ลาก่อน โรงเรียนฝึกสอน  ถึงช่วงเวลาที่ครบกำหนด ฝึกสอนแล้ว ใจหนึ่งรู้สึก โล่งอกโล่ง ใจว่าถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ไม่ต้องขับรถขึ้นดอยไปฝึกสอนแล้ว (อาทิตย์ ละ 1 วัน) จะได้ทำงานที่ อบต.เมืองปอน ได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย   แต่อีกใจหนึ่งก็อดคิดถึงเด็กๆ ที่น่ารัก ที่ไรเดียงสา ไร้เสื้อผ้าที่สวมใส่ ต้องใส่ชุดเดิม เกืบทุกวัน แต่นี่ก็คือวิถี ชีวิตของเขา

แต่ สิ่งหนึ่งที่ผมเห็น คือ เด็กที่จบ ป.6 บางคนพ่อแม่ไม่ให้เรียนต่อ เนื่องจากทางบ้านยากจน ครอบครัวอยากให้ทำไร่ ทำนา ตามวิถีชีวิตดั้งเดิม ผมกับครูที่โรงเรียน ก็พยายามเป็นส่วนหนึ่งในการแนะนำ หรือแนะแนวให้ พ่อแม่เด็กเข้าใจ เพราะในตำบลเมืองปอน ที่ผมทำงานอยู่ มีโรงเรียนประจำขยายโอกาส สอนถึง ม. 3  โรงเรียนบ้านหนองแห้ง เด็กส่วนมากในโรงเรียนนี้ เป็นเด็ก เผ่ากระเหรี่ยง ที่ค่อนข้างยากจน พ่อแม่เด็กก็เข้าใจ ให้เด็กมีโอกาสได้ศึกษาต่อ รู้สึกดีครับ เพราะการศึกษาสมัยนี้เป็นสิ่งจำเป็นครับ

จากประสบการณ์ฝึกสอนครั้งนี้ แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาที่สั้น แต่สิ่งที่ได้รับครั้งนี้ ถือเป็นสิ่งที่หาได้ยากสิ่งแรกที่ได้รับ   การได้สัมผัสวิถีชีวิตชาวกระเหรี่ยง การอยู่ การกิน และการสอน ที่ค่อนข้างยากเนื่องจากเด็กส่วนมากพูดภาษาไทยไม่ค่อยได้ ต้องสอนด้วยวิธีการสอนโดยการนำสิ่ง ที่อยู่ในท้องถิ่นมาช่วยสอนให้เด็กเข้าใจ และอาศัยการขอความช่วยเหลือจากครูพี่เลี้ยง จงผ่านพ้นมาด้วยดีครับ

มีโอกาสผมคงต้องไปฝึกสอนอีก และแวะเยี่ยมโรงเรียนที่ให้ประสบการณ์ วิชาชีพครู

ขอบคุณครับที่อ่านบันทึกของผม เขียนและเรียบเรียงไม่เก่งครับ แต่นี่เป็นบันทึกจากใจครับ