ความจริง......ที่ได้จากเพื่อน......หรือเปล่า

เมื่อวานนี้ ได้เจอน้องชมพู่ (แก้มของเธอเหมือนลูกชมพู่ ห้อยเลยค่ะ)

ทำให้นึกถึงวันเมื่อเปิดเทอมใหม่ ๆ เพราะน้องชมพู่เป็นเด็กฉลาด ช่างพูด แกจะมาโรงเรียนโดยรถรับส่ง ในช่วงแรกของการเปิดเทอมแกจะน้ำตาไหวพรากอาบ 2 แก้มมาเลย ร้องไปพูดไป จนเริ่มรู้แกวว่าที่เป็นอยู่นี่...อ้อนพี่..อ้อนคุณครูท่านอื่น ๆ ที่ผ่านมาดูด้วยความสงสาร

        และเมื่อในช่วงต้นเทอมที่ 2 ห้องของเราก็ได้ต้อนรับเพื่อนใหม่ซึ่งเป็นผู้หญิง ชื่อน้องดรีม และเธอก็ร้องไห้ทุกเช้าในการมาโรงเรียน

            และเช้านี้ก็เหมือนกัน แต่คนที่คอยปลอบกลับไม่ใช่คุณครูนะคะ แต่เป็นน้องชมพู่ที่พูดกับน้องดรีมว่า

น้องชมพู่ “จะร้องทำไม เรามาเรียนหนังสือ แป๊บเดียวก็ได้กลับบ้านแล้ว”

น้องดรีม “...................................”

เริ่มต้นได้ดีแฮะ

น้องชมพู่ “เมื่อก่อนเราก็ร้อง แต่ตอนนี้เลิกร้องแล้ว”

น้องดรีม “....................................”

น้องชมพู่ “ เพราะอะไรรู้เปล่า”

น้องดรีม “......................................”

คุณครูก็แอบฟังอยู่ด้วยความสนใจ

น้องชมพู่ “ ร้องไป....ก็ไม่ได้กลับบ้านอยู่ดี”

โอ้....โฮ....เป็นคำปลอบที่..ได้ใจเลย......น้องชมพู่จ๋า

            ผลก็คือ....น้องดรีมเลิกร้องไห้

            นี่เป็นเพราะน้องชมพู่แท้ ๆ เลยนะเนี่ย