จะรู้คุณค่าอะไร..สักอย่าง..ก็ต่อเมื่อ..เราเสียมันไป  เคยมีความรู้สึกแบบนี้บ้างไหม 

ขณะนี้  ครูอ้อย มีความรู้สึกแบบนี้  แต่ไม่ถึงกับเสียใจ  เพียงแต่ฉุกคิดและถามตัวเองว่า....ทำไมตอนนั้น  เราไม่....เอ้อ....

หลังจากการจบสิ้นการพัฒนาเพื่อเลื่อนวิทยฐานะฯ ดังที่เคยได้เขียนแนะนำไปบ้างแล้ว   ทุกท่าน  รวมทั้งครูอ้อยก็กลับมาวางแผนที่จะทำงานให้เป็นปฏิทินแผนงาน  ระบุเวลาและงานว่าจะทำอะไร  แบ่งงาน  และทำงานไปตามปฏิทินนั้น 

เมื่อครั้งที่ครูอ้อยเรียนปริญญาโท  ได้รับคำแนะนำจากท่านอาจารย์ที่ปรึกษา  ท่านแนะนำให้ครูอ้อยจัดการตนเองแบบนี้  ซึ่งได้รับความสำเร็จมาแล้ว  แบบ.....เส้นยาแดงผ่าแปด 

เมื่อเวลาผ่านไปเป็นสิบปีแล้ว  ก็รู้ว่า  ได้คิด  และได้ทำตามที่คิด  ภูมิใจกับความสำเร็จอย่างมีความสุข

แต่การอบรมที่ผ่านมา สองวันนี้  ตรงกันข้ามเลย  ครูอ้อยคิด  แต่ไม่ได้ทำ 

อาจจะเป็นเพราะ  ครูอ้อยตกอยู่ในสภาพที่ต้อง....ให้และเสียสละ  ทั้งๆที่  ครูอ้อยก็ยังไม่มั่นใจว่า  สถานะของตนเองนั้น  มั่นคง  มั่นใจมากหรือยัง  

แต่ถามว่า  มีความสุข  หรือทุกข์ที่ได้ตัดสินใจทำแบบนั้น   พูดได้เต็มปากว่า....มีความสุขมาก  ที่เสียสละ  และ  ให้

 

003

พอมาถึงเวลาปัจจุบันนี้  นึกเสียดาย  นึกต่อว่าตนเอง  หากเราได้ทำไปแล้ว  ครูอ้อยอาจจะไม่มานั่งต่อว่าตนเองแบบนี้....นี่ล่ะ  ที่เขาว่า....จะรู้คุณค่าอะไร..สักอย่าง..ก็ต่อเมื่อ..เราเสียมันไป 

ต่อไปนี้  ต้องเลิกคิด  และมุ่งหน้าต่อไป  ตัดสินใจไปแล้ว  เลือกทางนี้แล้ว  ต้องเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นใจ  ตั้งใจ  ตั้งมั่น  และคิดเสมอว่า  หนทางถึงจะมีขวากหนาม  มีมาร  หรือ อสุรกายหน้าหวานเพียงใด  ครูอ้อยคนนี้  ก็จะเดินหน้าต่อไป 

ทั้งๆในใจท่องเสมอว่า....ทุกๆอย่าง  มีค่าเสมอ  แม้แต่มาร หรืออสุรกายที่อยู่ข้างหน้าเรา.....