นิตยา อำพันธ์ : BAR Volume 1

   กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...... แต่เอ๊ะ นี่ไม่ใช่นิทานนี่ ! เอาใหม่ เรื่องจริงคือ สารภาพตามตรงนะคะ พอรู้ว่าเทอมนี้ต้องลงเรียน CAI โอ้ว ตายละหว่าฉันต้องมานั่งเรียนอะไรที่มันไม่อินเทรนส์หรือเนี่ย แต่มาคิดดูอีกที "แม่คู๊ณหล่อนน่ะ ไฮเทคตายหล่ะ  จำได้รึไง สมัยที่หัดทำ CAI ใหม่ ๆ (หลายปีมาแล้วตั้งยังเป็น Authorware 6) อดนอนตาดำคล้ำจนกลายพันธุ์เป็นหมีแพนด้า เพราะมันทำยากมักมาก  ยิ่งทำไม่ได้ก็ยิ่งอยากทำ เพื่อจะตอบคำถามแค่ว่า ทำไมถึงทำไม่ได้ซักที ? (วะ)"  ................. พอทำได้ก็ภูมิใจซะยกใหญ่ รีบเอาไปให้ผู้มีพระคุณที่โรงเรียน (ก็นักเรียนนั่นแหล่ะค่ะ) รีบลองเล่นกันด้วยควาเมามัน (ที่ใช้คำว่าเล่นเพราะเด็ก ๆ เขาคิดว่าเป็นเกมมากกว่า ดูมันคิดกันซิ) แล้วก็กลับบ้านไปนอนหลับเป็นตายพร้อมรอยยิ้ม และเสียงที่ยังก้องอยู่ในหู ว่า "จารย์ครับเอาอีกครับ แต่เอาเรื่องใหม่นะ อันนี้มันไม่ลุ้นแล้ว " ก็แกล้งตอบเด็กไปเหมือนครูที่ใจดีว่า "อ๋อได้เล้ย เดี๋ยวจัดให้" แต่ที่ไหนได้มันก็หยุดนับแต่นั้นเป็นต้นมา พร้อมกับคนที่ร้องขอ ที่จบ ม.6 แล้ว

       สารภาพความในใจ ณ วันนี้

        1. อยากรู้จักตัวตนที่แท้จริงของ CAI ไม่ใช่แค่ทำได้ หรือเคยทำ แต่ต้องใช้คำว่า     "ทำเป็น" แล้วก็เป็นแบบนิสิต ป.โท เทคโน มอ-นอนะ คะ ไม่ใช่แบบครูหมีแพนด้า

        2. รู้จักกํบ CAI แต่เป็นแบบเพื่อนไม่สนิท เคยทำมา 3 เรื่อง ซึ่งแต่ละเรื่องเป็นแบบตามใจฉัน นึกอยากจะทำยังไงก็ทำ แล้วก็ไม่ได้พบหน้ากันมา 3 ปีเต็ม ๆ แล้วค่ะ

        3. จะเรียนวิชานี้เพื่อเอากลับไปตามที่เคยรับปากไว้กับเด็ก ๆ ซึ่งตอนนี้คงใช้คำว่า น้องของเด็ก ๆ ดูจะเหมาะกว่า

 +++++++++++++++++++++++

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน นิตยา อำพันธ์

คำสำคัญ (Tags)#uncategorized

หมายเลขบันทึก: 18864, เขียน: 14 Mar 2006 @ 12:05 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 14:32 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก


ความเห็น (1)

ไม่บอก
IP: xxx.47.247.117
เขียนเมื่อ 
ขอชื่นชมกับความตั้งใจ และทำจริง