เช้าวันหนึ่ง ณ ห้องหนังสือของธรรมาราม เหลือเวลาสัก ๑๕ นาที ที่จะต้องทำกิจของสงฆ์

ในใจก็คิดขึ้นว่า เวลามีน้อยแค่นี้ควรจะหยิบหนังสือเล่มไหนขึ้นมาอ่านดีถึงจะมีประโยชน์มากที่สุด

จากนั้นสายตาได้กวาดไปรอบ ๆ ของชั้นหนังสือพบหนังสือเล่มหนึ่ง แปลก แตกต่าง เพราะเล่มเล็กและค่อนข้างเก่าจึงหยิบขึ้นมาดู

 

หนังสือเล่มเล็ก ๆ ห่อด้วยกระดาษที่ค่อนข้างเก่า ข้างในเป็นลายมือเขียนอย่างบรรจง

จากลายมือนั้นเมื่ออ่านแล้วได้พบว่าเป็น "ตำรายา"

ตำรายาแผนโบราณซึ่งมีผู้คัดลอกไว้นานเท่าใดไม่สามารถทราบได้

ซึ่งตำรายาเล่มนี้มีตำรายาไทยบรรจุอยู่ด้วยลายมือเขียนอยู่ประมาณ ๑๒๙ ขนานด้วยกัน

ทำไมหนังสือเล่มนี้ถึงอยู่ที่นี่ อยู่ที่นี่เพราะอะไร ด้วยเหตุใด แล้วเราจะทำอย่างไรกับหนังสือเล่มนี้?

ประโยชน์น่าจะเกิดขึ้นถ้าหากสิ่งที่ดีเช่นนี้ ได้เผยแพร่ให้กับคนที่รู้จักใช้ประโยชน์ในการสร้างกรรมดี

ในใจตอนนั้นก็เลยตั้งใจอธิษฐานว่า จะนำหนังสือเล่มนี้มาเผยแพร่ต่อให้เป็นประโยชน์ต่อปวงชน

จึงขอนำข้อความ ตัวอักษรในหนังสือมาเผยแพร่เพื่อให้เกิดประโยชน์ตามตั้งจิตอธิษฐานไว้นั้น

ประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นและพึงมี ขอมอบต่อปวงชนทุกผู้ทุกคนที่กำลังประสบทุกขเวทนาจากโรคภัยต่าง ๆ นา ๆ

ขอให้ประโยชน์จากตำรายาเล่มนี้ได้แผ่เข้าไปช่วยเหลือ แก้ไข ทุกขเวทนาที่เกิดขึ้นกับกายของท่านทั้งหลาย

ขอให้ท่านทั้งหลายพ้นจากทุกขเวทนานั้น

เพื่อให้มีชีวิตดำรงอยู่เพื่อสร้างความดี สร้างกุศลกรรม

ขอให้ทุกท่านมีโอกาสรอดชีวิต รอดพ้นทุกขเวทนา

นำโอกาสที่รอดมาทำประโยชน์สร้างความดีแก่ตน ครอบครัว สังคม ประเทศชาติและโลกใบนี้ตลอดสิ้นกาลนานเทอญ...