วันนี้ผมก็อยู่ มอ.ปัตตานีตลอดวันอีกเช่นเคยครับ สำหรับการอบรมวิทยากรและครูอิสลามศึกษา ซึ่งเป็นโครงการของวิทยาลัยอิสลามศึกษาครับ

ผมได้มาร่วมเป็นวิทยากรโครงการนี้สองรุ่นครับ เมื่อวันที่ 21 และก็วันนี้ 25  จากเดิมที่กำหนดไว้ต้องเป็นสามรุ่น แต่มีงานด่วนเข้ามาเสียก่อน

วันนี้มีคนชมการสอนของผมครับ แต่คำชมฟังแล้วเหมือนจะแค่เพียงเปรียบเทียบว่าดีกว่าครั้งที่แล้ว มากกว่า ผมก็ขอบคุณสำหรับคำชมครับ

ระหว่างทานข้าวเที่ยง ดร.อิบราเฮ็ม ณรงค์รักษาเขต นำเสนอประเด็นว่า โครงการนี้มีคนสนใจสมัครเข้าร่วมโครงการจำนวนมากครับ มากจนผู้จัดต้องใช้วิธีการปฏิเสธ และท่านก็ถามผมว่า ครึ่งวันเช้าของผมเป็นงัยบ้าง ผมก็ตอบด้วยความจริงครับว่า วันนี้ดีหน่อย ดีกว่าครั้งที่แล้ว มีเวลาหายใจหน่อย เหตุที่ตอบอย่างนั้นก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ เพราะวันนี้ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ผมรู้สึกผ่อนคลายกับการสอน ผมรู้สึกว่า มันมีความเป็นไปได้มากกว่าครั้งที่ผ่านมา

ที่มาของความรู้สึกนี้เนื่องจากเมื่อวาน ท่านอาจารย์โทรหาผม แล้วบอกว่า วันนี้ปรากเนื้อหาการอบรมหน่อยนะครับ ให้สอนเฉพาะโปรแกรมกราฟิกเพื่อการสอนอิสลามศึกษาก็พอ การตัดเกรดโดยโปรแกรมเอ็กเซลไม่ต้องแล้ว แต่เวลาเท่าเดิมคือ ทั้งวัน

ผมเองตกใจกับตารางการอบรมครับ สอนอะไรมากมาย หวังผลหลายเรื่องโดยไม่ดูความเป็นไปได้เลยครับ วันเดียวสอนสองโปรแกรม เพื่อให้คนที่ไม่เคยใช้โปรแกรมเลยทำเป็น ดีครับที่มีการปรับแผนการอบรมใหม่สำหรับรุ่นสาม

การที่คนจำนวนร้อยกว่าคนมานั่งเรียนโปรแกรมๆ หนึ่ง โดยครึ่งห้องใช้โปรแกรมเป็นแล้ว อีกครึ่งห้องยังไม่เคยใช้คอมพิวเตอร์เลย สอนอย่างไรดี ที่แย่กว่านั้นคือ คนไม่เป็นนั่งหลังห้อง มองจอก็ไม่เห็นอะไรเลย ส่วนคนเก่งนั่งข้างหน้า เร่งให้อาจารย์สอนเร็วๆ เนื้อหาที่จะให้ก็เยอะจริงๆ แล้วจะสอนอย่างไรให้คนร้อยกว่าคนพอใจทุกคน

เดิมทีตั้งใจจะใช้โปรแกรม acdsee ในการสอนร่วมกับโปรแกรมเวิร์ดครับ แต่ปรากฏมีเครื่องผมเครื่องเดียวที่มีโปรแกรมนี้อยู่ ส่วนเครื่องอื่นๆ ยังไม่ได้ติดตั้งเลย (ทั้งๆ ที่แจ้งไว้แล้วล่วงหน้าเป็นสัปดาห์ คิดๆ ไป เจ้าหน้าห้องคอมฯ มอ. ไม่ต่างอะไรของมหาลัยเราเลย ฮิฮิฮิ) ก็เลยต้องสอนโดยใช้เพียงโปรแกรมเวิร์ดอย่างเดียวครับ

ดังนั้นเพื่อไม่ให้คนที่ใช้เป็นแล้วเบื่อ วิธีการใช้ส่วนใหญ่จึงเป็นวิธีการลัด หรือเทคนิคแปลก ที่ผมคิดว่าคนทั่วไปไม่ค่อยได้ใช้กัน ซึ่งก็ได้ผลครับ มีประมาณสิบคนที่ไม่ตื่นเต้นกับเทคนิคของผม

สองรุ่นที่ผมสอน มีเรื่องน่ายินดีอย่างหนึ่งครับ คือ จำนวนไม่น้อยทีเดียวที่เป็นศิษย์เก่าจากหลักสูตร ป.บัณฑิต ของสาขาวิชาวิชาชีพครู มอย. ดังนั้นตั้งแต่เข้าห้องสอน พักเบรก จึงมีแค่ศิษย์เข้ามาทักทายผม เห็นแล้วชื่นใจครับ

