เพิษณุโลก เมืองแห่งกาแฟ

สวัสดีครับ .....

เมื่องสัปดาห์ที่แล้วผมเดินทางไป ที่ มหาวิทยาลัยนเรศวร พิษณุโลก ผมเดินทางไปร่วมโครงการของ ม.นเรศวร ผมมีความรู้สึกว่า หากจะต้องมาเรียน หนังสือในระดับปริญญาตรี ต้องมาเรียน ในเมืองของมหาวิทยาลัย ม.นเรศวรเป็น มอ หนึ่งที่มีการก้าวกระโดดในสถานที่ศึกษา และองค์ความรู้ที่ีมีให้นิสิต ผมเองก็ได้เรียนที่นี่ ต้อง ปี 2535 ว่ากันว่าเป็นนิสิตรุ่นที่ 2 ของมอ แห่งนี้ 

ผมเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างหนึ่งคือ เกือบทุกที่ จะมีร้านกาแฟ ผุดขึ้นมาอย่างมาก เป็นร้านที่มีทั้งห้องแอร์ -internet ซึ่งผมว่าคงเป็นอย่างนี้ เหมือนกันกับทุกจังหวัดในประเทศไทย ที่กระแสกาแฟสดมาแรง คงเหมือนกับ ชามุกเมื่อ 5 ปีที่แล้ว .... แต่เมื่อผมหลับตาแล้วย้อนไปเมื่อ 15 ปีที่แล้ว ผมกับนึกถึวว่าผมต้องทานกาแฟซักแก้วที่เป็นกาแฟสด ผมต้องขับรถออกไปนอกเมือง ไปทานกาแฟที่ ริมน้ำเข็ก ในเมืองจะไม่มีขาย หรือถ้ามีจะเป็นร้านที่อยู่ริมน้ำน่าน ที่ หน้า โรงเรียน เฉลิมขวัญสตรี ตอนกลางคืน .

ผมกลับมองว่า ถ้าการท่องเที่ยวคือการพักผ่อน การมาทานกาแฟตามร้านต่างๆ เป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่งและสามารถทำงานได้อีกด้วย จะดีไม่น้อย ขึ้นอยู่กับผู้คนจะมาสร้างเจตจำนงในการพักผ่อนของตนเอง 

การพักผ่อนต้องผ่อนคลายด้วยจิต และ กาย ......