คิดถึงคนเก่าๆ เพื่อนเก่าๆ สิ่งแวดล้อมรอบตัวเก่าๆ...ได้แต่คิดถึง

วันหยุดสงกรานต์หลายๆวันนี้ไม่ใช่วันหยุดสำหรับตัวเองเลยค่ะ อยู่เวรทุกวันยาวมาตั้งแต่วันอาทิตย์ ชักจะลืมไปแล้วว่าวันนี้วันอะไร สงสัยพรุ่งนี้วันจันทร์ (ล้อตัวเองเล่น) น้องหญิงเพิ่งโทรมาขอให้อยู่เวรเช้าให้ด้วย ตั้งตาไว้ได้เลยว่า พรุ่งนี้ก็จะใช้เวลาอย่างน้อย 10 ชั่วโมงอยู่ที่ทำงาน (เริ่ม 6 โมงครึ่ง)

แต่ทุกวันก็คือวันพิเศษ มี"เวลาทอง"เพื่อพูดคุยและ"ฟัง"ลูกเสมอ บอกได้เลยค่ะว่า ความเข้าใจ ความเป็นเพื่อน ความเป็นแม่ที่เรามีให้ลูกนั้น แม้มีวันละไม่ถึง 4 ชั่วโมงก็เป็น"เวลาทอง"ได้เสมอ ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันทั้งวัน ถ้าทั้งวันนั้นคือต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างอยู่กับตัวเอง บอกได้ว่า เหนื่อยแต่เป็นสุขดีค่ะ กว่าจะมีเวลาอยู่กับตัวเองก็ล่วงเข้ามาสัก 4-5 ทุ่มนี่แหละ นอกนั้นคือแวดล้อมด้วยเสียง เสียง และเสียงค่ะ

เมื่อวานคุ้ยหาหนังสือ ได้เปิดดูไดอารี่เก่าๆที่เก็บไว้ เขียนเป็นประจำปีละเล่มมาตั้งแต่ชั้นมัธยม จนถึงตอนที่มีพี่วั้น ที่ศูนย์พัฒนาเด็กปฐมวัย คณะพยาบาลฯ ของม.อ.เรามีสมุดจดพฤติกรรมลูกให้ต้องบันทึกแทน แว้บๆดูเรื่องราวเก่าๆแล้ว ทำให้คิดถึงคนเก่าๆ เพื่อนเก่าๆ และสิ่งแวดล้อมต่างๆที่เราเคยอยู่ เคยเป็น เคยทำ คิดแล้วทำให้รู้สึกเลยว่า สิ่งที่เราเคยตั้งใจไว้ในวันหนึ่ง จะเป็นจริงอยู่ได้เพียงชั่วระยะหนึ่งเท่านั้น ชีวิตเราไม่เคยหยุดนิ่ง มีสิ่งใหม่ๆ สภาวะใหม่ๆ คนใหม่ๆ เข้ามาในวงจรชีวิตของเราเสมอ

เคยซื้อของขวัญให้เพื่อนรักทุกวันเกิด เคยส่งการ์ดให้ทุกวันเกิดของใครต่อใครที่เรารักใคร่ชอบพอ และตั้งใจไว้ว่าจะเติมลงไปในสมุดจดเรื่อยๆ จนถึงวันนี้สมุดนั้นกลายเป็น version electronic ไปแล้วและแทบทุกวันมี"คนที่รัก"ให้คิดถึง แต่ไม่สามารถจะจัดตัวเองให้ทำอะไรที่อยากทำได้อีกแล้ว เคยทำ"อะไรดีๆ" ให้กับคนรอบๆตัวมาเสมอ แต่ถึงวันนี้หาเวลานั้นยากเหลือเกินค่ะ ได้แต่ส่ง"ใจ" ซึ่งคงเป็นไปได้ยากที่จะถึงคนเหล่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้สุขใจได้ก็คือ ความเชื่อมั่นที่ว่า เมื่อครั้งที่เรามีโอกาสทำ เราทำอย่างดีที่สุดแล้วเสมอ ชีวิตไม่หยุดนิ่ง

คนรอบตัวที่แวดล้อมเราอยู่ในปัจจุบัน คนที่เราสามารถจะทำอะไรให้เขาได้ในวันนี้ เวลานี้นี่แหละ คือคนที่เราควรจะนึกถึง และเมื่อวันนี้ดีที่สุดแล้วที่เราจะทำได้ หากวันต่อๆไปที่เราไม่ได้พบเจอกัน เราก็จะไม่ต้องเสียใจเลย