **เคยไปนั่งตัดผมนักเรียนด้วยกรรไกร ตัดกระดาษ จนมือพอง  เดินแบกกระติ๋กวัคซีน ฉีดเด็ก 0-5 ปีในหมู่บ้าน ที่ทั้งหมุ่บ้าน  70 กว่าหลัง มีชาวบ้านพาลูกมาฉีด แค่ คนสองคน เพราะว่าชาวบ้านกลัวลูกเป็นไข้  เดี๋ยวนี้จะไปหมู่บ้านใหนรถก็ถึงหมดแล้วไม่ต้องเดินเหมือนเมื่อก่อน  ฉีดแต่ละที ชาวบ้านมารอเต็มศาลา ...... ที่ในช่วงเวลาแต่ 7 ปีที่ผ่านมาเอง นะเนื่ย...