ช่วงบ่ายงานซา (ตลาดเลือดเริ่มวาย) มีเวลาหายใจหายคอ ก็เลยได้คุยแลกเปลี่ยนสัพเพเหระ พี่ผอบถามผู้เขียนว่า ถ้าหมา เอ๊ย! ภาษาสุภาพ/เขียน ว่าถ้าสุนัขไล่กัดทำอย่างไร ??? ไม่รู้คุยไปคุยมาอีท่าไหนถึงมาออกเรื่องนี้ได้

ผู้เขียนก็เล่าประสบการณ์แลกเปลี่ยนของตัวเองว่า ครั้งหนึ่งตอนเป็นนักศึกษาประมาณปี 2 -3 ไม่แน่ใจ เคยไปสัมภาษณ์ทำงานวิจัย ของสถาบันแห่งหนึ่ง ตามต่างจังหวัดแถวภาคใต้(จำไม่ได้จังหวัดอะไร เพราะเราไปกันหลายจังหวัด) ซึ่งบ้านผู้คนห่าง ๆ กัน พวกเรา 6 คนแยกย้ายกันไปแต่ละบ้าน พอเข้าบ้านหลังหนึ่ง มีสุนัข3 ตัว ทั้งวิ่งทั้งเห่าวิ่งมาด้วยความเร็วสูง (ประมาณว่า > 120 กม./ชม.) ยังจำได้ดี ระหว่างที่มันวิ่งมานั้น ผู้เขียนกลัวมาก ทั้งกลัวทั้งตกใจ ใจมันอยากจะวิ่งแหละ แต่แข้งขามันก้าวไม่ออกเลย น้ำตาไหลแบบไม่รู้ตัว รู้สึกว่าชาไปหมดทั้งตัว มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อมันวิ่งมาถึง มันก็แค่เห่าเพียงเท่านั้น หลังจากหายตกใจ ผู้เขียนก็ตะโกนเรียกคนในบ้าน เฮ้อ !! นับว่าโชคดีมาก เพราะถ้าเราตกใจแต่วิ่งหนีไม่แน่เราอาจจะโดนกัดก็ได้ ผู้เขียนก็เลยยอมรับตามตรงว่า ตั้งแต่นั้น กลัวสุนัขมาก ไม่คิด ไม่ชอบอยากเลี้ยงเลย

หลังจากผู้เขียนเล่าจบ ก็มีพี่ผอบเล่าบ้างว่า เคยเจอกรณีคล้ายกัน แต่ไปกับเพื่อนอีกคน เพื่อนคนนั้นเอาตัวพี่เขาบังสุนัขไว้ จับพี่เขาเบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวาหลบสุนัข แต่พี่เขาก็โชคดีเหมือนกันที่มันไม่กัด

น้องหญิงบอกว่าถ้าเจอสุนัขดุให้จ้องมองหน้ามันไว้ มันจะไม่กัด

จริง ๆ แล้ว คำถามพี่เขาที่ถามว่า (ถ้า) สุนัขไล่กัด ทำอย่างไร?? นั้น พวกเราทุกคนไม่เคยเจอหรอก เพราะพวกเราไม่ได้วิ่งหนีกันสักคน สุนัขจึงไม่ได้ไล่กัดสักกะตัว ถ้ามันจะกัดจริง ๆ  เราก็คงยืนเฉย  ๆให้มันกัดรึเปล่า??