การมีอะไร หรือไม่มีอะไร ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเป็นเลิศ

 

   จะขอเล่าเรื่องราว ที่เกิดขึ้น ขณะปฏิบัติงาน อยู่ที่วัดไทยกุลินาราคลินิก เพื่อให้ทุกท่าน ได้รับรู้และแบ่งปัน ความรู้สึก ต่างๆร่วมกันต่อไปนะคะ         

       คำบางคำเวลาเราพูดออกไป มักจะสื่อถึงสภาพจิตใจได้ด้วย เช่น การที่ต้องตกอยู่ในภาวะจำยอม ฟังดูเหมือน มีความอึดอัด คับแคบ และไม่อยากทนอยู่อย่างนั้น แต่เมื่อเรากลับคำกัน คือ จำยอมภาวะ ผู้เขียนว่า คำนี้ ฟังแล้วเบาสบายกว่ากันมาก ก็อีกนั่นแหละ การจะเลือกใช้คำไหน ก็ต้องแล้วแต่ คนพบเจอเหตุการณ์เป็นหลัก จะมาบังคับใช้คงไม่ได้

  มีเหตุการณ์ที่ระหว่างอยู่อินเดีย ทำให้ผู้เขียนเลือกที่จะใช้คำว่า จำยอมภาวะ เพราะถือว่า การยอมรับสิ่งเหล่านี้ ด้วยเพราะเราก็ทำดีกันที่สุดแล้ว แต่สภาวการณ์มันไม่อำนวยเองต่างหาก

  นับจากวันสงกรานต์ ทัวร์ชุดสุดท้าย ก็จากไป หมดเทศกาลแสวงบุญที่อินเดีย ทุกคนต่างอำลา กลับประเทศของตน ไม่มีใครอยากจะมาฝึกทรหดกับอากาศที่เริ่มร้อนขึ้นทุกวัน ของที่นี่ ความจริงผู้เขียน ก็เคยได้ยินมาแล้วเรื่องความร้อนของประเทศอินเดีย ที่เลยสี่สิบองศาขึ้นไป เขาใช้คำพูดว่า ร้อนตับแล่บ หรือร้อนตับจะแตก ไม่เข้าใจมาก่อน ว่าอวัยวะตับ มาเกี่ยวข้องกับความร้อนได้อย่างไร

  เมื่อคราวที่ผู้เขียน กลับมาจากลุมพินี ก็พบว่า เมืองกุสินารา เริ่มมีอากาศที่ร้อนมาก เหงื่อกาฬเริ่มแตก แต่ผู้เขียน ก็ยังไปปฏิบัติงาน รักษาคนไข้ ที่คลินิกเหมือนเคย แต่คราวนี้ เมื่อเข้าไปยังห้องตรวจแพทย์ ผู้เขียนก็พบวัตถุสี่เหลี่ยม มีลักษณะเก่ามาก มองไป มองมา นี่มันพัดลมไอน้ำนี่นะ ปลั๊กหายไป เหลือแต่สายไฟ สองสาย ที่ต่อออกมาจากเครื่อง

  คุณหมอ ดร.ซิงค์ มีอาการยิ้มแย้มแจ่มใส ที่ได้แนะนำเจ้าพัดลมอันนี้ ให้ผู้เขียนรู้จัก และว่า For you  เขาว่า เป็นพัดลมที่ใช้มาตั้งแต่ สมัยคลินิกเก่า ที่อยู่ในวัด ก็ แปดปีแล้ว แต่มันยังใช้งานได้นะ ที่จริงผู้เขียนว่า พัดลมเพดาน ที่มีอยู่ ก็น่าจะ โอเคแล้ว แต่เอาน่า อันที่นำมานี้ ดีกว่า ก็ดีกว่า ว่าแล้ว ดร.ซิงค์ ก็ให้คนงานเติมน้ำใส่ช่อง ประมาณ สี่ขัน น่าจะได้ น้ำค่อยซึมซาบ มาที่ผนัง ที่บุผ้าซับข้างในไว้ ครั้งแรก คิดว่าน้ำรั่ว แต่หมอบอก ไม่เป็นไร หลังจากนั้น หมอก็ลงมือ จับสายไฟทั้งสอง แล้วแหย่เข้าไป ยังรูปลั๊กไฟฟ้า ข้างผนัง พัดลมทำงานทันที มีการหันปรับมุมนิดหน่อย ปรับความช้าเร็วจนพอประมาณ เมื่อเดินเครื่องไปสักพัก ความเย็นชื้นๆ ก็แผ่ขยายออกไปทั่วห้อง แข่งกับเสียงหัวเราะ ของหมอและผู้เขียน ที่ต่อจากนี้ จะไม่ต้องทนร้อนมากไป และจะได้ตรวจคนไข้ อย่างสบายๆ

   หมอพูดว่า เมืองไทยคงมีดีกว่านี้ มีแอร์ ใช่ไหม ผู้เขียนก็บอกว่า พัดลมแบบนี้ ก็ยังใช้อยู่ เย็นดี ที่บอกไปนั้น ไม่ได้บรรยายลักษณะ ว่า ที่ประเทศไทย พัดลมมีรูปทรงสวยงาม ระบบการทำงานนุ่มนวล แทบจะไม่ได้ยินเสียง แต่ก็ไม่เห็นความจำเป็นอะไร เขามีน้ำใจ กลัวว่าเราจะทนร้อนไม่ได้ อุตส่าห์ หามาบริการ ต้องขอบคุณ จึงจะถูก

Fan

 

  และแล้วความสุขที่เล่ามา มันก็ไม่เที่ยง พอเปิดพัดลมไปได้สักครู่ ก็มีอันพัดลมหยุดทำงาน เสียงอู้ๆเงียบสนิท ความเย็นเมื่อสักครู่ ที่ว่ากำลังดี ก็หายไปกับสายลม เราต่างก็หันไปมอง อุปกรณ์ แห่งความปรารถนาดี แต่ไม่นานเราก็ทราบสาเหตุ พอหันกลับมาเจอกัน ก็หัวเราะอีกรอบ แล้วก็พูดคำเดียวกันว่า "ไฟฟ้าดับแล้ว" ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในชีวิตประจำวันที่อินเดีย หลายคนอาจรู้สึกสนุก หรือขัดใจก็ตาม แต่สำหรับคนมาอยู่ที่นี่ สิ่งเดียวที่ทำให้เราไม่เสียความรู้สึกที่ดีไป คือการทำใจยอมรับภาวะนั้นๆ ไม่ว่าผู้เขียน หมอ หรือคนที่นี่ การมีอะไร หรือไม่มีอะไร ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเป็นเลิศ เพราะสำคัญกว่านั้น คือเราสามารถนำสิ่งที่มี มาใช้ประโยชน์ได้หรือไม่ต่างหาก

   แล้วสภาพแวดล้อม ที่เป็นธรรมชาติ ของที่นี่ ได้แสดงการเกิดดับ ที่ชัดเจนมาก ทำให้ผู้เขียน มีความสุข กับการได้ หรือไม่ได้ ก็มีค่าเท่ากัน ผู้เขียนขอใช้คำที่สื่อความหมาย มาบอกกล่าวกัน ว่า เราจำยอมภาวะ ด้วยความรู้สึก เท่าเทียม และเลือกไม่ได้ แต่เราก็มีความสุขใจดีค่ะ  อินเดีย...เมืองแห่งการเข้าถึงสภาวธรรมชาติ อย่างแท้จริง