สวัสดีครับวันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องความรักของพ่อที่มีต่อลูกแต่เป็นเวลานานแล้ว
ที่ผมนำเรื่องนี้มาเล่าให้ฟังเพราะเรื่องนี้เกิดมาประมาณปี 2543 ที่ผมได้รู้เรื่องนี้ เป็นความบังเอิญของ
ผมที่ได้ไปรู้จักกับครอบครัวนี้ เพราะผมไปส่งของและได้พูดคุยกับชายคนหนึ่งที่อยู่ในบ้านหลังนั้นก็
ถามว่าทำไมอยู่คนเดียวที่บ้านไปทำงานกันหมดหรือชายผู้นั้นบอกว่าเปล่าทุกคนแยกเรือนกันออกไป
หมดแล้วจึงอยู่คนเดียว ก่อนนั้นครอบครัวผมยากจนมาก อดมื้อกินมื้อหาเช้ากินค่ำ แต่ก็ต้องอดทนเพื่อ
ลูกและครอบครัว อยู่ต่อมาภรรยาผมก็เสียชีวิต จึงอยู่กับลูกอีกสองคน และมีอยู่ปีหนึ่ง น้ำท่วมลูกชาย
ถูกไฟฟ้าดูดได้เสียชีวิตลง จึงอยู่กับลูกสาวสองคน ต่อมาเมื่อลูกสาวโตแล้วพอจะมีครอบครัวได้แล้ว
รูปร่างหน้าตาดีจึงมีคนมาสู่ขอแล้วก็จัดงานให้และลูกสาวได้ไปอยู่กับสามี นานๆครั้งก็จะมาหาพ่อสัก
ครั้งหนึ่งมาถึงคุยกันยังไม่รู้เรื่องก็บอกว่าลูกกลับก่อนเพราะมีธุระอยู่อย่างนี้เป็นประจำพอมาหาพ่อทีก็
รีบกลับพ่อก็เลยบอกว่า อีหนูทีหน้าทีหลังถ้ามาหาพ่อรีบร้อนมากนักก็ไม่ต้องมาหรอก เองทำธุระให้เสร็จ
ก่อนแล้วค่อยมาหาพ่อก็ได้ และต่อจากนั้นเป็นต้นมา ลูกก็ไม่ได้มาหาพ่ออีกเลยทั้งที่ลูกก็อยู่ในจังหวัด
เดียวกันกับที่อยู่กับพ่อ ในลักษณะว่าเมื่อพ่อพูดอย่างนี้ก็ น้อยใจหรือยั้ว ก็เลยไม่มา นี่แหละครับลูกผม
แล้วก็ปล่อยให้ผม อดอยาก ส่วนลูกผมเขาร่ำรวยมาก ผมก็รู้บ้านว่าอยู่ตรงไหนแต่ก็ไม่อยากไปหาลูก
สุดท้ายลูกไม่มาหาผมนานมาก ผมก็เตรียมผัก ปลาหล้า และปลาแห้ง ใส่ชะลอมไปให้ลูกผม ผมดีใจที่
ได้ไปหาลูกสาว พอผมไปถึงหน้าบ้านลูกสาวผมบ้านเขาใหญ่โตมาก เขาเดินออกมาหาผมและพูดว่าพ่อ
มาทำไม ลูกคิดถึงลูกไปหาเองไม่ต้องมาหาหรอกรู้ไหมนี่มาเห็นไหมหิ้วขอพะรุงพะรังไปหมดหนูอายเขา
นะรู้ไหม ผมได้ฟังลูกผมพูดอย่างนั้นผมเสียใจมาก ผมตั้งใจไปหาลูกผมเพราะนานแล้วที่ไม่เคยเห็นหน้า
ลูกมานานแล้วและผมก็ไม่ได้ไปคิดรบกวนเงินทองของลูกเลย แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับตรงกันข้าม ผม
บอกว่าไม่เป็นไรลูกทีนี้พ่อก็จะไม่มาหาอีกแล้วเมื่อลูกไม่สดวกจะต้อนรับพ่อ แล้วหลังจากนั้นเป็นต้นมา
ผมไม่เคยไปเหยียบบ้านลูกผมอีกเลยผมเสียใจมากว่าลูกเราที่เคยลำบากอดอยากมาด้วยกันแต่พอลูก
ร่ำรวย เขาทำไมลืมพ่อได้ ขณะที่ผู้ชายคนนี้เล่าเรื่องให้ผมฟังเขามีน้ำตาไหลออกมาด้วยคนทุกคน
อย่าลืมนะ ครับว่าความรักของพ่อแม่นั้นมีต่อลูกมากมายมหาศาล ผมเคยออกอากาศไปหลายสถานี
นะครับว่า พระคุณอะไรจะยิ่งใหญ่ไปกว่าพระคุณของพ่อแม่ไม่มีอีกแล้ว ถ้าจะบรรยายให้ เปรียบผืนฟ้า
เป็นกระดาษ เอาน้ำในมหาสมุทรเป็นน้ำหมึก เอาพสุธาเป็นใส้ดินสอ แล้วรำพันถึงคุณงามความดีของพระคุณพ่อ
ของพระคุณแม่จนหมดสิ่งของที่เตรียมมา หมดน้ำในสมุทร หมดดินในโลกหมดผืนฟ้าก็ยังพรรณาคุณ
งามความดีของพ่อแม่ไม่จบสิ้น เพราะฉะนั้นถ้าใครยังมีพ่อแม่อยู่จงดูแลท่านให้เหมือนอย่างท่านที่เคย
ดูแลเรามาตั้งแต่ลืมตาดูโลกจนโตเป็นผู้ใหญ่
วันนี้ที่ผมนำเรื่องนี้มาเล่าให้ท่านฟังและอ่านกันเพราะโรงเรียนเปิดเทอมแล้วพ่อแม่ลำบาก
มากต้องให้ลูกได้เรียนได้เสื้อผ้าใหม่ๆไปโรงเรียนไหนจะค่าขนมไปกินโรงเรียนอีกนอกจากพ่อแม่แล้ว
ใครเล่าเขาจะมาให้เราเพราะฉะนั้นจงอย่าลืมนึกอะไรก็อย่าลืมนึกถึงพ่อแม่ก่อนยังมีอีกหลายเรื่องครับที่
ผมจะนำมาเล่าให้ฟังไว้มีโอกาสนะครับ
สุดเท้ายนี้ผมขอให้คุณพระศรีรัตนตรัย คุณพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ จงคุ้มครองผู้ที่ทำดีดู
แลพ่อแม่อยู่แล้วจงมีความสุขถ้าใครคิดจะทำความดีกับพ่อแม่ตอนนี้ก็ยังไม่สายนะครับ ทุกท่านสังเกตุ
ให้ดีนะครับคนที่รู้บุญคุณพ่อแม่ดูแลพ่อแม่ไม่มีตกอับสักคน
สำหรับวันนี้สวัสดีครับ
จากแก้ว สาริกา
089 9039098 081 8255736
