สวัสดีครับ
เราได้รับมอบหมาย และอาสาส่วนหนึ่งจากท่านผอ. สมคบ ซึ่งเป็นกระบวนกรทางด้าน สุนทรียสนทนาอยู่ก่อนแล้ว...
การเดินทางไปครั้งนี้สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเราทั้งสี่คนนนั้นผมเข้าใจว่า
มันคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากครับ กับการเดินทางและการเรียนรู้ของชีวิต
ด้วยฐานคิดเดิมของแต่ละคนนั้น....
แม้เราจะเรียนรู้ได้แตกต่างกัน แต่ผมเชื่อว่าเราคงได้ซึมซับหลักการที่เหมือนๆกัน....
แต่อยากสรุปสิ่งที่ผมเข้าใจ และรู้สึกได้ตอนนี้ครับคือ....
1. ผมได้รู้จักตัวตนของตนเองมากขึ้นแบบก้าวกระโดษทีเดียว แม้จะปฏิบัติมาระยะหนึ่ง
แต่การมีครู มีผู้ร่วมเรียนรู้นั้นมันเกิดเรื่องราวที่มากมายจริงๆครับ
2. ท่าน 3 ท่านที่ร่วมเดินทางนั้น ก่อนไป บางคนเรารู้จักดีมาก ดีปานกลาง ถึงไม่แน่ใจ
และไม่รู้เลย เหมือนๆกับว่าเราคุยระดับที่ 1 หรือสอง ของสุนทรีย ฯ เท่านั้น
แต่หลังการกลับมา ผมรู้สึกดีมากๆครับ และเข้าใจตัวตนผู้คนที่วมทางกับเรา เราไว้ใจ ปลอดภัย
และอบอุ่นที่จะสัมผัส พูดคุย แลกเปลี่ยน แบ่งปันเรื่องราวต่างๆ
และอีกมากมายครับ
3. ได้ทำ Voice dialogue ตลอดทางที่เราเดินทาง และ ตอนที่อยู่เชียงราย แม้จะเป็นเพียงการวาง หรือปลูกต้นไม้ แต่เชื่อว่ามันจะเติบโตขึ้นมากครับ เพราะว่าได้เรียนรู้ เข้าใจผู้อื่น ด้วยเครื่องมือนี้ เป็นพลังที่ยากอธิบาย...
4. เหล่ากระบวนกรมือใหม่ ได้เข้าใจภาษาที่เหมือนแปลก แต่ทุกคนเข้าใจที่ไป ที่มา และสภาวะที่เราควรสื่อสารด้วยคำเหล่านี้ เพราะเป็นภาษาที่สื่อเรื่องราวได้น่าจะดีกว่าเเละลึกซึ้งกว่าทั่วไปครับ อย่างน้อยก็จะไม่มีผู้ใดแซวผมว่าพูดแปลกๆ เพี้ยนๆอีกต่อไป คงเริ่มมีคนเข้าใจมากขึ้น
5. ทุกคนบอกว่าเราต้องเปิดพื้นที่การเรียนรู้ แบ่งปัน เพื่อพัฒนาตัวตน องค์กรร่วมกัน ส่วนรูปแบบไหนนั้นคงต้องพูดคุยกันอีกครั้ง
6. ทุกคนในส่วนตัวแล้วบอกว่าได้ และอยากให้ จนท เราได้เรียนรู้เรื่องราวเหล่านี้ อยากให้อาจารย์มาทำให้ อยากให้องค์กรเต็มไปด้วยมณฑลแห่งพลัง พลังแห่งสุนทรียสนทนา.....
7. ทุกคนจะเริ่มที่เพื่อร่วมงาน เริ่มที่คนรอบตัว โดยเฉพาะคนในครอบครัวของเราเองก่อน....
8. ทุกคนจะพยามเป็นช่อง 4 ของกันและกัน เราจะสะท้อนทีเผลอ เพื่อให้เราเห็นผู้พิทักษ์ชัดเจนขึ้น ทันที ด้วยสติและการตื่นรู้ โดยที่ไม่โกรธ หรือโกรธแต่ก็รู้ตัวว่าโกรธ.... เพื่อการดูแล หล่อเลี้ยงผู้พิทักษ์ของเรา.. ให้อ่อนโยน
อีกหลายอย่างมากครับ จะมาต่อยอดอีกครั้ง...
