ธรรมชาติสร้างสรรพสิ่ง...แต่บางสิ่งกลับแสวงหา

ชีวิตหนึ่งชีวิต...เกิดมาเพื่อสิ่งใด???  ใครรู้บ้างช่วยบอกที????   สรรพสิ่ง..ที่เวียนว่ายตายเกิดเป็นวัฎฎ  ย่อมมีความต้องการไม่แตกต่าง....ที่แตกต่างคือวิธีการ..ที่สนองความต้องการของตนเป็นสำคัญ....บางครั้ง..เราสร้างกฎเกณฑ์ชีวิต....บางครั้งกติกาสังคม..ตีกรอบให้ก้าวเดิน...บางครั้ง..เพื่อนรอบข้าง..สร้างเงื่อนไข..ไม่สิ้นสุด...บางครั้ง  ชีวิตเหมือนถูกไล่ล่าไม่ปราณี  " ชีวิตหนอชีวิต."...ในทุกๆบทเรียนแห่งชีวิต...มีใครบ้างที่ถอดบทเรียน...มีใครบ้างที่ตอบโจทย์ชีวิตได้อย่างมีความสุข????  มีใครบ้างมองเห็นสัจจธรรมแห่งธรรมชาติ...ซึ่งเป็นผู้สร้างสรรพสิ่ง....โดยเฉพาะมนุษย์....ผู้ที่เป็นสัตว์ประเสริฐทั้งหลาย  ทำไมหนอ..จึงเป็นผู้ไล่ล่าและทำลายที่ยิ่งใหญ่.....แตกต่างทางความคิดซึ่งเป็นสิ่งดี..แต่มองเจตนาเป็นความแตกแยก แบ่งฝัก...แบ่งฝ่าย...แบ่งพรรค...แบ่งพวกกันจัง???   ถามใจตนเองบ้างไหมเอ่ย???  จริงๆเราต้องการสิ่งใด???  นอกจากความสุข....เราท่านทั้งหลาย???คงต้องการสิ่งเดียวกัน  แต่ไฉนเลยเรากลับไม่ร่วมกันสร้าง...เราจะโหยหา..ก้าวเดินไกลแค่ไหนถึงจะเจอความสุขเล่า???  ลองอยู่คนเดียว  เงียบๆ  นิ่งๆ  สังเกต..การเต้นของใจเราบ้างชิ???  ถ้าเราเงียบๆ..เราจะได้ยินเสียงกระซิบจากใจ....ถ้าเรานิ่งๆเราจะเห็นการก้าวเดินของคนอื่น.....เราจะเข้าใจ...และนำไปสู่การเห็นใจ..และให้อภัย....ซึ่งเป็นการให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด????  ส่งผลให้ใจเป็นสุขที่อยู่เคียงข้างเสมอ.......ธรรมชาติได้สร้าง...สุข...สงบ..ให้เรา......แต่จิตใจเราไม่รู้จัก...คำว่า..พอ...จิตใจมีแต่..แสวงหา..ไขว่คว้า..อย่างไร้ทิศทาง....มองไปข้างหน้าอย่างเดียว.....เมื่อไหร่หนอท่านจะเห็น...และเมื่อไหร่หนอท่านจะได้ครอบครอง???   ความสุขที่ใจเราไขว่คว้า..คงไม่ไกลเกินเอื้อม...........