ทฤษฎีลัทธิที่น่าสนใจ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ลักทธิสัจนิยม (Realism) หรือ อำนาจการเมือง (Power Politic) ตัวแสดงที่สำคัญยังคงเป็นรัฐ รัฐจะคำนึงถึงแต่เรื่องการแผ่ขยายอำนาจของตน มีเพียงระบบคุลแห่งอำนาจ ที่สามารถป้องกันสงคราม
ลัทธิสัจนิยมใหม่ (Neo-Realism) มุ่งสนใจไปสู่ลักษณะที่เป็นโครงสร้างของระบบรัฐมากกว่าที่จะเป็นหน่วยประกอบ จากงานเขียนของ K.N.Waltz เรื่อง ทฤษฏีการเมืองระหว่างประเทศทั้งในระดับโครงสร้างและระดับหน่วยประกอบว่ามีทั้งที่แตกต่างกันและเชื่อมโยงกัน แนวคิดเดียวกันแนวคิดสัจนิยมใหม่ยังยืนยันถึงความเป็นอิสระของการเมืองระหว่างประเทศ แนวคิดสัจนิยมใหม่ได้สร้างแนวความคิดเกี่ยวกับโครงสร้างของระบบ
พหุนิยม (Pluralism) แยกเป็น 2 ความหมาย
ความหมายที่ 1 เป็นแนวคิดที่ต่อต้านเกี่ยวกับอำนาจรวมศูนย์อยู่ที่รัฐ
ความหมายที่ 2 การแบ่งปันอำนาจระหว่างพรรคต่าง ๆ
สหพันธรัฐนิยม (Federalism) มี 2 ความหมาย
ความหมายที่ 1 การปกครองมีการแบ่งอำนาจระหว่างรัฐบาลกลางกับรัฐที่เป็นสมาชิกของสหพันธ์รัฐ
ความหมายที่ 2 ข้อเสนอแนะเกี่ยวกับหนทางที่จะนำไปสู่ความสำเจในการรวมเป็นอันเหนึ่งอันเดียวกันระหว่างรัฐอธิปไตยต่าง ๆ
ทฤษฏีระบอบ (Regime theory) Regime คือ กรอบของกฎเกณฑ์ความคาดหวังและสิทธิประโยชน์ระหว่างตัวแสดงต่าง ๆ ในการเมืองโลก กรอบโครงสร้างนี้ขึ้นอยู่กับยอมรับและอยู่บนฐานหลักการต่างตอบแทนกัน เชื่อว่าความร่วมมือและการประสานนโยบายนั้นเป็นสิ่งที่สามารถทำได้
ลัทธิทุนนิยม (Capitalism) จากแนวคิดของอาดัมสมิธ ชาวสก๊อต เขาย้ำว่าความมั่นคงของชาติดมิได้เกิดจากการสะสมทองคำไว้ในพระคลัง แต่เกิดจากความสามารถในการผลิตของชาติ โดยเน้นให้มีเสรีภาพในการผลิต และ เฮอร์เบิร์ต สเปนเซอร์ (Herbert Spencer) ได้นำทฤษฏีการคัดเลือกตามธรรมชาติมาประยุกต์เป็นแนวคิดว่าด้วยการพัฒนาสังคม “ผู้ที่เข้มแข็งที่สุดเท่านั้นที่จะอยู่รอด”
แนวคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศว่าด้วยการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน
ความสันพันธ์ที่มีอายุยืนยาวที่สุดของระบบรัฐ ก็คือ ระบบพันธมิตร ย่อมเป็นที่ชัดเจนว่ากิจกรรมการหาพันธมิตรการสร้าง
นางจิณาภา ใคร้มา ลำดับที่ 71
ระบบสัมพันธมิตรเป็นเครื่องหมายการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน
ปัจจุบันแนวคิดการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ได้เน้นความสำคัญเป็นอันดับแรกคือ ประเด็นทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับความมั่งคงและสวัสดิการ โดยกฎเกณฑ์ทั่วไปการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ความเจริญทางเศรษฐกิจ เมื่อสังคมกลายเป็นสังคมอุตสาหกรรมที่ทันสมัย การเข้าสู่ตลาดอย่างเป็นปกติ ระบบการค้า ถือว่าเป็นรูปแบบการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันทางเศรษฐกิจ
