...ถ้าไม่มีหินลับขวาน ขวานจะคมได้อย่างไร คนทำงานหากแม้นไร้ซึ่งกัลยาณมิตร ทั้งหัวหน้างาน ลูกน้อง เพื่อนร่วมงาน ที่ร่วมด้วยช่วยกัน ติเพื่อก่อ ชมเพื่อให้กำลังใจ จะมีแรงทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างไรกัน

ว่าด้วยเรื่อง “ขวาน” และ “หินลับขวาน” …ต่ออีกสักหน่อยดีไหม

 

บันทึกที่แล้ว เล่านิทาน เรื่อง คนตัดต้นไม้ เลยคิดถึงอดีตหัวหน้างาน  คุณถวัลย์  มาศจรัส  ผู้เปิดโลกความคิดในการทำงาน ให้แก่คนไม่มีราก

 

       คุณถวัลย์ เป็นนักเขียนที่ได้รางวัลมากมาย จากสถาบันภาษาไทย กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ จนประกาศไม่ส่งผลงานประกวดอีกแล้ว (เพื่อเปิดโอกาสให้นักเขียนคนอื่น ๆ ได้รับร เป็นหัวหน้างานที่ลูกน้องอย่างคนไม่มีรากรักและเคารพสุดใจ  เพราะเป็นคนที่ให้โอกาส ให้เกียรติลูกน้อง ให้แนวคิด และเป็นผู้สอนให้ รู้จักคิด รู้จักเขียน  รู้จักการทำงานเป็นทีม

 

       คนไม่มีราก เป็นผู้มีนิสัยอันหนาแน่นด้วยโทสะ โมหะ อหังการ เพราะถือว่าเราทำงานด้วยความทุ่มเทสุดจิตสุดใจ งานของข้าพเจ้า ใครอย่าแตะ  ข้าฯ จัดการเอง  ไม่มีใครทำดีเท่าข้าฯ ใครทำอะไรก็ไม่ถูกใจ อย่างนี้ไม่ใช่หรอก  ข้าฯ จัดการเอง  ไม่มีใครอีกแล้วในหล้าโลกนี้จะทำงานนี้ได้ดีเท่าข้าพเจ้า  และด้วยความคิดเช่นนี้เอง ทำให้เหนื่อยหนัก สาหัสเหลือแสนกับการทำงาน  คุณถวัลย์คงเห็น...เลยใช้วิธี “สอนด้วยการไม่สอน”

 

       เหนื่อยไหม... เสียงถามปรานี

       เหนื่อยสิคะ...ลิ้นห้อยแล้ว... บ่นให้หัวหน้าฟังจะได้เห็นใจ

       เออดี ทำต่อไป... พูดยิ้ม ๆ แทนที่จะปลอบหรือบอกให้หยุดทำเสียบ้าง อะไรทำนองนี้

       ปู่ไม่เห็นเหนื่อยเลย... เสียงพูดต่อเบา ๆ  (ลูกน้องจะเรียกหัวหน้าถวัลย์ว่า “ปู่” ทำให้ต้องเรียกตัวเองว่า “ปู่”  ไปด้วย)

       อ้าว...ปู่ไม่ได้ทำ จะเหนื่อยได้ไงล่ะ  ลูกน้องปากกล้าย้อนถามเข้าบ้าง

      ปู่ทำด้วยการให้ทุกคนได้ทำ เลยไม่เหนื่อยน่ะสิ... เสียงบอกปนหัวเราะ หึ หึ ยกใหญ่... ขำจะแย่แล้วแต่คนฟังหัวเราะไม่ออก

