ตายเป็นหย่อมๆ

            เย็นย่ำวันหนึ่งสดใส เข็ญจักรยานเสือภูเขาคู่ใจแบกไอ้ตัวเล็กนั่งด้านหน้า แล้วปั่นพาเธอเที่ยว แล้วจะไปไหนไกลได้กว่าอ่างน้ำ ปั่นมันอยู่แถวนี้แหละ วันนั้นก็เช่นเดียวกัน อากาศยามห้าโมงนิดๆ กับแสงแดดอ่อนๆ สีส้มสวยสด ยามเมื่อมองจากฝั่งหมู่บ้านไปยังหอพักนักศึกษา จะพบว่าสวรรค์บนดินนี้เป็นเยี่ยงไร

            ถึงเวลาพาลูกกลับบ้าน ก็ปั่นมาบนสันอ่างน้ำ พลันสายตาก็เหลือบเห็นกลุ่มต้นหญ้าสีเหลืองทองสะท้อนแสงแดด โอโฮ มันช่างสวยงามเสียเหลือเกิน แต่ดูไปดูมา เอ๊ะ ทำไมมันเป็นสีส้มเป็นหย่อม หญ้าคาตายเป็นหย่อมๆ เป็นแถบๆ ลักษณะแบบนี้มันเป็นเพราะหญ้าคาติดโรคระบาดเหรอ หรือว่าตายเพราะร้อนก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ นี่ฝนตกแทบจะทุกวัน แล้วหญ้าคานี่มันจอมอดทนใครๆก็รู้ แต่นี่มันตายเป็นกลุ่มๆ ตายเป็นแถบๆ ราวๆหนึ่งฟุตจากสันอ่างลงไป นอกจากนั้นก็จะยังเขียวขจี

            ด้วยความโง่งงงวย จึงสันนิษฐานไปว่า มันอาจจะเกิดจากการพ่นยาฆ่าหญ้า !?!

           

แล้วทำไมต้องพ่นยาฆ่าหญ้า คำตอบก็คือ ก็ให้มันตายสิ โง่จริง

            แล้วทำไมต้องพ่นยาฆ่ายาในสถาบันการศึกษาที่ต้องการรักษาสิ่งแวดล้อม คำตอบไม่มี

            แล้วทำไมต้องใช้ยาฆ่าหญ้า ทำไมไม่ตัดหญ้า ไม่มีคำตอบ

            แล้วทำไมต้องพ่นยาฆ่าหญ้าบนสันอ่างน้ำ ที่ที่มีน้ำอยู่ในปริมาณมาก แล้วเราใช้น้ำจากอ่างน้ำหรือไม่ แล้วน้ำยามันจะซึมลงอ่างหรือไม่  แล้วรู้ได้อย่างไรว่าคนพ่นยาฆ่าหญ้าไม่ทำน้ำยาปนเปื้อนลงอ่างน้ำ กระป๋องยาฆ่าหญ้าเอาไปทิ้งที่ไหน  ฯลฯ

 

            โอย นี้ผมคิดไปเองมากไปหรือเปล่าเนี่ย คงคิดไปเองละมั้ง สงขลานครินทร์คงไม่สิ้นคิดขนาดนี้หรอกน่า ใครก็ได้ช่วยผมทีครับ