ชีวิตจริง เวทีจริง ที่ท่านสัมผัสได้ที่นี่

ปริญญาชีวิต (ตอนที่ ๑)

สัมผัสชีวิตจริงจากประสพการณ์จริง ชีวิตจริงบนเวทีจริงที่ไม่อิงนิยายของคนรุ่นปู่ย่าตายาย รุ่นพ่อแม่ อ่านแล้วสามารถสัมผัสได้ รู้สึกได้

ทั้งยังสามารถเก็บเกี่ยวของดี ง่ายๆ จากประสพการณ์จริงของท่านเหล่านั้น   เพื่อนำไปใช้ในชีวิตจริงในปัจุบันให้เกิดประโยชน์สูงสุด และเป็นมงคลชีวิต

ผู้เขียนได้มีโอกาสสัมผัสกับหลายๆชีวิต

ตั้งแต่วัยเด็กซึ่งอยู่ในวัยเรียน                      

วัยหนุ่มที่กำลังก้าวขาออกจากอ้อมอกพ่อแม่สู่มหาวิทยาลัยเพื่อปริญญาวิชาชีพเป็นเป้าหมาย

วัยทำงานที่ต้องออกจากอ้อมแขนของครูบาอาจารย์เข้าสู่สังคมการทำงานเพื่อความสำเร็จของชีวิต

บ้างอยู่เป็นโสด  แต่ส่วนมากมีครอบครัว บางคู่มีลูกมีหลานมากมาย   บางคู่ไม่มี

กาลเวลาผ่านไป ๖๐ ฤดูฝน  ก็ยังเรียนไม่จบมหาลัยชีวิตสักที  หวังว่าสักวันคงจะได้รับปริญญาชีวิค

หลายชีวิตประสบความสำเร็จ  ถึงจุดหมาย  และเลยจุดหมายที่ตั้งไว้ก็มีให้เห็น

เป็นที่น่าเสียใจและเสียดาย  ที่อีกหลายชีวิตจำนวนไม่น้อย  ไปไม่ถึงจุดหมายปลายทาง

ครอบครัวยากจนในวัยเด็ก กินมื้ออดมื้อ ใส่กางเกงตูดปะรองเท้าเปิด ไม่มีสตางคจ่ายค่าเทอม เดี๋ยวนี้เขาและเธอต่างเป็นคนที่มีฐานะมั่นคง  มีครอบครัวที่อบอุ่น  บางชีวิตมีฐานะอยู่ในขั้นมหาเศรษฐีด้วยซ้ำไป

หลายชีวิตที่หาเช้ากินค่ำ  เงินเดือนชักหน้าไม่ถึงหลัง   ยากจนค่นแค้น  ที่จริงแล้วในอดีตเขาและเธอมาจากครอบครัวที่มีฐานะดีทีเดียว

ทำไม  ทำไม  ทำไม  ถึงเป็นเช่นนี้  ผู้เขียนถามตัวเอง  ขณะเดียวกันก็ได้ติดตามสัมผัสกับหลายๆชีวิตนั้นต่อไปอีกเพื่อหาสาเหตุแห่งความเป็นไปเหล่านั้น   จึงได้ทราบว่า  “เป็นเช่นนี้เอง”

ทุกชีวิตที่ประสบความสำเร็จ และถึงจุดหมายนั้น  ทุกคนปฏิบัติคุณธรรมดังนี้

กตัญญูต่อบิดามารดา  และเลี้ยงดูท่านในยามชรา

เคารพครูบาอาจารย์ของตน และคอยดูแลทุกข์สุขของท่าน

ตอบแทนบุญคุณต่อผู้ที่เคยให้ความเมตตาช่วยเหลือตน

รัก หวงแหน และตอบแทนต่อแผ่นดินที่เกิด

มีศีลห้าเป็นที่ยึดเหนี่ยวและปฏิบัติอย่างเคร่งครัด

ส่วนชีวิตที่ไปไม่ถึงจุดหมายนั้น  ทุกคนล้วนทำในสิ่งตรงกันข้ามกับสิ่งที่ได้กล่าวมาข้างต้นทั้งสิ้น

(ตอนที่ ๒ จะได้นำชีวิตจริงของหลายๆชีวิตในแง่มุมต่างๆมาให้ท่านใด้สัมผัส)