สวัสดีครับ

เป็นเรื่องเล่าของการเดินทางของการพัฒนา  ในมุมของระบบบริหารความเสี่ยงครับ

ตอนนี้อยู่ในช่วงของการรณรงค์  แลพกระตุ้นให้ผู้คนเข้าใจในความเสี่ยง  และการเขียนรายงานอุบัติการณ์ครับ

เท่าที่สัมผัสได้เรากำลังเริ่มต้นครับ  ยังไปไม่ถึงไหน  เพราะว่าความกลัว  ความไม่เข้าใจ  ระแวง  ทัศนะที่มีต่อระบบความเสี่ยงนั้นยังมีอยู่มากจริงๆ 

แต่สำหรับผม  ที่ทำงานระบบนี้มา  และเดินทางมาไกลพอสมควร  พบว่าเกิดมุมมองทางบวกมากครับ  เป็นเรื่องของข้อมูล  เป็นเรื่องของการสะท้อน  และเป็นการเรียนรู้ที่สำคัญมากๆครับ  คือเรียนรู้จากสิ่งที่เกิดขึ้นครับ

 

หลังเลิกงานวันหนึ่ง  ผมเดินผ่านหน่วยงานหนึ่ง

พบพี่ๆฝ่ายนี้ซึ่งนั่งคุยปรึกษากัน 2-3 คน  ก่อนนี้ผมก็เดินผ่านมาแล้วหลายครั้ง  ช่วงปลายๆก่อนเลิกงาน

  ก็พบว่าพี่ๆก็คุยกัน..ดูสีหน้าไม่สบายใจ

 

 ครั้งสุดท้ายผมจึงเดินเข้าไปทักทาย  ด้วยความที่อดใจไม่ได้ครับ  ว่าเพราะอะไร

ปรากฏว่าพี่ท่านหนึ่งกำลังกำและถือใบเสี่ยงอยู่กับมือที่เกิดขึ้นกับหน่วยงานตนเองหลายใบเลยทีเดียวครับ

เท่านั้นหละครับ  ผมถึงกับอ๋อ....

 

ในขณะนั้น   ทันใดความรู้สึกเห็นใจ  เข้าใจ  ความรู้สึกผิดและอยากจะขอโทษ ...

  ที่ทำให้เกิดความไม่สบายใจต่อพี่ๆ  ก็เข้ามามากมายเลยครับ

 สิ่งแรกที่ผมทำคือการแสดงความขอโทษ  ด้วยการยกมือไว้  และบอกกล่าว...

 

  จากนั้นก็ตามมาด้วยการใช้เรื่องเล่าครับ  

    ผมเล่าว่า  ตอนแรกๆที่ทำงานความเสี่ยงผมก็จะรู้สึกเครียด  และเศร้าๆเหมือนกัน

  ในช่วงแรกๆนั้นมันใช้เวลาหลายวันมากครับ  กว่าที่เราจะเข้าใจ  ทำใจได้

  แต่เมื่อเราเข้าใจมากขึ้น  เราเห็นประโยชน์และคุณค่าของมันมากขึ้นนั้น

  กลับทให้เราใช้เวลากับความเครียด  หรือเศร้าน้อยลงมากครับ  ตอนนี้มีอยู่นะครับ  แต่น้อยมากๆ

  และก็กลายเป็นความรู้สึกใหม่จริงๆ  คือความรู้สึกขอบคุณที่มีคนเตือนเรา...ทำให้เราได้เรียนรู้...

 

  ผมเปรียบเทียบว่ามันเหมือนเป็นการบอกสิ่งที่เราอาจจะพลาดไป  เราอาจจะไม่ได้ตั้งใจ

 บางอย่างมันเป็นเรื่องของระบบ....

 ย้ำๆไปกับพวกพี่ๆว่า 

  ไม่เป็นไรนะครับ  อย่าตกใจนะครับ  มันเป็นการเรียนรู้

 

 พี่ถามว่าแล้วพี่ๆจะทำอย่างไรกับความเสี่ยงนี้ดีค่ะ

  ผมยิ้มๆแล้วตอบแบบสบายๆครับว่า   ไม่มีอะไรมากครับ  แค่เพียงเรารับรู้  แบ่งปันกัน  และอาจจะนั่งทบทวนกันง่ายๆ   หรือนำมาพูดคุยกันธรรมดาครับ  แล้วก็เฝ้าดู  เฝ้าระวังว่ามันจะเกิดขึ้นหรือไม่  หรือหาทางแก้ไขที่เราคิดว่าดีที่สุดตอนนี้ครับ

  หรืออย่างน้อยตอนนี้ยังไม่แก้ก็ได้  เพียงแต่เราร่วมเขียน  ร่วมค้นหา  และร่วมรับรู้

  แบบว่าค่อๆไปทีละก้าวครับ...

 

 พี่ๆเพิ่มเติมว่า....

   พี่เข้าใจว่าเป็นเป็นการเตือนกันใช่หรือเปล่าค่ะ

  แบบว่าเราขี่มอไซด์ไป  เราอาจจะไม่ได้เอาขาตั้งขึ้น  ก็มีคนบอกเรา...

อืม...ใช่ๆครับพี่  น่าจะใช่  แบบนั้นก็น่าจะได้ครับ

  อืม  ผมคิดว่าพี่เปรียบได้ดี  ได้ง่ายดีนะครับ

 

  การแบ่งปันง่ายๆก็จบลงด้วยรอยยิ้มที่หลายๆคนมี  แบบเรียบง่ายครับ

 คิดว่าค่อยๆไป  วันหนึ่งคงจะเกิดเรื่องราวดีๆจากกระบวนการนี้ครับ

    การบริหารความเสี่ยง  หรือความเชื่อมั่น...