นิยามของ"เพื่อน" กับคําสอนของ "พ่อ"


คิดก่อนแล้วค่อยทำ ย่อมดีกว่าทำแล้วค่อยมาคิด

มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่สีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขาหนึ่งถุง และบอกกับเขาว่า "ทุกครั้งที่เขารู้สึกโมโห หรือโกรธใครสักคนให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับต้นไม้ใหญ่ที่หลังบ้าน" วันแรกผ่านไปเด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเขาไปที่ต้นไม้ใหญ่หลังบ้านถึง 37 ตัว และก็ค่อย ๆ ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ในแต่ละวันที่ผ่านไป ก็ลดจํานวนลง น้อยลง น้อยลง เพราะเขารู้สึกว่า การรู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเอง ให้สงบง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ และแล้วหลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบกับพ่อและบอกกับพ่อของเขาว่า เขาสามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้แล้วไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็นมา พ่อยิ้ม และบอกกับลูกชายของเขาว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้ โดยทุกๆ ครั้งที่เขาสามารถควบคุมอารมณ์ ฉุนเฉียวของตนเองได้ ให้ถอนตะปูออกจากต้นไม้ใหญ่หลังบ้าน

1 ตัว ทุกครั้ง" วันแล้ววันเล่าเด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆ ถอนตะปูออกทีละตัว จาก 1 เป็น 2 .... จาก 2 เป็น 3 จนในที่สุดตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออกจนหมด

เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อเขาว่า "ฉันทำได้ ในที่สุดฉันก็ทำจนสำเร็จ!!" พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่จูงมือลูกของเขาออกไปที่ต้นไม้ใหญ่หลังบ้าน และบอกกับลูกว่า "ทำได้ดีมาก ลูกพ่อ และเจ้าลองมองกลับไปที่ต้นไม้ใหญ่เหล่านั้นสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าต้นไม้ใหญ่นั้นมันไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือน..กับที่มันเคยเป็น จำไว้นะลูกเมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผลเหมือนกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน ต่อให้ใช้คำพูด ว่า "ขอโทษ" สักกี่หนก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด ไม่อาจลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้ฉันใดก็ฉันนั้น "กับเพื่อน" .. เพื่อนเปรียบเสมือนอัญมณีอันมีค่าที่หายากเป็นคนที่ทำให้เรายิ้มเป็นคนที่คอยให้กำลังใจ และยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จเป็นคนที่คอยปลอบใจเราเมื่อยามเศร้า ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเราและจริงใจกับเราเสมอ ... แสดงให้เขาเห็น ว่าเราห่วงใยเขามากแค่ไหนและระวังสิ่งที่เราทำไป ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ และจงจดจำไว้เสมอว่า "คำขอโทษ " ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้น คือรอยร้าวที่เขาคงไม่อาจลืมมันได้ ...... ตลอดไป"

หวังว่านิทานนี้คงช่วยให้พวกเราอยู่ร่วมกัน ทำงานร่วมกัน คบกัน ด้วยความรู้สึกที่ดีต่อกันขึ้นเรื่อยๆ ตลอดไป.....

 

หมายเลขบันทึก: 179523เขียนเมื่อ 29 เมษายน 2008 16:56 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2012 23:48 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (6)

สวัสดีค่ คุณ (ทำ )งาน

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ได้อ่านบันทึก ก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกันค่ะ และตัวเองก็เดยเป็นเหมือนกัน บางทีก็จะเกิดมีความสึกว่า ทำไมเขาไม่เห็นด้วยกับเรา ทำไมไม่ทำแบบนั้น ทำให้เราเกิดความไม่พอใจ แต่ตัวเองจะใช้การอ่านหนังสือธรรมะ หนังสือการสร้างกำลังใจ หรือไม่ก็ฟังเพลง ก็จะรู้สึกว่าจิตใจเราสงบขึ้นค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณคน(ทำ)งาน

แวะมาอ่านเรื่องราวดีๆ  ลึกซึ้งที่สุดสำหรับข้อคิดในบันทึกนี้ 

(อึ้งค่ะ)

รู้สึกดีมากเลยครับที่อ่าน ซึ้งมาก

บอกถึงความเป็นจริงของชิวีต

อ่านแล้วให้ข้อคิดดีมาก ขอบคุณครับ

ผมว่ามันมีเรื่องราวดี ๆมากมายที่ถูกบันทึกไว้และมีเรื่องาวดีๆอีกมากมายกว่าที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้เช่นเดียวกัน....เรามาช่วยกันบันทึกนะครับ

ไม่เคยมีคำว่าสายเกินไป..สำหรับสิ่งดี ดี ...

คุณ..ช่างเขียนบันทึก..ได้จับใจเหลือเกิน...

มิตรภาพ...เพื่อน...อัญมณีที่มีค่า......แสดงให้เห็นว่า มันมีค่าและมีความหมายที่ไม่ต้อง

บรรยายให้เกินงาม

การไขว่คว้า...ไม่ใช่เรื่องยาก...แต่การดำรงไว้ ...สิ...เป็นสิ่งที่ต้องทำ

..............เพื่อน เปรียบเสมือนอัญมณีอันมีค่าที่หายาก.........เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม......เป็นคนที่คอยให้ กำลังใจ และยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จ.........เป็นคนที่คอยปลอบใจเราเมื่อยามเศร้า............... ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเราและจริงใจกับเราเสมอ ....................

แค่นี้ ....ก็มากพอแล้ว........สำหรับ .......มิตรภาพจากเพื่อน

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี