วันนี้ได้โอกาสคุยสนุก ๆ กับลูกชายคนเล็ก..เจ้าของฉายาบ้านแน่น (ถ้าอยู่บ้านรู้สึกว่าบ้านแน่น)...หรือไอ้จุ้น(มีเรื่องวุ่นวายอยู่เรื่อยๆ )...ที่พี่ชายตั้งให้......ขณะนั่งรถกลับบ้าน ( นี่ก็ก่อเรื่องไปเที่ยวกรุงเทพฯ แล้วกลับบ้านไม่ทันรถประจำทาง..ต้องนั่งเลยไปที่จังหวัดแม่กับพ่อก็ต้องขับรถไปรับกลับบ้าน.....

แม่ช่วงนี้เฮียมันกลับบ้านมั่งหรือเปล่า

เปล่า

ทำไม...มันลืมแม่แล้วมั้ง(สำนวนล้อเล่น).....ฝึกงานแค่เซ็นหลุย( ภูมิใจที่พี่ฝึกงานโรงพยาบาลดัง)

มันกลับไปสารคามแล้ว...ตอนที่แกไปลาวไง...ไปส่งพี่เองทำเป็นจำไม่ได้

แล้วพี่เอ้มันจะจ่ายยาให้คนไข้ถูกหรือ ( หมายถึงฟังภาษาอีสานไม่รู้เรื่อง )

ก็เหมือนแกนั่นแหละ ( ฟังภาษาใต้งู ๆปลาๆ )......แล้วลูกชายก็พูดไปเรื่อยๆ..พ่อกับแม่ก็ฟังไป

ยายคนหนึ่งมาหาหมอ...หมอถามว่ายายเป็นอะไร...ยายตอบว่า...ยายขี้แข็ง (คนเล่าใส่สำเนียงเอง)

เอ้ายายเอายานี่ไปกิน...

วันรุ่งขึ้น...หมอเห็นยายจำได้ก็ถามเอ้ายายวันนี้เป็นอะไรอีกล่ะ...ยายตอบว่า...ยายขี้แข็ง...ยังแข็งอีกหรือ...งั้นเอายาไปกินอีกนะ...

วันที่๓ หมอเห็นยายถูกหามเข้าห้องฉุกเฉิน....จำได้...ก็ถามยายอีกว่า...ยายวันนี้เป็นอะไรอีกดูท่าอาการหนัก...ยายตอบว่า...ยายขี้แข็ง

หมอรำพึงเสียงดังพอให้ยายได้ยินว่า....นี่ขี้แข็งขนาดหมดแรงเชียวหรือ

ยายได้ยินตอบว่า...ไม่ใช่ ยายแข็งแรงดีแต่ขี้มันอ่อน ( สรุปยายขี้ไหล.....ขี้อ่อนแอกว่ายายเลยเละ )

ข้อคิด...ภาษาและวัฒนธรรมที่แตกต่างอาจทำให้การสื่อสารผิดพลาด