สงสารหมาตัวนั้น เราเจ็บมันจะเจ็บมากไหม

มีน้องพยาบาลคนหนึ่ง ไม่เด็กแล้ว ทำงานที่ สสจ แห่งหนึ่ง

เธอขี่มอเตอร์ไซด์มีหลานซ้อน ขับชนสุนัข (หมา)

เธอได้รับบาดเจ็บที่สมอง ทำการผ่าตัดเมื่อวันอังคารที่ ๑ เมษายน ๒๕๕๑นี้เอง ตอนนี้ยังนอนที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง  เมื่อวานนี้ (วันที่ ๗ เมษายน ๒๕๕๑) ตอนค่ำผมและภรรยาไปเยี่ยม  เธอผอมลงไปมาก โกนผม มีผ้าพันแผลอยู่บนศีรษะด้านขวา  รู้ตัว พูดได้ ร่างกายซีกซ้ายขยับไม่ได้เลย ยังจำเหตุการณ์ได้  เล่าว่าชนหมา  แล้วเจ็บศีรษะมากๆๆๆ ถูกนำส่งโรงพยาบาลแล้วไม่รู้ตัว ถูกผ่าสมอง

ผมถามว่าหมาเป็นอย่างไรบ้าง เธอบอกว่า มันก็วิ่งไปได้  แต่สงสารมันมาก เพราะเรา (ตัวเธอ) ยังเจ็บมากเลย มันจะเจ็บมากไหมนะ  ผมก็อึ้งไป ไม่ได้ตอบเธอแทนหมาหรือแสดงความคิดเห็นว่าหมาจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่เดาเอาเองในใจว่ามันไปเป็นอะไรมากหรอก

เธอเองก็เครียด กังวล กลัว  จึงบอกเธอว่าลองถือโอกาสฝึกใจ ให้ทำสมาธิ ทำให้มีสติ เพราะเป็นโอกาสที่ได้อยู่เฉยๆ  เธอบอกว่าเธอกำลังทำอยู่  โชคดีว่าเคยได้ทำมาบ้าง มีแนวโน้มมาทางธรรมอยู่แล้ว     เธอบอกว่าตั้งแต่ก่อนเกิดอุบัติเหตุ เธอก็อยากมีชีวิตที่จะทำความดีให้แก่คนอื่น แต่มาเป็นแบบนี้ โอกาสทำความดีให้คนอื่นคงจะลดลงแล้ว   

เธอบอกอีก ว่า ให้เร่งทำความดี  

ผมเกิดดวงตาเห็นธรรมหน่อยๆ ว่า ชีวิตประมาทไม่ได้จริงๆ  ปกติเห็นคนไข้มาก็มาก ไม่ได้คิด พอเห็นคนใกล้ตัวเป็นจึงได้คิด   พระพุทธพจน์ที่เป็นปัจฉิมโอวาทของพระพุทธองค์ก็สอนให้ไม่ประมาท ก็ get บ้าง บางคราว  ตอนนี้เห็นชัดขึ้น 

เธอสงสารหมาตัวที่ทำให้เธอต้องผ่าสมองและขยับร่างกายซีกซ้ายไม่ได้  หากเป็นเราคงโทษหมาแน่ๆ

คุณพ่อเธอซึ่งมีอายุมากแล้วนอนเฝ้า ไม่ได้ตื่นขึ้นมาตลอดช่วงที่ผมและภรรยาไปเยี่ยม  คงจะเหนื่อย เครียด สงสารและเป็นห่วงลูกนั่นเอง

มีใครจะถามถึงหลานของเธอไหมครับ