เหนื่อยยากลำบากกาย กว่าจะได้อาหารมา ได้โปรดรู้คุณค่า ทุกที่มากว่าจะเป็นอาหาร

 สวัสดีค่ะ คราวที่แล้วหนูค้างเรื่อง..สายสืบไข่พะโล้ไว้ใช่ไหมคะ เรามาต่อกันเลยดีกว่าค่ะใน“สายสืบไข่พะโล้ (ต่อ)” เริ่มกันเลย(เรื่องโดย กรรณิการ์ พรมเสาร์)

พรมวิเศษจอดตรงโรงเลี้ยงหมู มีหมูหลายตัวแออัดอยู่ในคอกเดียวกัน

“ไม่ขยับตัวมาก ไม่ใช้พลังงานมาก ทำให้มันโตเร็ว” จีนี่อธิบาย

“ไปเถอะ เหม็นจัง” ข้าวเม่าเอ่ยชวน

คราวนี้จีนี่พาข้าวเม่านั่งพรมวิเศษมาที่โรงงานทำเต้าหู้ คนงานกำลังขนถั่วเหลืองลงจากรถคนงานบางส่วนนำถั่งเหลืองไปแช่น้ำ เมื่อแช่น้ำได้ที่แล้วก็มีคนนำไปบด บ้างก็ต้มน้ำถั่วเหลือง บ้างก็ตักเทใส่พิมพ์

“โอ้โฮ...” ข้าวเม่าอุทาน “กว่าจะได้เต้าหู้มากินใช้คนงานเยอะเหมือนกันนะครับ”

“ยังมีคนปลูกถั่วเหลืองอีก”จีนี่บอก

“กว่าจะได้เต้าหู้มาไม่ใช่งานง่าย ๆ เลยนะข้าวเม่า เพราะฉะนั้นจงกินให้คุ้มค่า เต้าหู้ให้โปรตีนใช้แทนเนื้อสัตว์ได้”

“ตรงนี้ใช่ไหมครับที่ครูอยากให้ผมเรียนรู้”ข้าวเม่าเริ่มเข้าใจ

“ถูกแล้วข้าวเม่า”จีนี่พูด

“พร้อมจะไปต่อรึยัง” จีนี่ถาม

“ยังไม่หมดหรือครับ”ข้าวเม่าสงสัย

“ยัง น้ำดำ ๆ ในพะโล้มีเครื่องเทศตั้งหลายอย่าง”จีนี่บอก

“ผมคิดว่าไม่จำเป็นเพราะผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากนะครับที่พาผมมาสืบความลับของไข่พะโล้ ผมอยากกลับไปทำการบ้านแล้วล่ะ” ข้าวเม่าบอก

พรมวิเศษพาข้าวเม่ามาส่งถึงห้องนอนแล้วยักษ์จีนี่ก็หายเข้าไปในดินสอของเด็กชาย...

จบแล้วค่ะ

เห็นไหมละคะ ว่ากว่าจะได้อาหารมาหนึ่งจานต้องผ่านขั้นตอนมากมาย ผ่านหลายชีวิตจริง ๆ นะคะ มิน่าล่ะ อาหารถึงแพงเหลือเกิน

คราวหน้าหนูจะนำเรื่องอื่นพร้อมข้อคิดดี ๆ มาให้อ่านกันอีกนะคะ บ๊าย บาย ค่ะ