พอคุยถึงศิษย์เก่า เลยนึกไปถึงเสียงสะท้อนจากศิษย์ปัจจุบันครับ เมื่อวันก่อนท่านคณบดีท่านเล่าว่า มีคนๆ หนึ่งติดรถท่านเพื่อไปต่อรถโดยสารไปยะลา ซึ่งคนๆ นั้นก็ไม่รู้จักท่าน (แต่รู้จักภรรยาของท่านว่าเป็นอาจารย์มอ.) ท่านถามว่าทำไมไปยะลาล่ะ เห็นว่าอยู่นราธิวาส คนนั้นก็ตอบว่า ต้องไปที่มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ท่านก็ถามว่า ไปทำไม คนนั้นก็ตอบว่า ไปทำการบ้าน เรียนป.บัณฑิตที่นั่น ท่านคณบดีก็ถามต่อว่า เรียนที่นั่นเป็นไงบ้าง คนดังกล่าวก็ตอบว่า เรียนหนัก เพื่อนๆ ที่เขาสมัครเรียนที่อื่นเรียนสบายมาก ส่วนเขาเองยังคิดว่าคงต้องซื้อโน้ตบุ๊คใช้แล้ว เพราะจะได้หาข้อมูล ทำงานได้ง่ายหน่อย อีกทั้งจะได้ใช้ต่อเวลาเรียนจบด้วย ท่านคณบดีก็ถามว่า เรียนหนักแบบนี้ดีมัย คำตอบก็ดังขึ้นมาว่า ดีมากครับ เราไม่ได้มาเรียนแค่จะเอาวุฒิบัตรนี้ครับ เรามาเรียนเพื่อเอาความรู้ไปประยุกต์กับงานของเรา ถ้าเรียนง่ายๆ เรียนเล่นๆ แล้วจบ จะมีอะไรติดมือกลับไปใช้กับการทำงานล่ะ

ผมจำได้ว่า หลังจากที่เราเปิดสอนไปได้หนึ่งปี เมื่อเปิดรับรุ่นที่สอง ยอดนักศึกษาสมัครลดลงไปประมาณเกือบยี่สิบเปอร์เซตครับ แล้วก็มีคนคุยเชิงต่อรองว่า ให้อาจารย์ป.บัณฑิตปรับการสอนหน่อยสิ ลดการให้งาน การซักถาม การให้นักศึกษาอภิปรายในห้องเรียน อยากให้เป็นเพียงอาจารย์มาบรรยาย แล้วก็สอบ โดยบอกว่าถ้าทำอย่างนั้นรับรองมีคนมาสมัครเรียนเพิ่มขึ้นแน่นอน

ผมจำได้ว่า พวกเรา(ทีมอาจารย์ที่สอน) หัวเราะกัน แล้วบอกว่า คงทำให้ไม่ได้ ด้วยเหตุผลหลักๆ คือ ถ้าให้มานั่งฟังอย่างเดียว จะเป็นการสอนแบบเน้นผู้เรียนได้อย่างไร จะคิดเป็น ทำเป็นได้อย่างไร และที่สำคัญสำหรับผมคือ ผมไม่เห็นว่านักศึกษาเครียดขณะเรียนเลย เขามีความสุขกับการนั่งคุยกับอาจารย์มาก มีครั้งหนึ่งผมสอนโดยการบรรยายติดต่อกันเกือบชั่วโมง ปรากฏว่าหลับกันเป็นแถวครับ (คนอายุสี่สิบกว่ามานั่นเรียนก็เป็นอย่างนี้แหละครับ) แล้วก็มีสมาชิกในห้องคนหนึ่งถามผมว่า ทำไมวันนี้อาจารย์ไม่ให้เราคุยเลยล่ะ ผมก็เลยถามกลับว่า ทำไมล่ะ คำตอบคือ ถ้าให้ผมนั่งฟัง พวกผมก็หลับอย่างนี้แหละอาจารย์ ผมเริ่มเกร่งใจอาจารย์แล้วครับที่หลับในห้อง  ฮาฮาฮา

ทั้งหมดทั้งมวลที่เอามาคุยกัน ก็เพื่อจะบอกว่า การออกแบบการสอน การออกแบบการอบรมเป็นเรื่องสำคัญครับ ซึ่งจุดเริ่มก็ต้องเริ่มจากเป้าหมายว่าคืออะไร หากไม่ชัด ความสำเร็จก็มองเห็นลำบากครับ

มีข่าวด่วนครับ

ผมได้รับการติดต่อจาก อ.คอเหล็ดผ่านทาง skype มาว่า ท่านอาจารย์อิบราเอ็ม หะยีสาอิ PIbm ครูปอเนาะ

ประสบอุบัติเหตุ โดนรถชนขณะปั่นจักรยานออกกำลังกายที่ อ.ยะหาครับ อาการเบื้องต้น หมอแจ้งว่า ขาหักทั้งสองข้างครับ กำลังรอผ่าตัดครับ อยู่โรงพยาบาลยะลาครับ ขอดุอาจากอัลลอฮ์ให้อาจารย์ท่านปลอดภัยครับ