มิตรใหม่แห่งบ้านปู่แป้ เรานั่งรถจากแม่อายไปถึงบ้านปู่แป้เป็นครั้งแรกใช้เวลา8ชั่งโมงเรานั่งดูข้างทางคิดอยู่ในใจว่าทำไมเขาจึงตัดต้นไม้ทำไมทางการจึงไม่ชวนชาวบ้านปลูกป่าให้ร่มรื่นเราได้แต่คิดไม่มีคำตอบเราไปถึงศูนย์คาทอลิกเป็นเวลาเย็นคนแรกที่เราเจอพี่ต้องพี่ตี๋ คุณพ่อประสิทธ์คุณพ่อมนัสและคณะทำงานอีกหลายคนเราก็พากันไปลงทะเบียนแล้วมีน้องๆพาเราไปนอนตามบ้านชาวบ้านหลังละ2คนเราไปนอนบ้านลุงจอเกล้อลุงมีลูกสาวอีกคนชื่อพี่บุญจันทร์มีสามีเป็นหมอพี่บุญจันทร์ดูแลเราอย่างดีพี่เขาตื่นแต่เช้ารีบทำกับข้าวให้เราอาหารอหร่อยทุกเมือเราขอขอบคุณถึงพี่บุญจันทร์อีกครั้งถึงป่าแห้งแล้งแต่น้ำใจท้วมท้นหาที่เปรียบไม่ได้พี่บุญจันทร์ไม่เดือนร้อนเรื่องสัญชาติแต่ก็เดือนร้อนเกี่ยวกับที่ดินไม่มีโฉนดพอวันที่25มีนาคมเรารีบเตรียมตัวไปเข้าห้องอบรมพร้อมชาวบ้านและช่วงบ่ายเป็นช่วงเวลาถอดประสบการณ์แม่อายไปสู่มิตรใหม่เรากลัวว่าจะเล่าไม่ดีแต่พยามทำดีที่สุดพอบรรยายเสร็จก็คิดหมดหน้าที่แล้วที่ไหนได้มีเสียงเรียกพี่พี่พูดเหมือนชีวิตผมตอนนี้ผมก็ถูกถอนชื่อออกจาก ท.ร.14เหมือนกันวิธีตั้งคิลนิกกฎหมายเขาทำยังไงเราก็อธิบายถึงวิธีการต้องรวมกลุ่มก่อนเขาก็บอกจะไปรวมคนในหมู่บ้านเพราะถูกถอนทั้งหมู่บ้านหลังจากนั้นเราถามทำไมไม่ถามตอนที่อาจารย์บรรยายเขาบอกไม่กล้าแต่ตอนนี้อยากเจออาจารย์เราบอกว่าเดี๋ยวจะไปส่งเราก็ไปบอกอาจารย์ว่ามีชาวบ้านอยากคุยกับอาจารย์หลังจากเขาได้คุยกับอาจารย์แล้วอาจารย์ให้ก๊อดจิกไปชักถามหาข้อเท็จจริงพอตอนเช้าก็มีแม่บ้านมาคอยอาจารย์อีกแม่บ้านก็มาถามการ ตั้งคิลนิกกฎหมายเขาทำยังไงตัวเขาไม่มีความเดือนร้อนแต่เห็นคนอื่นเดือนร้อนไม่ได้ต้องเข้าไปช่วยเหลือ ชีวิตคนภายนอกเหมือนคนแม่อายอีกเยอะรู้ว่าชาวบ้านสวนผึ้งถูกถอนทีแรกก็ตกใจพอเราตั้งสติได้ก็คิดได้ว่าการที่เรามาตั้งคิลนิกกฎหมายมันเป็นผลดีไปถึงคนที่มีปัญหาหลายๆที่ไม่ไช่เฉพาะแม่อายว่าจะตามอาจารย์ไปดูคนไทยพลัดถิ่นแต่เจ้าของรถมีธุระต้องรีบกลับ
ประทับใจน้ำใจคนปู่แป้มากค่ะโอกาสหน้าคงได้ไปอีก
บุญ พงษ์มา
บันทึก
ไปเยี่ยมคุณพ่อมนัสกัน เมื่อไหร่ดี