4 ปี...แห่งความทรมาน

สัปดาห์ที่แล้ว  วันพฤหัสบดี  ได้รับข่าวที่ไม่สู้ดีเกี่ยวกับ

นักเรียนที่กำลังจะเข้าอนุบาล 1  ใหม่คนหนึ่ง ซึ่งอายุก็ไม่น่าเกิน 4 ขวบ

ข่าวไม่ค่อยกรองทำให้ไม่แน่ใจว่า...น้องถูกทำร้ายร่างกายจากคนที่ถูกเรียกว่าแม่

จำได้ว่าเห็นน้องน้อยคนนี้ สาวน้อยหน้าตาน่าสงสาร  สายตาแห่งความหวาดกลัว

มักจะมากับคนที่ชื่อว่าแม่ เพื่อมารับพี่ชายที่โรงเรียน

ร่างกายดูมอมแมม  มีแผลเป็นตามตัวและศีรษะ 

ตัวเล็กๆ ผิวขาว ผมหยิกเป็นลอน น่าเอ็นดู ถ้าได้รับการทนุถนอมมากกว่านี้สักนิด

ด้วยความรู้สึกของตนเองและผู้คนรอบข้าง ต่างลงความเห็นว่า

สาวน้อยผู้นี้ช่างอาภัพเหลือเกิน 

พวกเราทำอะไรไม่ได้นอกจากนานๆ พาน้องออกมาจากแม่เพื่อมาปัดหน้าปัดตา

พูดคุย  ยิ้มให้  กอดบ้าง ลูบศีรษะบ้างตามประสาคนนอก

ด้วยสายตาที่ไม่พึงใจของผู้ที่ชื่อว่าแม่นัก

จวบจนสัปดาห์ที่ผ่านมา กับข่าวที่เข้ามาว่าน้องโดนทำร้าย 

...จากผู้ที่ชื่อว่าแม่...ตอนนี้น้องหมดลมหายใจแล้ว...จริงหรือ?

ฉันหมดแรงจะคิดต่อว่าจริงหรือไม่?

ครอบครัวนี้ เลี้ยงลูกอย่างไร?

จนเย็นวันศุกร์ที่ผ่านมา ... ฉันเดินทางไปด้วยตนเอง  ...ที่วัด...ที่วัดนี่แหละ

จนเห็นกับตา  เห็นกับตาจริงๆ  ร่างน้อยๆ ไร้เดียงสา นอนยาวอยู่  ผิวขาวที่ตอนนี้ซีดคล้ำ

ศีรษะมนๆ ที่ตอนนี้ปูดโปนจากการโดนกระทำอะไรสักอย่าง

เปลือกตาบวมจนปิดไม่สนิท...ร่างน้อยๆนี้อายุ ไม่ถึง 4 ปี

ฉันแทบจะลงไปนั่งกองตรงนั้น...พยายามเงยหน้าในน้ำตามันไหลกลับเข้าไป

ชีวิตน้อยๆ ที่เพิ่งออกมาเรียนรู้โลกกว้างได้แค่ 4 ปี

ที่สำคัญเป็น 4 ปีแห่งความทุกข์ทรมาน  จากการโดนกระทำจากคนที่ให้กำเนิดตน

คนที่ตนไว้วางใจ  มั่นใจว่าปลอดภัยที่สุด

ฉันมานั่งรำพึงด้วยความสลดใจ

โลกใบนี้ไม่เคยมีความสดใสสำหรับชีวิตน้อยๆ นี้เลย

โลกใบนี้ไม่เคยโอบกอด หรือให้ไออุ่นกับเธอเลย

โลกใบนี้ไม่มีซอกที่ปลอดภัยให้เธอหลบยามมีภัย

โลกใบนี้โหดร้ายกับชีวิตไร้เดียงสา 1 ชีวิตนี้เหลือเกิน

ฉัน...ฉันทำอะไรไม่ได้  นอกจากเพียรภาวนาให้เธอกลับไปเป็นนางฟ้าที่งดงามในสวรรค์

ไปรับความสุขในที่ที่เธอควรจะได้รับชดเชยจากความทุกข์บนโลกใบนี้

ฉันไม่สามารถรับรู้เรื่องราวที่แท้จริงของการจากไปของเธอได้

จากปากของใครต่อใครแม้แต่ผู้ที่เธอพร่ำเรียกว่าพ่อ และแม่

ฉันยังไม่เชื่อเลย....และฉันก็คงไม่คิดไปสืบสาวเรื่องราวจากใครอีก

เพราะ เธอคงไม่กลับมาอีกแล้ว

ฉันคงไม่ไปเรียกร้องให้ศาลยุติธรรมไหนมาดำเนินการเพราะมันคงเปล่าประโยชน์

ฉันขอเพียงแค่ส่งบุญกุศลแห่งความเพียรทนใช้ชีวิต 4 ปีของน้อง

ด้วยความอดทนที่เกิดมาในครอบครัวนี้

โดนทำร้ายก็ยังวิ่งเข้าหาวิ่งเข้ากอดผู้ที่ทำร้ายตน

ขอให้นางฟ้าตัวน้อยๆ   มีความสุขในสวรรค์   ภาวนาให้คนบนโลกอย่าได้มีเหตุการณ์เช่นนี้อีกเลย