       แรก ๆ ที่เขียนงานแล้วส่งให้คุณถวัลย์อ่านและปรับแก้ คุณถวัลย์ ยิ้ม ๆ ที่มุมปากแล้วบอกว่า เออ...มีมุมมอง เก็บรายละเอียดดี ... เขียนต่อไปนะ...  คนไม่มีรากก็...ปลื้มใจสุดประมาณหน่วยวัดได้ มีนักเขียนใหญ่ชมเรานะนี่  ในห้วงเวลาต่อมา เมื่อได้กลับไปอ่านงานเขียนของตัวเอง  ก็...อ้อ... มิน่าเล่าคุณถวัลย์จึงบอกว่า  มีมุมมอง(แปลก ๆ ) แถมมีรายละเอียด(ที่บางทีไม่น่าใส่) ... อ่านของตัวเองแล้วก็ยัง...เอ้อ โก๊ะเอ๋ยกระไรเลย...เขียนได้อารมณ์เชยเฉิ่มปนแปลก.แต่จริง ... ปานนั้น

 

แต่จะด้วยเหตุจาก ความมั่นใจเกินร้อย ที่ติดตัวมา ผนวกกับจากหัวหน้าที่แสนดีอย่างคุณถวัลย์ หรืออะไรก็ตามที  คนไม่มีรากก็คงเขียนเรื่อยมา ใครว่าอย่างไรก็ไม่สนใจ ไม่นำพา ไม่มีใครอ่านก็อ่านเอง ชอบเอง ชมเอง ติเอง...

 

       วันหนึ่ง หัวหน้าถวัลย์ บอกว่า ... เดี๋ยวนี้เขียนหนังสือลงล็อค เข้าฝักแล้วนะเรา...  เป็นคำชมอีกครั้งที่ทำให้ตระหนักรู้ในทันทีว่า ครั้งแรกนั้นหาใช่ “คำชม” ไม่ แต่เป็นการให้กำลังใจด้วยจิตเมตตาอันเอกอุที่มีต่อลูกน้องที่ริอยากเขียนหนังสือ 

 

แล้วหัวหน้าถวัลย์ก็เล่าแกมสอนต่อด้วยท่าทางสบาย ๆ ว่า คนจะเขียนหนังสือให้ได้ดี ต้องอ่านมาก เพื่ออ่านความคิดของคนอื่นและทบทวนความคิดของตัวเอง  เมื่อความคิดคมชัดแล้ว ภาษาเขียนจะสื่อถึงใจคนอ่านได้ง่ายขึ้น

 

       ในโลกของความเป็นจริงแล้ว  ขวาน  สำคัญมาก เราจำต้องใช้และมีขวานที่คมและเหมาะสมกับภารกิจที่ทำในชีวิตทั้งส่วนตัวและในการทำงาน  คนไม่มีรากตระหนักว่า ในโลกปัจจุบันเราจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องลับขวาน อยู่เสมอและอย่างต่อเนื่องด้วย

 

... และ หินลับขวาน นั้น มีความสำคัญมากมายเกินประมาณได้  ถ้าไม่มีหินลับขวาน ขวานจะคมได้อย่างไร  คนทำงานหากแม้นไร้ซึ่งกัลยาณมิตร ทั้งหัวหน้างาน ลูกน้อง เพื่อนร่วมงาน ที่ร่วมด้วยช่วยกัน ติเพื่อก่อ ชมเพื่อให้กำลังใจ จะมีแรงทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างไรกัน

 

แม้ตอนนี้ จะยังเป็นขวานที่ออกจะทื่อ ๆ อยู่บ้างก็ตามที... ก็ตั้งใจจะลับขวานต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่ได้เอาไว้สับหรือฟาดฟันกับใครหรอก แต่เอาไว้ทำงาน เอาไว้หั่น สับ ตัด โทสะ โมหะ อหังการ์ กิเลส ตัณหา อุปาทานของตัวเอง...เผื่อว่าเราจะเป็นประโยชน์มากขึ้นในสังคม แล้วโลกนี้จะได้ดียิ่งขึ้นต่อไป

 

วันนี้จึงเล่าถึงด้วยจิตคารวะต่อ "หินลับขวาน " ท่านหัวหน้า ถวัลย์ มาศจรัส ที่เคารพ.