ภูมิใจที่ได้ทำบุญกับคนที่ควรทำ คือคนที่เรารักและเคารพ ..... ครูที่เป็นหนี้ในโครงการพัฒนาชีวิตครูอย่างพวกเรา จะขึ้นเครื่องบินบ้างไม่ได้หรือ ?...เป็นครั้งที่ ๒ ในชีวิตที่ได้มีโอกาสทำกุศลเพื่อคนที่เรารักที่สุด..

ภูมิใจที่ได้ทำบุญกับคนที่ควรทำ  คือคนที่เรารักและเคารพ

จากวันที่ เคยคิดว่าจะหาของขวัญที่ดีที่สุดในวันพ่อ ให้พ่อ  ก็ได้ทำเมื่อ  ๕ ธันวาคม ๒๕๔๖ คือมีโอกาสทำบุญใหญ่พา คุณพ่อสีสอาด -คุณแม่กันยา  วงษ์เนตร เหินฟ้าด้วยสายการบินไทย ไปเที่ยวเชียงใหม่ แล้วกลับด้วยรถปรับอากาศชั้น ๑ โดยที่ตนเองไม่มีเงินสักบาท แม้ในวันเดินทาง   แต่ก็ได้น้องสาวผู้ใจบุญ บริจาคเงินให้เป็นค่าใช้จ่ายทั้งหมดเพื่อทำบุญกับพ่อ-แม่ครั้งนั้น 

...อิ่มบุญ...อิ่มใจที่สุด  บนความจนที่มีแต่คิดการใหญ่... ยังอยากจะทำบุญต่อ

        หลังจากนั้นมา ก็คิดเสมอว่า "เพื่อนครู คือเพื่อนที่ควรได้โอกาสสัมผัสกับประสบการณ์ตรงในการเดินทางทางอากาศ เพื่อจะได้นำไปสอนเด็กๆได้ และบอกกับใคร ๆ ได้ว่าในชีวิตนี้ ครูได้ขึ้นเครื่องบินไปเที่ยวฟรี มาแล้ว แม้ว่าหน่วยงานราชการจะจัดให้ได้ไม่ทั่วถึง แต่ก็มีเพียงคนรวย ๆ เท่านั้นที่มีโอกาศ ครูที่เป็นหนี้ในโครงการพัฒนาชีวิตครูอย่างพวกเรา จะขึ้นเครื่องบินบ้างไม่ได้หรือ ?.....คิดท้าทายตัวเอง ตั้งใจไว้ว่าจะทำให้ได้  เมื่อมีโอกาสคิดโครงการพัฒนาชีวิตครูสู่การปฏิรูปการศึกษา สมาคมเครือข่ายพัฒนาชีวิตครู(ประเทศไทย)อำเภอภาชี กลุ่มที่ 1 เมื่อ วันที่  26-28   มกราคม  2550 ได้นำพาคณะครูไปศึกษาดูงาน มหกรรมพืชสวนโลก  จังหวัดเชียงใหม่ อารยธรรมชาวเหนือจังหวัดเชียงราย เป็นครั้งที่ ๒ ในชีวิตที่ได้มีโอกาสทำกุศลเพื่อคนที่เรารักที่สุด คือเพื่อนครู  ด้วยการพาครูขึ้นเครื่องบินเหินฟ้าส่ภาคเหนือโดยใช้เงินของโครงการที่สะสมมาเป็นเวลา ถึง ๕ ปี ครูและครอบครัวผ้ติดตาม รวม ๗๑ คน ดูมีความสุขมาก  บ้างมีกริยาเหมือนเด็กๆที่พึ่งเคยพบเห็นสิ่งที่ตนไม่คาดฝัน.....เพราะทุกคนไม่เคยขึ้นเครื่องบิน และไม่เคยเดินทางอย่างมีเกียรติเช่นนี้  มีเพียงข้าพเจ้าและทีมงานเพียง ๔ คน ที่มีประสบการณ์ ...... นั่งกัมฐานวันนี้ กลับเห็นภาพในอดีตครั้งนั้น    แล้วมีความสุขเพราะไม่ใช้ความฝัน แต่เป็นอดีตที่เป็นจริงและทำได้แล้ว....

                แวปหนึ่งกลับทุกข์ขึ้นมาถนัดเพราะเห็นอนาคตของเพื่อนครูว่า.........เมื่อไร  ...  การเมือง นักปกครอง  และผู้มีอำนาจ จะเห็นความสำคัญของครูว่าเป็นผู้สร้างชาติ อย่างแท้จริง...... ครู..ไม่ใช่อาหารหรือเหยื่ออันโอชะของคนที่จะเหยียบบ่าขึ้นไปสู่ความมีอำนาจ หรือใช้เป็นฐานเสียง ....... แต่ครูก็ต้องทำตัวเองให้เหมาะสมกับที่เป็นครู พัฒนาตนเองให้สมกับการเป็นบุคคลที่ควรเคารพ  มีอุดมการณ์ของตนเองเพื่อพัฒนาเยาวชนให้มีความร้คู่ปัญญา