อดีต

 

 

 

 

การไปอยู่ที่อินเดีย ได้เกิดธรรมสังเวชเกี่ยวกับพุทธศาสนาบ่อยครั้ง ถึงแม้จะยังมีสังเวชนียสถานให้ไปสักการะ ถึง 4 แห่ง ( 3 แห่งในอินเดียและ 1 แห่งในเนปาล) แต่ร่องรอยพุทธศาสนาที่เคยเจริญรุ่งเรืองในชมพูทวีปก็เหลือน้อยเต็มที

ผมวาดภาพนี้เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2551 เป็นลำดับที่ 77 ที่วาดตั้งแต่ไปอยู่อินเดีย ด้วยความรู้สึกระลึกถึงพระพุทธศาสนา ระลึกถึงพระพุทธเจ้า จากการที่ได้ไปบวชและตามรอยพระบาท ได้ไปเห็นชนบทในรัฐพิหารโดยเฉพาะที่พาราณสี ทำให้เกิดสลดใจ และคงเป็นเหตุให้เกิดภาพนี้ขึ้นมาในเวลาที่สมควร

ผมเชื่อว่าศาสนานั้นเสื่อมได้ก็ฟื้นฟูได้ บางครั้งเสื่อมตามเหตุและปัจจัย ก็เมื่อถึงเวลาก็ฟื้ฟูได้ด้วยศรัทธาที่มั่นคงของชาวพุทธที่ยังอยู่ ตามประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในประเทศต่างๆ ก็ผลัดกันเสื่อมและกลับฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ก็อาศัยประเทศที่มีพุทธศาสนามั่นคง มาช่วย เช่นในกรณีของไทยกับศรีลังกา ซึ่งถือว่าเป็นนโยบายที่ใช้ศาสนาเป็นเครื่องมือดำเนินความสัมพันธ์กับต่างประเทศได้

สำหรับอินเดีย ผมเชื่อว่าไทยซึ่งถือว่ามีพุทธศาสนาที่เจริญและมั่นคงกว่าในขณะนี้ สามารถช่วยฟื้นฟูได้ ซึ่ง ส่วนหนึ่งพระธรรมทูตสายอินเดียก็ทำอยู่แล้ว ตามกำลังที่มีอยู่ แต่คงยังไม่เพียงพอ

การช่วยพุทธศาสนาในประเทศอื่นให้กลับมาเจริญมั่นคง เป็นการช่วยที่จะเป็นบุญย้อนกลับมาช่วยตัวเองในอนาคต เรียกสมัยนี้ว่าการทูตด้านวัฒนธรรม ถ้าความสัมพันธ์ทางด้านนี้มั่นคง ก็จะส่งผลต่อการเชื่อมความสัมพันธ์ในด้านอื่นๆ โดยเฉพาะระหว่างประชาชนกับประชาชนได้ดี

ด้วยความปรารถนาดี