จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม

...ชีวิตในหมู่บ้านช่วยผมได้เยอะที่เดียว อย่างน้อยผมก็สัมผัสอยู่กับ "ของจริง" ต่างๆ ทั้งที่เป็นของจริงที่ยิ่งใหญ่ ทำให้แยกออกว่าอย่างไหนคือมายาภาพ แต่นั้นก็คงไม่สำคัญเท่ากับว่า สภาพแวดล้อมบอกให้เรารู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาว่า เรามีชีวิตอยู่ในโลกนี้ เราเป็นชีวิตจริงๆ และตระหนักถึงการมีชีวิต ทำให้เราระลึกขึ้นได้ว่าเรามีพันธะต่อโลกใบนี้ พันธะที่ต้องดูแลมัน ข้อนี้ละครับที่ยิ่งทำให้ผมตระหนักในงานเขียนหนังสือ

ในสถานที่อื่น, ซึ่งแวดล้อมอยู่ด้วยสิ่งที่มนุษย์สร้างหรือปรุงแต่งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นนามธรรมหรือรูปธรรม ผมคิดว่าเป็นเรื่องยากมากที่คนเราจะรู้สึก,สำนึก,,หรือตระหนักถึงการเป็นชีวิตที่แท้ มันเหมือนม่านบางๆ มาคั่นสายตา แต่มันก็เป็นกำแพงหนาพอที่แม้แต่ "ใจ" ของคนก็ไม่อาจแทรกผ่านไปได้ คนเราจึงมีชีวิตหลงวนอยูในพื้นที่แคบๆ ระหว่างตัวเราเองกับกำแพงนั้น ในที่แคบนั้น อากาศย่อมน้อยนิด นั่นเองที่เรารู้สึกอึดอัด ข้อสำคัญอยู่ที่ว่า เราไม่รู้ว่าอึดอัดอยู่กับอะไร เพราะเรามองไม่เห็นกำแพงซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ที่ปลายขนตาของเรา...

เก็บมาจาก ...การอ่าน "จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม" กนกพงศ์ สงสมพันธุ์