วันนี้เด็กๆ ไหว้ครูกัน...ครูพรรณา ไม่มีโอกาสไปนั่งให้เด็กๆ ไหว้เนื่องเพราะมีอาการไอมาก....จนน่ารำคราญ......และเกรงใจครูที่ร่วมพิธี......ดังนั้นจึงหนีลงมานั่งใต้หอประชุม.......ดูโน่นดูนี่เพลิน...พลันก็มีคนมาสะกิดที่สีข้างและทักทายสวัสดี.....คือแม่ยุพินของน้องจินั่นเอง.....บอกว่าคิดถึงครูพรรณา  อยากคุยด้วย...ก็คุยได้เลย...แม่ปรับทุกข์ว่าน้องจิเรียนหนักและกิจกรรมมากเหลือเกิน...เมื่ออาทิตย์ที่แล้วกลับบ้านมาตัวซีด...ปากเขียว.....เพราะอาการเครียดและไม่กินข้าว.....จากนั้นก็ปรึกษาว่ามีครูคนหนึ่งไปหาน้องจิให้ช่วยแต่งกลอนหรือเรื่องราวเกี่ยวกับคุณธรรม ๘ ประการ......น้องจิเอามาให้แม่ดูว่าจะช่วยกันทำได้อย่างไร ฯลฯ........จากนั้นก็เล่าว่าสงสารลูกเกรงลูกจะคิดมาก......รวมทั้งตนเองก็คิดถึงลูก.....ตกค่ำไม่รู้จะทำอะไรก็เปิด G2K อ่านบันทึกของลูกและคนอื่นๆ...ก็พอคลายเหงาได้.......และได้ชื่นชมบันทึกของใครต่อใครหลายๆ คนว่าเขียนได้ถูกใจนัก........จากปัญหาของคุณแม่น้องจิ.....ครูพรรณา ก็นึกถึงลูกชายที่ไปเรียนต่างจังหวัด...ไกลถึงมหาสารคามและนครศรีธรรมราช......ว่าแม่ต้องเป็นที่ปรึกษาของลูก ๆ  ...เล่าเจ้าคนมหาสารคามก่อนะคะ......

          เจ้านี่เมื่อไปอยู่ชั้นปีที่ ๑ พอเข้าเทอมที่ ๒ ก็ส่งเสียงมา

* แม่ตู้เหล็กที่โรงเรียนในห้องแม่หลังละกี่บาท......

* แกจะซื้อไปทำอะไร....

* ยังไม่ซื้อสอบถามดู.....เพื่อนที่คณะจะรวมเงินกันซื้อเพื่อใส่ของใช้ส่วนรวมประจำชั้นปี

* แม่ก็ต้องสอบถามและอธิบายให้ฟังถึงคุณลักษณะและการใช้งานตลอดจนคุณภาพและตราสินค้า.....จากนั้นก็ย้ำว่า....ขอสอบราคาเพราะบางร้านเขาอยากไม่บอก...ถามไถ่ให้ดีถึงการส่งของบวกราคาด้วยหรือไม่...ฯลฯ

         พอขึ้นปี ๒ มีกิจกรรมไปออกค่ายเภสัชฯที่จังหวัดแพร่....๖ โมงเย็นวันหนึ่ง...ส่งเสียงมาแล้ว...

* แม่รถหนูเสียอยู่กลางทุ่ง.....ไม่รู้ว่ามันชื่อหมู่บ้านอะไร....มองไปสุดลูกตาทั่ง ๔ ด้าน ไม่มีบ้านคนเลยมีแต่ทุ้งทุ่งทุ่ง!!! ...หนูติดกันอยู่ตรงนี้เกือบชั่วโมงแล้ว...ลุงคนขับรถพยายามเท่าไรรถก็ไม่ติด

* ให้ลุงติดต่อมหาวิทยาลัยซิ....แล้วแกก็ติดต่ออาจารย์ที่ปรึกษาด้วยแจ้งให้เขาทราบ

* ม. อื่นๆ จากกรุงเทพฯเขานัดเจอกัน ๒ ทุ่ม  ที่ม.นเรศวร......

* เออ! โทร. ไปบอกฝ่ายประสานงานของกลุ่มแกซิว่าไม่ต้องรอเพราะไม่รู้ว่าจะถึงเมื่อไร.......แล้วเพื่อนๆ ก็ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น......ปวดถ่ายก็เอาแถวๆ  รถนั่นแหละ......ยืนบังกันเอาขาทำห้องส้วมเข้า( มีผู้หญิงมาด้วยหลายคน).......ใครมาชวนว่าจะพ่วงไปตามช่างก็ห้ามไปทุกคนเลยนะ....จำไว้ระวังจะถูกล่อเสือออกจากถ้ำทีละคน.......ทำอะไรไม่ได้ก็รอให้สว่างค่อยแก้ไข

* สัก ๓ ทุ่ม  โทร.มาอีกแล้ว...ทั้งที่ใจแม่ร้อนรนเป็นห่วงลูกสาวชาวบ้าน.......แม่มีรถโดยสารประจำทางผ่านมา ๑ คัน..ทำไงดี

* ขึ้นไปเลยทุกคน....ออกเงินเองยืนไปก็ได้ไม่เป็นไร...ปลอดภัยไว้ก่อน.....ดีกว่าอยู่ที่เดิม

* แม่แล้วลุงคนขับล่ะ

* ถามลุงซิ..ไปด้วยกันไหมหรือจะเฝ้ารถ.......

* ตี ๒ โทร.มาอีก...แม่ถึงม.นเรศวรแล้ว...กำลังกินข้าวกัน....ทุกฝ่ายเขารอพวกหนูอยู่เขาบอกว่าต้องไปพร้อมกันเพราะพื้นที่ที่เข้าไปติดต่อทางโทรศัพท์ไม่ได้.........อีก ๗ วัน พบกันใหม่นะแม่......

         เฮ้อ โล่งไปที.......ดีนะที่ลูกกับแม่คุยกันบ่อยๆ