วันนี้ไปร่วมงานรับขวัญน้องใหม่ของคณะเทคนิคการแพทย์ ม.สงขลานครินทร์มาเมื่อช่วงหัวค่ำ ไปกับพี่ตุ๋ย - รุ่นพี่ซีเนียร์สุดของเรา เดินไปถึงบริเวณงานก่อนที่จะมีพิธีจุดเทียนร้องเพลงรับน้องใหม่ แล้วก็ผูกข้อมือ เรามีรุ่นพี่เทคนิคการแพทย์รวมทั้งเขย สะใภ้ ลูก หลานไปร่วมงานกันอย่างอบอุ่นคับคั่งน่าดีใจ พวกเราชาวเทคนิคการแพทย์รวมๆแล้วก็เกือบจะจากทุกสถาบันเกือบ 10 สถาบันที่ผลิตนักเทคนิคการแพทย์ในปัจจุบันมารวมตัวกันเพื่อรับน้องใหม่รุ่นแรกของม.สงขลานครินทร์กันน่าจะกว่า 30 คน
จากกิจกรรมแนะนำตัวทำให้พวกเราทั้งพี่และน้องได้รู้จักหน้าค่าตากันมากขึ้น ต่อด้วยการแสดงของรุ่นพี่ ที่เราโชคดีมีรุ่นพี่เอี่ยมอ่องที่เพิ่งจบรับปริญญากันไปไม่นานอย่างน้องพิท น้องหญิงและน้องทิ้วบ์เป็นตัวแทน เป็นโชว์ที่เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากน้องใหม่ได้เป็นอย่างดี ขนาดที่น้องคนหนึ่งให้ความเห็นหลังชมการแสดงว่า "เยี่ยมที่สุดที่เคยเห็นมา" (เล่นเอาพี่ๆแปลความหมายกันเองใหญ่เลย ในขณะที่มีน้องคนหนึ่งบอกว่า ผมว่า"ก็โอนะ" เราแอบได้ยินอาจารย์อาวุโสของพวกเราถามกันเองใหญ่ว่า โอนะนี่แปลว่าอะไรด้วยล่ะ)
แอบทราบมาจากน้องๆตอนที่ได้คุยกันช่วงผูกข้อมือว่า น้องๆที่เพิ่งจะรู้จักกันทั้ง 46 คนนั้น ไม่ได้มีเวลาเตรียมการแสดงเลย เพราะติดพันงานรับน้องมาตลอด แต่พอพี่ๆแสดงจบ และมีการเล่นเกมแจกของอีกเล็กน้อย พี่พิธีกรสุดสวยสุดหล่อของเราอย่างพี่ปายและพี่อ๋ง ก็ขอให้น้องส่งการแสดงให้พี่ๆดูบ้าง น้องคุยกันสักพักก็จัดการตั้งแถวเหมือนเวลาจะนำเชียร์ แล้วก็ตั้งท่าเชียร์ลีดกัน จากนั้นก็ตามด้วยบทกลอนที่เรารุ่นพี่เทคนิคการแพทย์ฟังแล้วขนลุกทีเดียว น้องๆร้องและเต้นกันได้อย่างสวยงาม ท่วงท่ากับเนื้อหาไปด้วยกันได้เป็นอย่างดี ทราบก่อนที่จะปลีกตัวกลับออกมาก่อน (เพราะพี่ตุ๋ยทนความเย็นในห้องพิธีการไม่ไหวแล้ว) ว่าน้องๆแต่งกลอนบทนี้ขึ้นมากันเอง น่าประทับใจจริงๆค่ะ สำหรับนักศึกษารุ่นบุกเบิกของคณะเทคนิคการแพทย์ ม.อ.ของเรา จะต้องไปขอมาลงในบันทึกนี้ พร้อมทั้งชื่อคนแต่งเพื่อชื่นชมให้ได้เชียวค่ะ เป็นเรื่องดีๆที่ทำให้อิ่มอกอิ่มใจในวันนี้จนอยากจะเอามาบันทึกเป็นประวัติศาสตร์ไว้ที่ GotoKnow ด้วยค่ะ
ดีใจครับ มีนักศึกษารุ่นแรก แรกรุ่น
เสียดาย เสียดายค่ะไม่ได้ไป (นายดำติดเวรบ่ายน่ะ ) มีรูปมั๊ยค๊ะ อยากดู
ปล. จะรออ่านบทกลอนที่ชวนให้ขนลุก ขอด่วนน๊ะค๊ะ พี่โอ๋